آنجا خبری نیست

 از ۲۰۱۰ که سفرهای کاری ام با سفر امریکا شروع شد، بی وقفه هر سه چهار ماه یک سفر خارجی داشتم، امکان رفتن از افغانستان و زندگی کردن در هر جایی را داشتم. می توانستم تصمیم بگیرم و فرانسه بمانم، سر از لندن دربیاورم، استكهلم، یکی از شهرها ایتالیا، کانادا یا امریکا... من استثنا بودم که با پاسپورت افغانستان می توانستم هر جایی بروم. از همان وقت ها فشار خانواده برای رفتن و نماندن در کابل روی من بود و تا فرصت می شد بیهودگی تلاش هایم در کابل را به رخم می کشیدند که این وطن وطن نمی شود. دستاوردهایم ناچیز شمرده می شد و خوشحالی ام را غیر واقعی می دانستند.

برای من رفتن سخت نبود، برای من رفتن و جایی دیگر ماندن و نتوانستن ، سخت بود. دیدن هزاران مهاجری که می رفتند و در جامعه میزبان شان هیچ کسی! میشدند و گم می شدند، سخت بود. هیچ کس را ندیدم که مثل من به مهاجرت نگاه کند. کسانی که از وطن کنده می شدند اما هیچ وقت به مقصد فکر نمی کردند، به اینکه در جامعه میزبان پذیرفته می شوند یا نه. خودشان ارزشهای جامعه ای را که به آن وارد می شوند را می پذیرند یا برای همیشه خارجی! می مانند. کسانی که هیچ وقت زبان دوم، زبان فکر و اندیشه شان نمی شود. آدم ها خودشان را پرت می کردند به یک کشور اروپایی یا امریکایی و فکر می کردند خوشبختی و رفاه انتظارشان را میکشد. 

اما برای من هیچ جا خانه نبود، هیچ شهری کابل نبود. دلم می خواست کابل شهر اول و آخرم باشد. 

اواخر ۲۰۱۶ که بعد از ماستر دو ساله ام از امریکا به کابل برگشتم (تمام این دو سال رفته بودم که به خودم ثابت کنم غرب جای من نیست، دو سالی که زندگی ام را به نقطه صفر برگرداند) ، کابل دیگر کابل نبود و شاید هم من آدم سابق نبودم. شهر نفسم را می برید و آدم ها من را می ترساندند. فضا سیاسی خفه و به شدت نژاد پرستانه بود و آدم ها سرشان توی زندگی هم بود و امنیت نبود. کابل ولع خوبی برای بلعیدن یک زن تنها داشت.

کابل غريبه شده بود و دیگر شهر من نبود. برای نفس کشیدن به هوای دیگری نیاز داشتم.

وقتی در امریکا از میدان هوایی دالاس بیرون شدم تا تاکسی بگیرم، احساس کردم به خانه!!! برگشته ام. 

پنج سال گذشته و زندگی آنطور که می خواستم پیش نرفته است. من زنی که در لبه زندگی ایستاده است. روی نقطه صفر مرزی متوقف مانده است. پشت سرش تاریکی ست و پیش رویش ...

شاید آدمی که مهاجرت می کند برای همیشه خانه اش را از دست می دهد و برای همیشه چمدان بدست مسافر خواهد بود... شاید...

living on edge

پ ن: این نوشته ناتمام ست

سلام به جاده

دوباره، دویدن را انتخاب میکنم برای سال جدید. برداشتن چند هندوانه با یک دست. صبح های زود و خستگی های بی پایان و کابوس و استرس را انتخاب میکنم. نه برای اینکه مجبورم که قبلا بودم و الان نیستم. فهمیده ام زندگی کردن برای من دویدن بی وقفه است، پریدن از این شاخه به آن شاخه، یاد گرفتن و جنگیدن. نمی دانم زندگی من را به این دویدن مدام عادت داده یا این تقدیر طبیعت است یا اینکه انتخاب من و هیچ کدام این ها مهم نیست. من دونده ام و دویدن فارغ از نتیجه من را خوشحال میکند. یک جا نشستن و کاری نکردن  من را خموده و افسرده می کند. سلام به دویدن ...

فراموشی خوب ست ...

 سرم توی گوشی بود و کسی صدا کرد. غریبه ای آسانسور آنطرفی را برایم نگه داشته بود. وارد آسانسور شدم و خواستم سرم را دوباره توی گوشی ام ببرم که چهره اش را دیدم. از اخرین باری که دیده بودم کوتاه تر به نظر می آمد و انگار موهای وسط سرش هم کمتر شده بود. قیافه اش آشنا بود اما نمی دانستم از کجا می شناسمش. شاید شبیه کسی بود که قبلا می شناختم اما نه ... شاید جایی با او همکار بودم... فکر کردم و تا طبقه من برسد او قبل از آن پیاده شده بود و یکبار همه چیز را به خاطر آوردم... نفس راحت کشیدم و خوشحال شدم که تا قبل از پیاده شدنش نشناخته بودمش ...

تا ابد جاز تو را به یاد من خواهد آورد.

 وقتی گفتی که همه چیز بین ما تمام شده، برای اولین بار در زندگیم در برابر شکست مقاومت نکردم، یک لحظه سکوت کردم و به دردی که در صدا و چشم هایت بود فکر کردم و نتوانستم. گفتم: اوکی! و راه برگشت در پیش گرفتم. 

تا ابد موسیقی جاز من را به خانه تو پرت خواهد کرد، به خیابان های باران خورده ، به آن قسمت شهر که معمولا گذارم نمی افتد. به شلوغی و آدم هایی که از برابرم می گذرند و انگار می دانند که در محله تو غريبه ام. 

تاابد شنیدن موسیقی جاز من را به گفتگوهای دو صبح بین خواب و بیداری پرت خواهد کرد. 

تو صادق ترین بودی ...

حتی نوشتن از تو قشنگ ست، بدون اینکه رمانتیزه اش کنم، بدون این که دردی قفسه سینه ام را تنگ بگیرد. مثل یک خاطره دور از یک باران بهاری ... هیچ وقت از تو خشمگین نشدم و این برای من که آدم ها خشم را در من به یادگار میگذارند، خیلی ست.  

 این دختره فروپاشی عصبی داشت، یکی از دخترا زنگ زد که بیا این حالش خرابه یک بلایی سر خودش نیاره. دو روز رفتم پیشش، با همون لباس ها خوابیدم و بیدار شدم. قشنگ بعد دو روز که نفر بعدی شیفت رو تحویل گرفت بدبخت عالم بودم. یکی از دوستاش اومد دیدنش، هی دیدم منو نگاه می کنه. گفتم لابد خیلی قیافه م این دو روز داغون شده. آخرش برگشت گف: چیکار میکنی اینقدر پوستت خوب و شفافه؟!

گفتم: هیچی! ژن خوب! :)))

خانه خوشحال خان

 یک وقتهایی بود که شش صبح از خواب بیدار می شدم و تا هفت بدو بدو کارهایم را می کردم. ماشین را زیر نیم متر برف کابل روشن می کردم و سر کار می رفتم. بعد از کار بدو بدو می رفتم دانشگاه برای دو ساعت سر کلاس زبان و ساعت هشت شب در سرک های یخ زده کابل به خانه می رسیدم و تازه بخاری چوبی را که نه من و نه رزا بلد بودیم نیمه روشن می کردیم و از خستگی توی سرما زیر چند تا پتو بی هوش می شدیم تا فردا. نصف زمستان لوله ها یخ زده بود و درب بالکن یخ می زد و باز نمیشد. یکی دو روز درمیان برق داشتیم، آن هم برای چند ساعت.

خوشحال خان طبقه سوم یک خانه تازه ساز عظیم مستاجر یک حاجی که توی مندوی دکان داشت، بودیم که سه تا زن داشت و هدف جوک های ما بود. آن قدر که زندگی من و رزا (دو خواهر مجرد) که آن وقت مشاور وزارت صحت بود و من که با یک کمپانی ساختمانی کار می کردم، برای زن ها و دخترهای حاجی عجيب بود و دلشان می خواست سر از زندگی ما دربیاورند، به همان نسبت زندگی آنها برای ما خنده دار بود.

آن وقت ها فکر می کردم، چرا آرام نمی گیریم؟ چرا زندگی مان عادی نمیشود؟ چرا زندگی مان راحت نمی شود که تعریف من و رزا از راحتی با بقیه فرق می کرد. ما می خواستیم به استقلال مالی و آزادی فردی برسیم و کاری برای کشور و مردم خودمان بکنیم، آن هم در افغانستان! 

سالها از آن روزها می گذرد، رزا کاناداست و زندگی آرام و آزادی فردی اش را با خانواده کوچکش دارد و من هم استقلال و آزادی فردی ام را در امریکا یافته ام... لازم نیست شش صبح بیدار شوم و لازم نیست زندگی ام را برای زن های حاجی توضیح بدهم و روزی دو ساعت زبان بخوان م. آرام گرفته ام اما آرام نیستم. ما به آرامش عادت نکرده ایم و آرام نبودن برای ما عادی ست.

همیشه باید چیزی داشته باشیم که شش صبح ما را از خواب بیدار کند...

خانه ایوان

 یکدفعه پرت شدم به خونه ایوان، فکر کردم اگر اون خونه مال من بود دیوار پشتی خونه رو که رو به جنگل بود رو کامل برمیداشتم و اینطوری کل طبقه پایین که نشیمن بود نور می گرفت. بعد فکرم رفت که اگر دیوار آشپزخانه را هم بر می داشتم عالی می شد. تمام چیزی که آن خانه کم داشت نور بود. کف پوش های قدیمی چوبی خانه بهترین قسمت خانه بود. شومینه ها سال ها بود که روشن نشده بودند و مبلمان خیلی قدیمی بود و کسی حوصله عوض کردنشان را نداشت. خانه سالها بود دست از زندگی کردن کشیده بود. انگار من تنها کسی بودم که توی خانه ایوان به زندگی باور داشتم. تنها جایی که می توانستم زندگی را پیدا کنم و شعله اش را روشن نگه دارم.

سال سخت ی بود، یکی از سخت ترین سال های زندگیم و من می دانستم ازدواج م کار نمی کند، حقیقت تلخی که باور کردنش برای خودم هم سخت بود و فقط می خواستم تمام شود. انگار یک باره از یک خواب خوش هفت ساله بیدار شده باشم و با واقعیت روبرو شده باشم. یک دیوار لازم داشتم که تکیه کنم تا طوفان جدایی بگذرد. خانه ایوان آن دیوار بود. 

شنبه صبح را دوست داشتم که با صدای پرنده ها از خواب بیدار می شدیم و مثل هر روز صبحانه مفصل درست می کردیم و تفاوت ش این بود که لازم نبود برویم دانشگاه. چای صبح را تا هر وقت که دلم می خواست می توانستم کش بدهم. آشپزخانه و بوی املت و بیکن و چای تازه دم. تا چای دم بکشد پا برهنه می رفتم و در پشتی را که به جنگل باز می شد را باز می کردم و شده چند ثانیه توی هوای آزاد می ایستادم و به صدای رودخانه گوش می کردم و باد که توی درخت ها می پیچید. فقط آن چند ثانیه مال من بود، کسی حیاط پشتی را دوست نداشت.حیاط پشتی به حال خود رها شده بود و بخشی از جنگل شده بود و به نظرم همین قشنگ ش کرده بود. تنها مشکلی که داشت این بود که خانه مال من نبود. نمی شد حتی یک صندلی را جابجا کرد. 

شنبه ها و یک شنبه ها هیچ کاری نمی کردیم. غیر از خرید مواد غذایی و اشپزی برای هفته پیش رو. 

خانه ایوان یک دیوار بود که فکر می کردم کمک می کند طوفان بگذرد ... جایی که اولین کتابم را تمام کردم، جایی که یکسال بدون کابوس خوابیدم تا طوفان بگذرد...

روزهای آخر ۲۰۲۲

غیر از وقت هایی که پشت میز کار سفیدم مثل یک سفینه فضایی آرام و با دقت اعداد را جابجا میکنم و گاهی نوای پیانو توی پس زمینه پخش می شود. بقیه روز و شب م را توی تخت میگذرانم. چیزی میخوانم، فیلم میبینم و وسط ش خوابم می برد. گاهی نگران خودم می شوم که نکند چیزیم می شود. می روم بیرون، خرید، معاشرت میکنم و آدم ها را می بینم و می دانم که چیزیم نیست. 

چیزی یا کسی به شوقم نمی آورد. آرزویی ندارم که من را از جایم بخیزاند، صبح از جایم بپرم و شب با خستگی به خواب بروم. شاید هم بحران این سن و سال است. خودم بیشتر فکر میکنم بعد این همه سال دویدن، بدنم و مغزم به یک استراحت عمیق احتیاج دارند و دارند به صورت طبیعی کار خودشان را می کنند و باطری خالی شده شان را چارج می کنند... نمی دانم!

پ ن: حقه کوچک این روزها این ست که خودم را به جای دیگری دوست بدارم. از خودم می پرسم اگر دیگری اینجا بود دوست داشتم چه کاری انجام می داد. چه میگفت. چه برایم می خرید. مرا کجا می برد؟ 

خودم همان حرف ها را به خودم می گویم، خودم همان چیزها را برای خودم می خرم. خودم، خودم را به آن جاهای خوب می برم. تا کی منتظر دیگری باشیم؟!

بی رحم نباشم

گفتم : من خودم را آدم شلخته ای می دانستم.

نگاه ها طرفم چرخید و همه چشم ها حیرت زده بود. میدانستم که تعریف من از شلختگی با آنها فرق دارد. تمیزی از نظر من تمیزی هتل است و هر چیزی کمتر از آن شلخته است. من آدم شلخته ای هستم.

من آدم بی رحمی نسبت به خودم هستم. آنقدر استانداردها بالاست که هیچ چیزی با آن برابری نمی کند. 

مدت ها فکر میکردم من آدم نگهداری از موجودات زنده نیستم. بی رحمی ست که نگه شان دارم و نتوانم رسیدگی کنم. تا اینکه رزا یک کاکتوس آورد و ص هم چند شاخه پیچک. الان تمام خانه پر از گلدان است. گلدان هایی که از یک کف دست گیاه شروع شده اند و الان خانه ام را سبز کرده اند. 

فکر میکردم ليزا از من خوشش نمی آید. لیزا قدیمی ترین منیجر ماست که توی تیم موازی ما کار میکند. تا اینکه گفت فلانی برات یک هدیه کوچک از افریقا آوردم. یک فیل سنگی کوچک دست ساز آورده بود که خیلی دوستش دارم. 

اخیرا متوجه این بی رحمی ام نسبت به خودم شده ام و سعی میکنم کمتر روی مغز خودم راه بروم و خودم را با استانداردهای عجيب و غریب دست نیافتنی آزار ندهم.

  

فیلم هندي با پایان وسترن

 الف خوشتیپ بود، از اون پسرها که توی جمعی وقتی وارد می شن دخترها سرشون رو می چرخونن (سین که مثلا دوستم بود پرسید: اینو از کجا پیداش کردی؟ و بعدتر سعی کرد با خودش و بعد برادرش دوست بشه که به جایی نرسید، سین خود را مزاری می گرفت) با ح که برادرش بود توی کلاس عکاسی، فلیمبرداری آشنا شده بودم و بعدتر که ح برادرش را آورده بود به سفر پایان دوره، باهاش آشنا شده بودم و حرف زده بودم. تحصیلات خوبی داشت و کار و خانواده خوبی هم داشت. الف بهم پیشنهاد کرده بود که تدوین یادم بده. بیشتر کات کردن و پیوند دادن بود و موسیقی گذاشتن بود تا تدوین واقعی. 

من عاشق الف شده بودم و توی توهم این بودم که خانواده من خانواده نرمال سنتی هزاره هستند (که نبودند، ما آزادانه رفت و آمد می کردیم و سر کار می رفتیم و همکلاسی ها پسرمان شماره خانه مان را داشتند و زنگ می زدند که لابد از نظر خانواده الف بی بند وباری محسوب می شد و بعدتر خواهرشان که شهرستان دانشگاه قبول شد از رفتن منع شد، خانواده الف خود را هزاره که نه، کابلی میگرفتند اگر چه اصالتا از غزني بودند و من آن وقت ها این مرز بندی ها را نمی شناختم). من عاشق الف شده بودم و اهل دوست پسر بازی و پنهان کاری نبودم. همه می دانستند که با هم دوستیم (دوستی معمولی) چند ماه گذشت و یک روز به الف گفتم که ازش خوشم میاد. الف هم گفت که اون هم خوشش میاد و قرار بر این شد که با خانواده ش حرف بزنه. تهران شد پایه قدم زدن ها و راه رفتن های طولانی. 

فست فوروارد به یک سال بعد، الف با فشار خانواده اش با من بهم زد و من یک ترم مشروط شدم (مشروطی که سر فارغ التحصیلی دمارم را درآورد) و زندگیم به هم ریخت و سر از تهران و بعد کابل دراوردم ( که جزو بهترین تصمیم های زندگیم بودند). الف هم در دنیای موازی به زندگیش ادامه داد و آدم نسبتا موفقی شد. 

اون یک سال ریکاوری از بدترین سال های زندگیم بود. باعث شد به خودم و همه چیز شک کنم. 

اخیرا الف شروع کرد یک سری سیگنال فرستادن، من هم نادیده گرفتم تا دست از سرم برداشت. حتی دلم نمی خواد بدونم چرا بعد این همه سال سیگنال می فرستاد. 

دلیلی که همه این ها را نوشتم این بود که من در طول اون سال ها خیلی به الف فکر می کردم و اینکه اگر یک زمانی پشیمان بشه و فلان و هیچ وقت فکر نمی کردم این من باشم که بگم تموم شد و نمیخوام به هیچ صورتی درگیر تو و زندگیت بشم (حتی اگر اون گفتگو توی ذهنم باشه). اون دختر بیست و یکی دو ساله بدون اعتماد بنفس، ضعیف، غمگین و سانتی مانتال، خیلی وقته رفته و اینجا زندگی نمیکنه ...

خونه اونجاست که صداته ...

 تعریف ت از خونه چیه؟ 

من همیشه هر جایی که قراره بمونم، مثل یک سفر کاری قراره توی یک هتل بمونم. اولین کاری که می کنم نشانه گذاریه. یک شی آشنا رو می گذارم جایی از اتاق و اونجا رو مال خودم می کنم. مثلا مسواکم رو می گذارم توی لیوان یک بار مصرف کنار سینک و جای لیوان رو از سمت چپ به راست تغییر میدم. یا بسته دستمال کاغذی رو از جلوی سینک حمام به میز کنار تخت میارم و به این ترتیب، ترکیبی که آدم قبلی به اونجا داده رو به هم می زنم و اون فضا رو مال خودم می کنم. اونجا برای یک روز خونه من میشه!

سهل وممتنع

 نوشتن برای من مثل نفس کشیدن میمونه ، یکی از عناصر اصلی حیات! هم زمان مثل زندگی کردن در یک خانه شیشه ای یک طرفه. بیشتر وقتها حس می کنم حق ندارم درباره آدم هایی که توی زندگی من هستند بنویسم. برای اینکه دوست ندارم ناراحت شون کنم. درباره خودم هم دوست ندارم بنویسم. چون ممکنه اشتباه قضاوت بشم (اصلا اهمیتی داره قضاوت شدن؟)

نوشتن برای من دوباره زندگی کردنه، روایت کردن اتفاقی که از سر گذروندی و با چشم های تازه بهش نگاه کنی. مثل گیر افتادن در باران ناگهانی و تنها چیزی که می تونی فکر کنی، پیدا کردن یک سر پناه و خیس نشدنه. وقتی که می رسی به سرپناه به مسیری که آمدی فکر میکنی. به لبخند مرد چتر بدستی که از کنارت رد شد و تو حتی فرصت نکردی- نخواستی- لبخندش رو جواب بدی. نوشتن فکر کردن به اون مرده!!!

نوشتن با اسم مستعار برای من بی معناست، مثل ننوشتن می ماند!

شاید راه حل ش به قول اون نویسنده، نوشتن از چیزهایی باشه که چیزی درباره شون نمی دونیم... 

خاطره

 طرف های سه صبح بود، چرا میگم سه، چون بعدتر باز هم اتفاق افتاد و فکر میکنم اولین دفعه خونه من بود ، که بین خواب و بیداری حرف می زدیم . معمولا هم فلسفه، تاريخ ... که گفت من می تونم نماز بخونم؟

بعدتر فهمیدم تعریف ش از نماز همون نماز مسلمونیه، وضو گرفتن و طرف قبله ایستادن و نماز خواندن. که مسلمان نبود، که با مسلمان ها جنگیده بود و شاید هنوز توی ذهن ش داشت می جنگید. 

بماند، هیچ وقت توی تاریکی خانه من یا بیشتر خانه خودش، نفمیدم که واقعا چطوری نماز می خونه، اما تصویرش توی ذهنم روبروی پنجره ایستاده ،من رو یاد نمازهای صبح حاجی پدربزرگم می انداخت که من ترسیده از تاریکی رو آرووم می کرد. 

اینو اینجا نوشتم که یادم بمونه!

یک زمانی خوشبختی رو برای کسی اینطوری تعریف کردم، زندگی مثل شب تاریک و سیاه بی پایان رنجه و ستاره ها، خوشبختی اند، لحظه ای کوتاه و درخشانی توی زندگی... آدم هایی که توی زندگی ما میان و میرن و با خودشون یکی دو تا ستاره جا می گذارند و باقی ش همه ش تاریکی وسیاهی بی پایانه! 

 یک عکس اخیر ازت دیدم. قلبم گرفت...

میشود توی این زندگی ببینمت یا بسپارم به زندگی بعدی ... 

چرا راه نمی افتم ...

 خودم را بعد یک ماه و نیم و شاید هم بیشتر میکشانم تا باشگاه، فکر میکنم هوا تاریک است و من تنها موجود زنده اما بچه های مدرسه ای توی خیابان اند و منتظر اتوبوس های مدرسه شان. 

نیم ساعت روی ترد میل و برمیگردم خانه. می دانم چقدر یک راه رفتن ساده حالم را خوب میکند اما همان را هم تنبلی میکنم. یک زمانی کابل آرزویم بود بروم جایی که بشود راه رفت. توی خیابان، توی پارک... 

-

چند شب پیش داشتم به تولدم فکر می کردم و به هدیه دادن به خودم، یاد آن نوار کاستی افتادم که تو میکس کرده بودی. هیچ کس توی خانه نپرسید که از کجا آمده- شاید هم می دانستند- نوار کاست ماه ها و برای صدها بار توی صبط صوت پخش می شد. ماه ها بعد از رفتن بی خبر تو از زندگی من! یکی از بهترین هدیه هایی بود که در عمرم گرفتم. اولین ایمیل زندگیم را تو درست کردی. اولین درس های کامپیوتر... کی کامپیوتر را با پریمیر شروع می کند... رستوران توی ولیعصر... جمهوری ... آن دختره که میخواست خودش را به شما قالب کند و تا حدی موفق هم شد که ح مجالش نداده بود، کی اینها را برای من تعریف کردی؟ ... چرا دیگر حرف نزدیم... چرا می ترسم از حرف زدن با تو... جای زخم ها تازه است ... خون چکان!!!

یک شنبه

 این زن زیبای توی آینه را تا ابد دوست خواهم داشت ....

۲۸ نوامبر

 اینا رو که رسوندم فرودگاه و برگشتم، جای خالی صدای این بچه توی خونه منو گرفت. خونه خالی بود و من برای اولین بار سکوت این خونه رو دوست نداشتم. بعدتر رزا ویدیو بچه رو از فرودگاه فرستاد و توی ماشین با باباش که گریه می کرد که دلش تنگ میشه و خاله پاسپورت نداره که بیاد پیش ما...

لعنت به دوری و باعث و بانی ش!

امریکن دریم؟

 چیزی زیر پوستم خزیده. سال ها محرومیت های ایران و افغانستان را تحمل میکنی و یک روز خودت را در دنیای آزاد می بینی، دربند تر از همیشه. این طور به نظر می رسد که همه راه ها به روی تو باز شده است اما چیزی در درون تو بسته است که با هیچ قفلی باز نمی شود. خنده دارترش آدم هایی هستند که یک روز دوست داشتي در زندگی شان باشی و الان حتی نمی خواهی اسمشان را روی سوشیال مدیایت ببینی چه رسد به زندگی واقعی!

مساله جهان بیرون نیست، مساله هیچ وقت جهان بیرون نبوده است. مساله این بود که در آن جهان بیرون باشی و در میان آن همه هیاهو و خشم و خنده و گریه، چیزی درون تو آرام باشد. چیزی تو را تکان ندهد. راه خودت را بروی و نیایستی و اگر کسی گفت: تو زشتی! لبخند بزنی و تشکر کنی و راه ت را ادامه بدهی. فکر کنی اما متوقف نشوی. اگر کسی گفت: زیبایی! لبخند بزنی و تشکر و کنی و بگذری. به راه ت ادامه بدهی. 

فکر می کنم من به آن نقظه لبخند زدن به زشت ها و زیباها رسیده ام اما آن انسان درون من قطب نمايش را گم کرده است. همین!!!

پ ن: برای من خونه جاییه که کتابخونه داشته باشم. اینجا هنوز کتابخونه ندارم و کتاب هام روی هم کنار تختم انبار شده اند.

نوامبر ۷

 عصر

شادي ام را دوست دارم...

شب 

شب آرام و ساکت ست. برای چند ساعت می خواهم بمیرم (خواب) و شب بخیر

۶ نوامبر

 شب 

اندوه م را دوست دارم.

۵ نوامبر

 صبح 

دیشب مثل خرس راحت خوابیدم. انگار یک باری از روی شانه هایم برداشته شده که خودم باورش نکرده ام. یکساعت دیگر قرار شنا دارم با سارا. خرید و فرودگاه برای برداشتن مهمان جان! 

۴ نوامبر

 نیمه شب

روز به روز نه، ساعت به ساعت نه، رنج، ثانيه به ثانيه است و هر ثانيه هزار سال!

ظهر

به همین سادگی ظهر شد. به همین سادگی عمرمان ختم می شود... به همین سادگی می میریم بدون زندگی کردن. 

همه چیز خوب و عادي به نظر می رسد، آنقدر عادي که من را به حیرت می اندازد. اما یک خلا یک جایی دهان سیاه ش را باز کرده و در کمین من نشسته تا مرا یکجا ببلعد یا تکه ای از من را برای همیشه با خودش ببرد. 

Afternoon

it seems that I bring the worst out of people ...

Its weekend but it doesn't feel like it... 

ًصبح

 قلبم خیلی سنگینه و عملا درد می کنه. اینو اینجا می نویسم که یادم بمونه، مگه میشه از یادم بره؟ نوامبر قراره ماه سختی برام باشه. مثل همه ماه های دیگه... مثل همه سال های بعد ۲۰۱۳! کی تموم میشه؟ قلبم و مغزم از قوی بودن خسته ست اما چاره ای جز ادامه دادن نداره. 

کی خنده هامو پس میگیرم؟ 

نزدیک ظهر

چشم هام از گریه باز نمی شه اما به دلایل عجيب و غریبی تمركز عجیبی دارم برای کار کردن و صبر بی انتهایی برای گرفتن کامنت های کاری. شاید این تنها کاری هست که در این شرایط از دستم برمیاد. که به قول این طرفی ها منو سرپا نگه داره. 

ظهر 

دلم یک جای آفتابی در هوای آزاد می خواهد، هوا بیرون آنقدر قشنگ و خوب ست که آدم دلش از غصه خوردن می گیرد. ٍغمگین و دلتنگم، خیلی!!! 

عصر

همچنان که گریه می کردم فکر کردم چقدر زنی که هستم رو دوست دارم و برای قلب ساده ش نگرانم! در نهایت عشق کجای کار است وقتی ما عاشق می شیم اما با عقل مان تصمیم میگیریم؟ مشتی هورمون که باید بی خیالشان شد؟ 

۱ نوامبر

صبح 

شهر تا گردن در مه فرو رفته، پنجره را نمی شود باز گذاشت. این شهر نمی خوابد. 

ظهر 

یک بار دیگه شب های دراز تابستان، بابا و بچه ها، درها چهار طاق باز بنشینیم تا صبح حرف بزنم، جر وبحث و دعوا کنیم. چای بنوشیم. صبح همه خسته به خواب برویم. مامان نزدیک ظهر بیدارمان کند برای صبحانه!

عصر 

خودم را وقت نوشتن دوست دارم، کنده می شوم از زمان و مکان حاضر و در مکان و زمان دیگری فرود می آیم... 

شب 

سکوت این موقع رو دوست دارم، توی شهری که نمیخوابه این ساکت ترین وقت روزه. آدم ها فریاد هاشون رو زدن، مبارزه هاشون رو کردن و برگشتن کنج خونه هاشون. خودشون رو برای شیفت شب آماده می کنن. 

نیمه شب

از خودم راضي نیستم، مدتی ست که از خودم راضي نیستم. 

به اندازه کافی خوشگذرانی نمیکنم و بیشتر از اندازه غصه میخورم. غصه چیزهایی که نمیتوانم تغییرشان بدهم.  به همین سادگی!

وقتی که شب سیاه است ...

 دیشب خواب حاجی - پدر بزرگ- رو دیدم با اون ریش های خاکستری سفید بلندش. وقت رفتن بوسیدم و بغل ش کردم و گفتم: حاجی من دارم می رم، معلوم نیست کی دوباره همدیگر رو ببینیم. 

بیدار که شدم انگار حاجی رو واقعا بغل کرده باشم، زبری ریش سفیدش هنوز روی صورتم بود. 

سکوت بود و پنجره های آپارتمان های روبرو که بعضی هاشون روشن بودند. فکر کردم من سال هاست خواب حاجی رو ندیدم. حتی یادم نمیاد بابت رفتن ش گریه کرده باشم، بس که از نظر من خوب و درست زندگی کرده بود. بس که آدم خوبی بود. بس که دلم می خواست مثل اون بودم. همه اینا به چه معنی می تونست باشه؟ نمیدونم. شاید هم من بیش از حد نوستالژیک م نسبت به گذشته و فقط چیزهای خوب ش یادم میاد. 

می دونم چقدر همه چیز توی زندگیم سر جاشه و چقدر باید شکر گذار باشم... 

پ ن: کی آدم می فهمد که باید آن طناب پوسیده را رها کند یا بجنگد؟! اصلا جنگی در کار هست؟!

خط خطی های نیمه شب یکشنبه

 بیرون قیامته... دروغ گفتم بیرون هیچ خبری نیست و توی سر من قیامته... دروغ گفتم توی سر من هم هیچ خبری نیست... نه خانی اومده و نه خانی رفته... یک چیزی در این روزهاست که من را خسته تر از همیشه کرده در حالیکه چیزی نیست... 

فکر میکنم اگر تو آنطوری نبودی و اینطوری بودی، اگر من این طوری نبودم و آن طوری بودم، همه چیز الان فرق می کرد و می دانم هیچ کدام از این ها چیزی را تغییر نمی دهد و خستگی من را زیادتر می کند... این ها را می نویسم که نوشته باشم... این ها را مثل مشق های خط خورده می نویسم و فکر میکنم شاید چیزی جایی تغییر کرد و هم حال من را بهتر کرد و هم حال تو را...

دروغ نوشتم حال من با تو بهتر ست... حال تو بی من چگونه؟ 

یکی از همون روزها بهت گفتم ببین من این آدمی که هستی رو قبول ندارم، من یک آدم باهوش و حاضر جواب و خودخواه و بدون عذرخواهی در تو می بینم. هموني که توی بیست و چند سالگی ول کرد و رفت اون سر دنیا که حقیقت رو پیدا کنه. تو اصرار داری که بگی اون آدم نیستی یا اشتباه بود یا شک کردی به مسیری که رفتی اما من همون آدم رو می خوام. اشتباه میکنم؟ 

گفتی نه، اشتباه نمی کنی. 

یک جایی هم پرسیدی که چطور با اون هم غم کنار اومدی و به زندگی برگشتی؟ گفتم ساده نبود. سال ها طول کشید و چیزی که نجات داد و می ده، فکر کردن به اینه که اون از من می خواد که شاد و سالم و خوشحال زندگی کنم یا تلاشم رو می کنم که اینطور باشم.

یک جایی هم خسته شدم از حرف زدن و بحث کردن و فاز مثبت دادن، یک جایی رها کردم و گذاشتم هر طوری که هستی باشی. یک جایی به جای بحث خاورمیانه و جنگ اوکراین و انقلاب ایران سکوت کردیم... پی هم شراب ریختیم و ریالیتی شو نگاه کردیم و به خودمون و زوج های توی سریال خندیدیم... من همون آدمم... تو هم همون آدمی... تو دلت می خواست من یکی دیگه بودم... من دلم می خواست تو از برج عاج ت پایین می اومدی و کنار من می نشستی و پات رو دراز می کردی و ول می کردی... 

می دونی؟ کاش دست از سر خودم هم بردارم ...

هفته تاریک

 ما آدم های ترسیده، از هر نوری می ترسیم. از هر رخنه ای در تاریکی وحشت می کنیم، ترجیح می دهیم ناامید بمانیم. چرا که ناامیدی برای ما عادی ست. ما از امید داشتن و شکستن دوباره وحشت داریم و هر بارقه ای را با وحشت هزار با بالا و پایین می کنیم ...

اگر هزار سال بعد از خودم پرسیدم چه غلطی می کردی؟

 دیر خوابیدم چون منتظر دخترها بودم که خانه برسند. 

هفت صبح از خواب بیدار شدم. خبر خواندم. دستم به نوشتن نرفت. دوش گرفتم و نشستم به کار کردن. ظرف ها را از اقصی نقاط خانه جمع کردم و گذاشتم توی ماشین. یک ساعت جلسه کارهای ماری طول کشید (سرما خورده، وادارش کردم تست کرونا بدهد منفی بود). دوباره برگشتم به کار. بریک گرفتم که صبحانه بخورم. همزمان اجاره را دادم و هتل رزرو کردم برای هفته بعد. یک هتل دیگر هم باید رزرو کنم. 

کار کنم، شام درست کنم. آماده شوم و شام را ببرم برای مهمانی امشب. وقت ندارم بروم آرایشگاه، وقت ندارم بروم گواهینامه ام را بگیرم، وقت ندارم چک ها را بگذارم به حساب و حساب ها را تسویه کنم. وقت ندارم بروم مودم را پس بدهم، وقت ندارم ورزش کنم، وقت ندارم ...

شنبه

جایی خوانده بودم هیچ چیزی ترسناک از یک برگه سفید کاغذ نیست... 

ارزوها و رویاهایی که از واقعی شدنشان وحشت می کنیم. اگر به روی کاغذ بیایند و زنده شوند. توان زندگی کردن با آن همه تغییر را داریم؟ از دست دادن تمام دلیل ها برای ناشاد بودن ...مثل این که دیوانه وار کسی را دوست بداری اما وحشت کنی از رسیدن، چون همه چیز تغییر خواهد کرد...

تن خسته ام را می کشانم به کافه همیشگی، چای برمی دارم با عسل! اولین کار این ست که لپ تاپ را راه بیاندازم. آنقدر کافه تنهایی آمده ام که چیز جدیدی نیست. وحشت از تنها رفتن به کافه و رستوران خیلی دور و احمقانه به نظر می رسد. ۵۰٪ راه را رفته ام. کافی ست بر ترسم غلبه کنم و شروع به نوشتن کنم... ماه هاست که نه می توانم عبور کنم و نه می توانم ادامه بدهم... باتلاق نوشتن ...

کامنت هاتون رو خوندم و تایید کردم برای نشان داده شدن. به قول قدیمی ها: مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد!

مرسي بابت نظرات! سعی می کنم دوام دارتر بنویسم.  

ماه مهر

 داشتم پری رو می رسوندم مدرسه، روز اول مدرسه بود و هفت روز گذشته ش سر کار بود. خسته بود، خیلی وقت بود که صبح زود بیدار نشده بود، پاهاش که چند ماه پیش عمل کرده درد می کرد. حق داشت ناراحت و بی حوصله باشد. 

من عوض ش در دلم قند می سابیدند بابت مدرسه رفتن ش. بات سال ها محروم از تحصل بودن در ایران و حالا توی امریکا می رفت تا تحصل ش را از سر بگیرد. او امروز را می دید و من ده سال قبل را و ده سال بعد را. دلم می خواست بگویم: می دانم خسته ای، می دانم پاهایت درد می کند. می دانم خوابت می آید اما این لحظه مهم ی ست. این لحظه خوشحالی ست... 

اما پری توی خودش بود و داشت موهای نم دارش را کنار من که رانندگی می کردم شانه می کرد و نگران ده دقیقه دیر رسدنش بابت ترافیک و باران بود. 

وقت پیاده شدن گفتم: سعی کن از کلاس ت لذت ببری و دوست های جدید پیدا کنی. 

توی راه برگشت فکر کردم کاش می توانستم به پری بگویم که چقدر خوش شانس است... بعد فکر کردم، شاید من هم خوش شانسم. شاید کسی هم باید به من ده سال قبل و ده سال بعد را یاد آوری کند و بگوید: می دانم خسته ای، می دانم دلتنگی، می دانم ... اما من ده سال بعد را می بینم... این لحظه مهمی ست... این لحظه خوشحالی ست ...

پنج شنبه

 یک زمانی به خدا بیامرز گفتم: ما در زمان و مکان غلطی همدیگر را دیدیم! خندید و گفت: کجا میدیدیم خوب بود؟ پاریس؟ 

ده سال بعد یک جایی شبیه پاریس دیدیم و فهمیدم ما در جای درست و زمان درستی همدیگر را دیده بودیم و من نمیتوانستم آن وقت خود واقعی و حقیقی ش را ببینم و خودم هم عزت نفس م آنقدر پایین بود که بتوانم همه این ها را ببینم. 

امروز داشتم با یک خدابیامرز دیگر قدم می زدم. فکر کردم کاش یک جای دیگر ... 

فکرم را متوقف کردم، از قدم هایت لذت ببر. همه چیز سر جای خودش هست ...

رحمت به این جمعه ها؟

بدن و مغز آدم دیگر کشش سابق را ندارد که از اول هفته هزار تا کار و ملاقات را با هم بروم و خسته و درمانده نباشی. یک طورهایی به آن هم انرژی هم احتیاج نداری. نود درصد جاها را نمی خواهی بروی و آدم ها را هم به قدر ضرورت می بینی. طبیعت کار خودش را می کند و کارش هم درست ست. 

کی بود آخرین باری که اینقدر حالم خوب بود. شاید ده سال پیش... اینقدر سرگرم - مست- زندگی بودم که از چهار طرفم بی خبر بودم ... فکر می کردم کابل شهر من ست و دلم می خواست تمام عمرم را همانجا باشم. جهان برنامه های دیگری برای همه مان داشت. 

افكار ۳ صبح

 من تمام عمر ترسیده ام. من تمام عمر از دریچه کوچک اتاقی نمور به دنیای بیرون نگاه کرده ام. با دنیای بیرون حرف زده ام و داد و گرفت کرده ام. من ترسیده ام از دنیای بیرون و فکر کرده ام چرا کسی من را بیرون نمی کشد. 

وقت ش بود درب آن اتاق نمور را باز کنم و بی واسطه و ترس با دنیای روشن و تاریک بیرون روبرو شوم. به قول فروغ: نجات دهنده در گور خفته است 

افكار جمعه

 دوست داشتن از کجا میاد و آیا هرگز تموم میشه. می تونیم کسی رو که زمانی دوست داشتیم دیگه دوست نداشته باشیم؟ 

وقتی یکی می گه که دوستمون داره. چطور تشخیص بدیم که راست داره میگه یا نه؟ 

 تصمیم گرفتم کوله بار خشم رو زمین بگذارم. این خط کشی که باهاش بیشتر از همه خودم را اندازه می گیریم و هیچ وقت هم به استانداردهای خودم نمی رسم و آدم ها هم را ببوسم و بگذارم کنار... 

 یک زمان اینجا کامنت زياد می گرفت، الان بیشتر وقتها فکر می کنم درون چاهی حرف می زنم یا محکم به یک پیت حلبی می کوبم. 

جمعه

 با خداحافظی رییس شروع شد. خوشحالم که رفت، آدم بدی نبود اما رییس خوبی هم نبود. چند باری توی جلسه های آخر پیش آمده که ملت انتظار داشته اند من میکروفن به دست ازش تشکر کنم. من هم کار خودش را تکرار کردم و چیزی نگفتم، انگار که هر باری کاری انجام داده ام که خارج وظیفه ام بوده، تشکر درست و حسابی ازش نشنیدم. باشد که این یادآوری باشد که به آدم های بعدی ش رفتار بهتری داشته باشد. 

می دانم که ممکن ست رییس بعدی بدتر هم باشد، من هم اسمارت تر شده ام و هزار تا کار هست که ممكن ست از این یکی بهتر باشد و هزار تا رییس دیگر ...

پنج شنبه

 حجم کارم رو موقتا کم کردم. باشگاه ثبت نام کردم و سعی می کنم فعالیت فیزیکی رو به حد نرمال برسونم. 

غم عشق ت بیابون پرورم کرد ...

 خواب مامان رو دیدم  و وسط خواب یادم آمد که مامان دیگه زنده نیست.خیلی عجيب بود. از خوشحالی پرت شدم به ته چاه غم. چطور فهمیدم؟ گفتم من خیلی وقته اینقدر خوشحال نبودم، بعد فکر کردم و یادم آمد که مامان دیگه نیست. خ توی خوابم گفت: ببین منم دارم مامان رو میبینمش پس واقعا هست! 

بعضی آدم ها ذات بدی دارند ...

 دلم میخواد بگم اکثر آدم ها ذات درستی دارند و مشکلات زندگی باعث می شه که کارهای نادرستی بکنن اما همیشه یک چیزی پیش میاد که عکس ش رو ثابت می کنه که بعضی آدم ها ذات بدی دارند. مثل همین یارو و خانواده ش که با در دوستی از بقیه استفاده می کنند و همیشه قیافه آدم های خیر خواه و کار درست را می گیرند تا بابت ش امتیاز بگیرند. 

صابون شون به تن میم هم خورد که ۵-۶ سالی براشون کار می کرد و آخرش هم معرفی نامه بدی بهش دادند که اعصاب ش رو خراب کرد. بهترین قسمت ش اینه که من هیچ وقت حس خوبی بهشون نداشتم و واقعا هیچ وقت انتظاری ازشون نداشتم غیر ا این که حرفه ای رفتار کنند و آدم خوب بودن رو بگذارند برای بقیه. که در مورد من همینطور هم شد. 

به میم گفتم من همیشه از آدم ها بدترین ها رو توقع دارم( خوب و بدش رو نمی دونم) و معمولا بدی کردن آدم ها خیلی منو شگفت زده نمی کنه. اون گفت که از رفتارشون شوکه شده و توقع نداشته بعد ۵ -۶ سال کار کردن براشون اینطوری جواب بگیره. 

دوشنبه

اون ابر سیاه به صورت کامل نرفته اما راه نفسم رو هم نبسته. بیشتر وقت ها که نزدیک ترین آدم های زندگیم حتی از من تعرف میکنند شک می کنم که این آدمی که اینها درباره ش حرف می زنن و از مهربانی و قوی و باهوش بودنش حرف می زنن من باشم. نه اینکه خودم را قبول نداشته باشم اما گاهی فکر می کنم این ناعادلانه ست که قسمت های شکننده م رو به ندرت به کسی نشان دادم و اغلب هم آدم های اشتباه. 

فکر میکنم چیزی که به آدم ها نشان می دم با خود واقعی م فاصله داره. فکر می کنم خیلی جاها باعث قضاوت نادرست درباره م شده. 

گاهی فکر میکنم که خوشحال ترین زمان های زندگی من اون هفت سال بود و از طرف ی به هیچ وچه نمیخوام به اون سال ها برگردم. فکر می کنم بین اون آدم و الان قرار بود آدم دیگری بشم که نشدم. الان که این ها رو نوشتم باز همه شان بی معنی به نظر می رسه ... برای من همیشه منفی بافی و اظهار صعف بی معنی و پوچ به نظر می رسه، حتی اگر دردش تا مغز استخوانم نفوذ کرده باشه. 

 شنبه صبحه و من یکی از بدترین شب های سال اخیر رو به صبح رسوندم. یکی از بدترین و طولانی ترین حمله هایی که بهم دست داده و فکر می کردم تمام زندگیم داره زیر و رو میشه و من کاری از دستم برنمی یاد. یادم نمیاد کی این حمله ها شروع شد اما پنج شش سالی هست که به وضوح یادم میاد.

راه حل ش هم ساده ست. همه چیز رو ول کنم و هیچ کاری و تصمیمی نگیرم تا بگذره. گفتنش خیلی ساده تر از عمل کردن بهش هست. در موقعیتی که فکر می کنی باید یک کاری بکنی و یک تصمیمی بگیری تا جلوی فاجعه رو بگیری تا وقتی که می فهمی فقط خستگی و فشار و استرس هست و کمی آرامش و استراحت همه چیز رو نه درست اما قابل تحمل و قابل حل می کنه. 

نوشتن را داده ام و در مقابل ش هیچ چیزی نگرفته ام. 

همه طوفان های امسال فرو نشسته، یقین دارم که فرو نشسته و همه مان به سلامت برامده ایم اما باری که من در این سال روی دوش خودم گذاشتم خارج از توان من بود و نیاز داشتم به خودم ثابت کنم که قادر به برداشتن ش هستم. وقت ش هست که بارم را زمین بگذارم. 

این که به خودم ثابت کنم فلان! از کجا شروع شد؟ 

پنج ماه آخر سال را باید در آرامش بگذرانم و دیگر به نتیچه هیچ چیزی فکر نکنم. 

از عشق هم بریدیم ...

  میم اولین دوست پسر واقعی من بود. یک آدمی که می دانست دوستش دارم و او هم دوست م داشت اما نه آنطوری که باید... صبر کن... همه آدم هایی که دوستشان داشتم، من را دوست داشتند اما نه آنطوری که باید... مدتی ست که تسلیم شده ام که ممکن ست هیچ وقت هیچ عشقی در کار نبوده و نباشد... سعی می کنم جای تمام نبودن ها را تنهایی پر کنم و از شما چه پنهان بدکی نیست. 

 من همیشه توی زندگی آدم سبک خوابی بودم. کوچکترین صدا و حرکتی منو از خواب بیدار می کرده. دیشب این بچه ترسیده اومده توی اتاق من با پتو و بالش و همه چی و من حتی با خبر نشدم. امروز هم مثل خرس تمام روز خواب بودم.

 خسته ام و این خستگی خوشایند ست و فرساینده نیست. 

در راستا فاش کردن جای گنج

 در راستای فاش کردن جای گنج 

چهار جولای ۲۰۲۲

 ح وایستاد و گفت برید کنار عکس خانوادگیه! من یک طرف و آبجی بزرگه یک طرف دست انداخت دور شونه های ما و عکس گرفت. چند وقت پیش که رفتم تگزاس و بعد سال ها دیدمش فکر کردم ۵ تا برادر دارم (ح بهترین کازین دنیاست) و خانم ش گفت: اوه، از وقتی گفتی میای، اینقدر ذوق زده بود. 

و او چند روزی که اونجا برای کاری بودم خیلی هوامو داشت و سعی کرد بهم خوش بگذره. 

من آدم مثل ح توی زندگیم کم ندارم. آدم هایی که می تونم با زندگیم روشون حساب کنم. آدم هایی که می دونم هر جا و هر وقت می تونم بهشون دلگرم باشم. بیشتر وقت ها یادم می ره و سعی می کنم خودم اون آدم برای خودم و بقیه باشم و ظرفیت فیزیکی و روانی م محدود تر از رویاهام هست. 

چند وقت پیش فکر کردم اگر یک زمانی دلم خانه بزرگ بخواد و از عهده هزینه هاش بر بیام به خاطر این خواهد بود که اتاق مهمان ش جای امنی برای آدم هام باشه که بدونن یک جایی توی خانه من برای آن ها هست و هر وقت دلشون خواست بیان و برن و چراغ خونه م رو روشن نگه دارند.

آپارتمان جدیدم خیلی بزرگ نیست اما همین الان ۹ تا از عزیزترین آدم های زندگیم توش هستند که می دونم اینجا رو خونه خودشون می دونند و چه خوشبختی از این بالاتر؟ 

یاد می گیرم که کمک بخوام و یک جایی نه بگم و بدونم اون ها می فهمند و کمک می کنند و از نه گفتنم ناراحت نمی شن. 

دیشب فکر کردم، واقعا این صدای خنده هایی که پیچیده توی خونه من واقعی ست؟ اینقدر حالم خوب بود که انگار دارم خواب می بینم...

 اگر روزی بتوانم بفمم این خشم از کجا می آید،شاید بتوانم مهارش کنم. فکر می کردم کسی نیست که او خشمگین باشم اما برخورد یکی دو هفته پیش با آدمی قدیمی به من فهماند که اشتباه می کردم. اصلا فکرش را نمی کردم که از او خشمگین باشم و خودم هم احساس خودم را باور نمی کردم. عذرخواهی اش خشمم را رو کرد. خشمی که می دیدم هست و چقدر بی حاصل ست. اما ریشه این خشم باید خیلی عمیق تر از این حرف ها باشد. همین خشمی که نازنین ترین آدم های زندگی ام را رنجانده است و می دانم حتی اگر بر حق هم بوده باشد، خدمتی به من نمی کند. 

آن

 دلم می خواهد بنشینم و این پروژه  پنج ساله را تمام کنم. یکی می گوید خب بنشین و تمام کن! به همین راحتی هست و به همین راحتی نیست. 

یک چیزی توی نوشتن هست برای من، از همان ده دوازده سالگی یا حتی جلوتر. شاید از روزی که معلم گفت: بنویسید در آینده چه کاره می خواهید بشوید. برای من جادوی نوشتن آغاز شد، چون هر چیزی که می نویسی، می شود و هر چیزی که نوشته ای، شده است. با نوشتن هم شکل گذشته را مشخص می کنی و هم آینده را ترسیم می کنی. 

من بین بد آدم هایی بر خوردم. آدم های اشتباه ی که من را نمی فهمیدند و من آن ها را. من غريبه بودم و آنها هم... بحث پایین و بالا بودن نیست، بحث تفاوت هاست... چند وقتی ست که سعی می کنم دست از قضاوت خودم و دیگران بردارم... به خودم سخت نگیرم و این تفاوت ها را بپذیرم و دست بردارم از فیت شدن در اجتماع... دنیای خودم را بسازم و آدم های خودم را داشته باشم و با خودم مهربان باشم و نوشتن را جدی بگیرم... نوشتن را نه به عنوان کسب ، که بخشی از هويت من، بودنم و نفس کشیدن و زندگی کردن من ست، بپذیرم. نوشتن را حتی اگر یک جمله ساده که خواننده اش و مخاطب ش حتی فقط خودم باشم.

من مدام در حال فکر کردن  به خودم و احوالاتم هستم، مدام در حال کشف خودم و پذیرفتن این که این چیزها برای خیلی ها مهم نیست و سعی نکردن برای شامل کردن و توضیح دادن به دیگری، کاری ست که اخیرا می کنم. 

آدم ها را سیاه و سفید نمی بینم. همه آدم های متناقض و ناکاملی هستیم. آدم ها را همان گونه که هستند در زندگیم بپذیرم و همان قدر که می توانم در زندگیم بهشان فضا بدهم و فضاء زندگی شان را پر کنم. بیش از حد خودم را تحميل شان نکنم و بالعکس. 

در ستایش پرایوسی

 عصر از خستگی له شده بودم، همه چیز سر جاش بود اما مغزم ول نمی کرد. میخواستم بخوابم. یادم آمد بعد ماه ها می توانم توی تخت خودم و توی اتاقی بخوابم که مال خودم هست و در را پشت سرم ببندم. مغزم هنوز باور نمی کرد. 

وسط اسباب کشی فهمیدم من و دخترها از عهده جابجا کردن تخت و مبل و میزها بر نمی آییم. به حامد زنگ زدم، هنوز خواب بود. گفتم لطفا برایم کارگر بفرست. گفت کارگر می فرستم و خودم هم می آیم. 

به دو ساعت نکشید که همه چیز سر جاش قرار گرفت. گفتم: یکی بهت بدهکارم!

گفت: حرفش رو هم نزن،اگر کاری برایت انجام می دم درست مثل این ست که برای خودم انجام داده ام. 

از پنجره اتاق جدیدم به بیرون نگاه می کنم، به این سکوت قشنگی که جریان دارد. به زندگی، به شادی های کوچک و غم های بزرگ... به اینکه اخیرا هی خودم را وقت حرص خوردن گیر می اندازم و از خودم می پرسم: گور پدر آینده، همین الان چی خوشحال ت می کند؟ 

معمولا هم یکی دو ساعت استراحت، خرید کردن و بیرون رفتن، قدم زدن و قهوه خریدن خوشحالم می کند. 

نون اخیرا گفت، از حرف زدن با من خوش حال می شود چون من اهل شکایت کردن نیستم، فکر کردم در مغز من ده نفر همزمان در حال شکایت کردن هستند اما بیان ش هیچ کمکی به من نمی کند. 

خیلی خیلی به خودم افتخار می کنم. راه درازی را آمده ام و وقت ش هست کمی خوشحال باشم و زندگی کنم... فرداهای نیامده را کسی ندیده. 

دوشنبه ای که دوشنبه نیست

 پنج صبح با صدای زنگ تلفن میم بیدار می شوم و دیگر نمی خوابم. حالم بد ست. دوشنبه تعطیل ست و من حالم خوب نیست. کتاب میخوانم، صبحانه می خورم و حتی ساینفیلد می گذارم  اما حالم خوب نیست. دوباره می خوابم و طرف های ظهر بیدار می شوم. می دانم اگر خانه بمانم حالم بهتر نمی شود. دخترها را می برم بیرون و نهار می خوریم و کمی خرید می کنیم. حالم بهتر میشود. 

به حامد مسیج می دهم، مهمان خارجی ش هنوز اینجاست. زنگ می زند و پیام می دهد که ببخشید. من گرفتارم... عصبانی نباش!

فکر میکنم آدم ها یک خط در میان می گویند: عصبانی نباش... دلخور نباش... 

یکی یکی می گویم: نیستم. اما انگار باور نمی کنند. 

هزار تا کار برای آخر هفته رديف کرده ام که هیچکدام را انجام نداده ام و نمی دهم.دو روز گذشته را بیرون بودم و معاشرت کردم و خوش گذراندم اما حالم خوش نیست. یک چیزی توی رگ هام هست که ... 

دلم قدم زدن کنار دریا را می خواهد. نسیم خنک عصر یا صبح زود از اقیانوس... شاید حالم را بهتر کند. 

پرنده کوچک خوشبختی

 گاهی فکر میکنم تمام مدت خوشبختی همین جا بود. خوشبختی در تهران و کابل و دی سی با من بود و من نمی دیدم. نمی بینم!

خوشبختی نان خوردن سر سفره پدر و مادر بود. ٍدیدن و شنیدن قرآن خواندن حاجی. لبخند مامی، اخم مادر...

خوشبختی کابل بود و پنج شنبه های عصر خانه ژوند که وزارت را می پیچاند و ما یکی یکی بعد از کار خودمان آوار می کردیم توی آن خانه قدیمی کارته سه با درخت به... یا صبح های جمعه خانه خوشحال خان که بیدار می شدم مهمان ها از شب قبل بودند و آشپزخانه تمیز بود و صبحانه براه... 

خوشبختی دی سی بود، آن شب های احمقانه بار رفتن و رانندگی کردن از آن جاده مارپیچ تا خانه... ان روزهای تمام ناشدنی که فکر میکردم سیاه اند...

خوشبختی الان ست، صبح یکشنبه... صدای نفس کشیدن آرام دخترها در خواب... کتاب خواندن... قرار برانچ با دوست قدیمی... 

پ ن: گفتم سرمايه من آدم هایی هستند که چهار گوشه دنیا پراکنده اند و سالهاست نه دیدمشان و نه باهاشان حرف زده ام. چه بسا ازدواج کرده اند و بچه دار شده اند و من خبری ندارم. اما مثل روز برایم روشن ست هر لحظه و هر جا که محتاج شان باشم. هستند! 

شنبه

 مثل آدمی که دزدکی به زندگی نگاه می کند اما جرات به گود رفتن را ندارد... مثل کسی که انقدر قوانین را می داند که از اشتباه کردن می ترسد، مگر زندگی همین نیست، بر از غلط پر از اشتباه و تکرار اشتباه... 

لبخند بزن

یک جایی که بیخود و بیجهت استرس تا گلوم بالا آمده و داره خفه م می کنه. یک لحظه متوقف می شم و به بدنم دقت می کنم که تمام عضلاتش گرفته. از انگشت پا تا عضلات پشت گردن (این می تونه حتی وقتی دراز کشیدی هم باشه) یک لحظه متوقف می شم و نفس می کشم و یکی از عضلاتم رو آزاد می کنم (ارادی نیست و تا اون موقع نمی دونستم تمام عضلاتم رو منقبض کردم) نفسم عمیق می شه یک موجی تمام عضلاتم رو آزاد می کنه، وزنه های روی شونه هام محو می شن و مغزم آروم میشه و تمرکزم بر می گرده. مکانیزم ش رو نمی دونم اما همین باعث شده آرامش نسبی بهم برگرده و روز به روز هم بهتر میشه. خنده هام عمیق تر می شن.

تو چه می دونی از پنیک اتک های پشت سر هم فرودگاه دهلی تا اینجا چه راه درازیه ...

 یک طوری با گذشته کنار آمده ام و از هیچ چیز و هیچ کسی توقع و گلایه ندارم انگار ۹۰ سال زندگی کردم و همه چیز را دیده ام و وقت وقت رفتن ست ...

وقت وارد شدن به رستوران به میزبان گفتم که رزرو به نام فلانی و نمی دانم که آمده یانه. لیست ش را نگاه کرد و گفت نمی بینم. همه اسم ها را خوان و اسم ی به گوشم اشنا نبود. هوا گرم بود و تمام مسیر و روزهای قبل سعی کردم به قرار فکر نکنم. مثل شب امتحان یا روز مصاحبه کاری بود که نتجه اش مهم نبود چون یک آفر دیگر روی میز ست. همان وقت جوان خوش بر رویی که از کنار من و میزبان رستوران گذشت، من را برانداز کرد. خنده ام گرفت. قبل تر ها می گفتم لابد چیزی روی صورتم ست یا لباسم کج ست. حالا لبخند می زنم. چشم گرداندم و پیدایش کردم، قبل من رسیده بود و نشسته بود. رفتم دست بدهم که بغلم کرد... هیچ حسی نداشتم... کیفم را گذاشتم و نشستم. 

گفت: خوب به نظر می رسی.

گفتم: مرسي. 

جوان خوش بر و رو آمد که سفارش مان را بگیرد... 

عبور می کنیم

 قلبم گرفته بود و می دانستم، نمی شود! فکر کردم جا و زمان اشتباه به تور هم خوردیم. 

گفتم: کاش جای دیگری، زمان دیگری هم را می دیدیم. 

خندید و گفت: مثلا کجا؟ پاریس؟ 

فکر کردم پاریس هم گزینه خوبی بود، هر جا گزینه خوبی بود غیر از کابل آن سال ها. 

فست فوروارد به ده پانزده سال بعد. دوباره هم را دیدم. 

فهمیدم آن موقع زمان و مكان درستی همدیگر را دیدیم و من تمام تلاش م را کردم که کافی! باشم که نبودم. 

نمی دانم با این احساس که تقصیر من نبود و او هم بعد این همه سال اعتراف و عذرخواهی کرده چه کنم. هیچ!!!

پ ن: هیچ تصویری از زندگی ایده آل ندارم!

دوشنبه ای که دوشنبه نبود

 به حامد گفتم درست مثل ماشینی که با آخرین سرعت توی بزرگراه داره می ره و از خودش می پرسه: من کجا دارم می رم؟ 

نمی تونه برگرده و نمی تونه نگه داره. خروجی هم فرق به حالش نمی کنه، چون نمی دونه مقصد بعدی کجاست. 

حامد خندید و گفت: خسته به نظر میای! 

از آقای وسط نشنال مال برام اسموتی خرید و کفت: استراحت کن، برو سفر... سخت نگیر... تو قوی هستی. 

توی دلم گفتم: همین ؛تو قوی هستی! وضعیت منو به اینجا رسونده. 

برای این که حس بهتری داشته باشم گفت: بابا رو برده بودم بیمارستان، خودم وسط بیمارستان از حال رفتم. پرستارها بهم می خندیدن...

حال همو می فهمیدیم. 

یک صبح روز جمعه یا وقتی بیخواب شدم

احساس می کنم قدرتم برای کنترل زندگی کافی نیست. دیگر مثل قدیم ترها نیست که فکر کنم هر کاری شدنی ست. هر کاری شدنی ست اما قیمت هایش سنگین تر و سنگین تر می شود. آدم ابعاد جدید زندگی را می بیند و این که هر تصمیم چقدر به صورت ترسناکی همه چیز را تغییر می دهد. امشب دوباره قفسه سینه ام درد گرفت و می دانم از استرس است و واقعا نمی دانم چطور کنترل ش کنم. 

دلم می خواهد به قدرتی بزرگتر از خودم ایمان داشته باشم. فکر می کنم قدرت من برای برگرداندن آرامش کافی نیست و به نیروی بزرگتری برای کمک نیاز دارم. 

زندگی هر خشتی به طرفم انداخت از آن خانه ای ساختم. خسته ام از واکنش به پرتاب های زندگی. از تصمیم های واکنشی. دلم می خواهد سر صبر بنشینم و از خودم بپرسم: چه می خواهی عزیز؟!

شش صبح: انگار یک تریلی از رویم رد شده. کاش با خودم مهربان تر باشم. 

سه شنبه ها

 منابع انسانی جلسه گذاشته بابت امضا نکردن قراردادم. یعنی فکر نمی کردم یک امضا نکردن فرمالیته تمدید قرار داد تا اینجا کشیده می شه. رییس مستقیم خیلی هول کرده و لابد فکر می کنه من هزار تا شکایت ردیف کردم که همه اش هم واقعی هست و هست. اما دلم جنگیدن با آدم ها را نمی خواد، دلم برنده شدن به قیمت بازنده شدن دیگری رو نمی خواد حتی اگر حق ش باشه. دلم می خواد فقط آدم ها از روی صندلی قدرت شون یک کمی تکون بخورن وفکر نکنن تا آخر بر خر مراد سوارند و کسی هم نیست که کارهاشون رو ببینه. 

کار اول و دومم را که گرفته بودم خیلی می ترسیدم از بیکار شدن، اما الان طوری مجهز شدم که اگر امروز استعفا بدم یکی دو هفته بعد سر یک کار بهترم. اما دلم تغییر نمی خواد، آسمان همه جا همین رنگه و همه رییس ها آدم اند و خودم هم بدون نقص نیستم. تا جایی که بشه مقاومت می کنم. سازمان رو دوست دارم. 

یکشنبه ابری خوشحال

 آدمی باید زندگی کردن را یاد بگیرد... فلسفه نه... روز را شب کردن... با آدم ها زندگی کردن را ...

خانه ام ابری نیست ...

 بوی پیاز داغ توی خانه پیچیده. پری دارد قابلی می پزد. من از هفت صبح پشت میزم کار می کنم. صدا و بویی در خانه پیچیده که من دخالتی درش ندارم. چند سال است با کسی همخانه نبوده ام... هفت سال آزگار! 

قلبم شاد است ... طلبی از دنیا ندارم.

یک شنبه ابری

 آدم ها حوصله ام را سر می برد. شلختگی ، تنبلی و بی اعتقادی آدم ها مرا تا سر حد جنون دیوانه ام می کند. زن ها و مردهایی که برای هیچ چیزی نمی ایستند مگر شاشیدن به خودشان و دیگران. 

آدم هایی که صبح تا شب مشغول شکایت و غر زدن به زمین و إسمان اند و یک لحظه نمی ایستند و نمی پرسند که خب: کی به من چی بدهکار است که باید من را حلوا حلوا کنان روی سرش بگذارد. 

گاهی فکر می کنم تنها چیزی که می شود رویش حساب کرد چک های حقوق آخر ماه ست و دیگر هیچ چیزی توی دنیا تکانم نمی دهد. حجم کار و مسولیتی که دارم برای یک آدم عادی قابل تصور نیست، می دانم که نیست. یاد گرفتم که بپذیرم لایف استایل کار و زندگی من برای نود و نه درصد آدم ها غیرممکن ست. وقتی که جبری ندارند، سه تا پروژه جدی تمام وقت را با هم پیش ببرند. 

آن روز پری پرسید: واقعا هیچ وقت بچه نمی خواستی؟ 

خواستم بگویم همین تو که بهترین بچه عالم هستی بودی و هستی. چیزی جز رنج برای مادرت داشتی؟ کجای این زندگی من جای بچه تویش خالی ست؟ هزار کتاب نخوانده دارم. هزار صفحه نانوشته. صد جای نرفته و ده کار نکرده .... کی وقت داشتم ام برای بچه و چه نیازی داشتم و دارم وقتی تنهایی بزرگترین لذت زندگیم ست. 

یکشنبه های ابری

قابلیت اینو دارم که از اکس هام قدیس بسازم. مثلا همین امیر، می تونم بنشینم و از کمالات ش هزار صفحه بنویسم و در یک جمله بگم چرا باهاش بهم زدم. اخیرا یک کشفی کردم که همیشه می دونستم توی ذهنم استاندارهای عجیب و غریبی دارم اما توی عمل زود قانع می شم و بعد هی خودم و دیگران رو سرزنش می کنم که چرا درست نیستند. سخته توضیح ش. مثلا یک کاری رو قبول می کنم و بعد شش ماه می بینم از اول می دونستم این کار وصله من نیست اما قبول کردم. رابطه هام هم همینطورن، چرا یک آدمی رو به زندگیم راه می دم که می دونم استانداردهاش با من فرق می کنه که بعد باهاش به مشکل بخورم ؟ 

 

شنبه ای دیگر

 کسی به نجات ما نخواهد آمد. نجات در همان ثانيه ها و ساعت ها و روزهای انتظار از دست می رود و بدست نمی آید. 

پ ن: دخترها رو بردم نهار بیرون، شهر و نشستیم توی پارک مورد علاقه م. آخرش گفتند مرسي و خیلی خوش گذشت. این بچه ها می دونن چقدر بودنشون حال منو خوب می کنه؟! دخترهای نازنین من!!!

لعنت به این دوشنبه ها؟!

 از صبح  دور خودم چرخیده ام و عملا هیچ کاری غیر از هماهنگی از پیش نبرده ام. هماهنگی رسیدن ماری به خاله اش. هماهنگی رسیدن پری به مصاحبه اش. هماهنگی با رییس شماره ۱، هماهنگی با رییس شماره ۲، هماهنگی با همکار رفته.  ساعت ۳.۵ عصر ست و من افتاب ندارم و انرژی ام خلاص شده و آفیس نیستم و قطب نماء درون ی م قاطی کرده. اما حالم خوب خوب ست. دروغ چرا... حالم خوب ست و اگر بهتر از این می بودم باید به کار دنیا شک می کردم. 

پ ن: سلام امیر. 

پ ن۲: ۱۱:۳۰ شب ست، مهمان م را عملا بیرون کردم تا بخوابم برای فردا... دلم تعطیلات می خواهد... دلم ساحل و آفتاب می خواهد... دلم... 

چهارشنبه فوق العاده

 از خستگی عملا بیهوش شدم. 

یک سه شنبه عادی

 امیر عکس گذاشته و تولد گربه ش رو تبریک گفته. حالا همین آدم شاکیه از تنها بودن اما تولد من رو تبریک نگفت که من اهل این قرتی بازی ها نیستم. منم گفتم باشه! 

پ ن: کارمون به حسودی به گربه کشیده. 

 آفیس شماره 2 توی دهات است. نه اینکه واقعا توی دهات باشد. 40 دقیقه ای پایتخت ست و یک دنیا فاصله دارد. جاده ها گل و گشاد و خلوت. آدم ها نایس اند و مثل آدم رانندگی می کنند، نه مثل من که اگر حداقل 10 مایل بالای سرعت مجاز رانندگی نکنم، فکر میکنم باخته ام :))). می آیم اینجا جهانم آرام می شود. هزار تا کار سخت توی لیستم تمام میشود. پشت آفیس هم یک دریاچه زیباست. 

یک قدم تا فراموشی ...

دوشنبه صبح

داشت خاطره مشترکی را به نفع خودش با کمی تحريف تعريف می کرد. حتی سعی نکردم اصلاح ش کنم. چه اهمیتی داشت. لابد همه این ها بخشی از بزرگسال بودن ست. 

یادم هست چقدر شاکی بودم که چرا این آدم ها من را توی جمع شان نمی خواهند و هر بار اتفاقی توی جمع شان بودم پشیمان شده بودم از وقتی که گذاشته ام. اما انگار غربت یک خلا ايجاد می کند که دلت معاشرت به هر قیمتی را می خواهد و شاید هم خاصیت آدمی ست تا مهاجرت. 

دیدم این آدم به خودش هم دروغ می گوید و واقعیت ها را برای خودش وارونه جلوه می دهد. بعدتر فکر کردم همه ما به خودمان دروغ می گوییم و خیلی وقت ها واقعیت ها را نمی بینیم تا وقتی که خیلی دیر ست و گاهی هم هرگز نمی بینیم، نمی خواهیم ببینیم. بیشتر وقت ها این تحریف ها کوچک اند، اما وقتی ذره ذره کنار هم جمع شوند، جهانی را ترتیب می دهند که وجود خارجی ندارد. 

فکر می کنم تا کی جای نبودنت درد خواهد کرد؟ دلم نمی خواهد عبور کنم و می دانم تنها راهش صبر ست که بگذارم، بگذرد... 

یکشنبه عصر

 دلم یک خانه روشن میخواهد که آدم های شادی ساکن ش باشند. 

 فردا و پس فردا هزار کلمه بنویسم... خانه را آماده کنم برای آمدن دخترها... کتاب راحت پیدا کنم برای خواندن این ماه... کمی آفتاب بببینم و کمی زندگی کنم... تو را کمی از یاد ببرم ...

دلم میخواهد یکی از مامان هایی باشم که بچه اش را می آورد کلاس پیانوی طبقه پایین و مشکل اینجاست که می دانم زندگی آن آدم هم بطالت مطلق ست...لابد به آزادی های دوران مجردی ش غبطه می خورد...

امیر گفت: از من بنویس اما نه با اسم واقعی... چشم ارباب!

پ ن ۲: از جان سخت خودم شگفت زده می شوم. از دیدن سستم و تنبلی آدم ها، دو رویی و ددوغگویی شان و خودم در حالیکه لبخند می زنم و در دلم گریه می کنم عبور می کنم. ناامید نمی شوم. ادامه می دهم... بعدی!

غم یک روز سراسر بارانی

صبح زود بیدار شدم، همچنان سخت می بارید. ساندویچ م را درست کردم و بنزین زدم. از کافه چای گرفتم و رفتم آفیس. خودم را نشاندم پشت میز و یکریز کار کردم تا عصر. عصر رسیدم رستوران تا دخترها را ببینم. یازده رسیدم خانه. یکساعتی پشت تلفن با آنطرفی ها حرف زدم. دلخوری و خستگی م را سر انها خالی کردم. همیشه همین ست، غم هام را می گذارم برای آدم هایی که کوچکترین نقشی در آن ندارند. سرسختی م آدم ها را فراری می دهد. 

به فردا فکر می کنم و ده ساعت ی که بکوب کار می کنم. کی شدم اسب عصاری؟ بدون کار انگار بیهودگی زندگی مرا خواهد خورد ... 

کلید

 یک داستان کوتاه دارم با عنوان کلید. داستان مرد جوانی ست که بعد از خاکسپاری همسرش، نمیتواند به خانه خالی برگردد و شروع به زندگی در اتاق های اجاره ای موقت می کند (ایربی اندبی) داستان، قصه کلیدهای خانه هایی ست که ساکن شان می شود و مسیری که او را به خانه اش برمیگرداند. 

شده روزی که نمیدانی چطور به خانه خالی برگردی؟ 

دست و دل باز

 ح رفت برای همه کافی خرید و نگذاشت من حساب کنم، بعدتر که همه نشستند. این بچه که خودم پول توجیبی بهش داده بودم، رفت و دیدم داره با کافه چی حرف می زنه. چند دقیقه بعد با کوکی برای همه بچه های کوچیک جمع برگشت. به مامانش بگم خیلی بچه هات رو خوب بزرگ کردی، چیزی که مطمین م شنیدنش خوشحالش می کنه. 

گزارش یک روز ملال آور

 امروز کار نکردم، فقط دو تا میتینگ را رفتم و صفحه چت گروه را روشن نگهداشتم که اگر کسی کاری داشت بهم دسترسی داشته باشد. عوض ش نوشتم و خوب هم نوشتم. 

تصمیم این ست که هفته بعد تمام وقت بروم آفیس، اینطوری مجبورم که کار کنم. 

بعد مدتها اولین آخر هفته ای ست که خودمم و خودم و یک طورهایی عجیب ست. خانه رسیدگی می خواهد، گلدان ها هم. قبض ها را داده ام غیر یکی که باید چک بفرستم. چطوری نامه با تمبر می فرستند؟ 

والدين امیر توی شهر هستند و ممكن ست بروم باهاشان صبحانه، چی بپوشم؟ 

بیرون باد می آید و کمی سرد است، زمستان چهارچنگولی به این شهر چسپیده و خیال رفتن ندارد. هنوز هم روی عوض کردن خانه مردد ام. امیر از این چیزها سر در نمی آورد و به قول خودش حرف پول که می شود، من سواد ندارم و عرضه پول نگه داشتن ندارم، اما من فکر می کنم هنر امیر خرج کردن ست که واقعا هنر کمی نیست. مثلا طوری از پروازهای ایکونومی بد می گوید که انگار جد و آبادش همه درجه یک سفر می کردند. حامد اما خیلی حواس ش جمع است اما دل به کار نمی دهد. سر چیزی دلخور ست که واقعا حوصله دلجویی ندارم و دلخوری اش هم بیجاست. 

پ ن: یک خانم پیری عضو تیم ماست که رتبه اش از من پایین تر ست اما طوری خودش را پروموت می کند انگار دارد سفینه ناسا را هدایت می کند. هم خنده ام می گیرد و هم می گویم احسنت که انقدر حوصله داری که با هر کسی سر کوچکترین چیزها بحث راه بیاندازی. در ضمن اگر روش ات جواب می داد با این سن و سال جونیور نبودی. رییس بزرگ یک چیزی از من خواست که برایش انجام دادم و صدای این درامد که این در حوزه وظایف من بوده و فلان. فکر کنم علاوه بر جلسه گروه به تک تک آدم های آفیس می گوید فلانی کار من را انجام داده. 

پ ن: امیر پرسید: بزرگترین پشیمانی زندگی ت چیست؟ 

گفتم: نوشتن را هیچ وقت آنطوری که باید جدی نگرفتم!

زمستانی که نمی خواهد برود

 تولد رعناست. امیر گفت می آیی؟ گفتم حتما!

گفتم میشود براش هدیه بگیرم؟ گفت آره، اما من نمیگیرم. 

تولد رعناست و دلم می خواهد بروم یکی از این بوتیک های توی شهر کهنه و یک گوشواره دست ساز کوچک قابل استفاده هر روزه برایش بگیرم. هدیه گرفتن از هدیه دادن هیچان انگیزترست. خدا کند کیسه نخی کوچکی داشته باشند که بشود گوشواره ها را تویش گذاشت. جعبه خیلی رسمی و بیخود ست.

قرار نیست تولد بازی معمول باشد، کسی درس آپ نمی کند، همه می رویم یک جایی بیلیارد و بار. خیلی بالغ طور! رعنا هم خبر ندارد. 

شین باز شکایت داشت از آدم های دور و برش. من فکر می کنم اشکال از شین ست. آدم ها همانطوری هستند که باید باشند. تو باید فاصله ات را باهاشان تنظیم کنی. 

نمی دانم کی ها می آیند تولد رعنا، لابد یک مشت آدم سفید خوشحال هستند که من گاو پیشانی سفیدشان هستم. شکایتی هم ندارم. 

پ ن: بزرگترین باگ کار من این ست که نمی توانم بروم کافه و کار کنم، همیشه دو تا مانیتور می خواهم، هر چه بزرگتر بهتر! دیگر توی خانه نمی توانم کار کنم. باید بروم آفیس. دیروز ده ساعت مفید کار کردم و اگر قرارم با امیر نبود، دو ساعت بعدش هم می توانستم ادامه بدهم. 

خانه عمه

 میم ساعت شش صبح رفت سر کار، ریرا ساعت هفت رفت سر کلاس. من هفت بیدار بودم تا با مهندس که هفت ونیم می رفت سرکار خداحافظی کنم. ماری بیدار شد که هشت بچه ها را راهی مدرسه کند. پری هم همان وقت ها بیدارشد. ظرف های شام از شب قبل شسته بودند و هیچ خبری از به هم ریختگی یک خانه که این همه آدم مختلف فعلا ساکن ش هستند نیست. انگار پرت شده ام به 13-14 سالگی و خانه حاجی و عمه ام (پدرو مادر مهندس) تنها خانه ای که غیر خانه خودمان احساس خانه بودن را داشتم و درش به روی همه باز بود و هست. خانه ای که سفره اش به روی همه گشوده بود و حتی وقت صبحانه کسی در می زد و پای سفره می نشست. برای من هنوز مردم گریز، این ها عجیب بود وهست و دلم برای عمه می سوخت که این همه مهمان دار است. مامان میگفت خانه پدر حاجی در وطن هم همیشه همانطور بوده.

دلم تنگ شد برای آن روزها، بابا، حاجی، عمه ریحان که خیلی همه مان را دوست داشت ودارد ولابد تنها کسی در دنیاست که مامان (زن برادرش) را بیشتر از برادرش دوست داشت. 

حالا خانه پسر عمه در تگزاس همان حال و هوای خانه کرج شان را دارد و پسر عمه بهترین اخلاق های پدرو مادرش را گرفته. چند ساعت دیگر پرواز می کنم آن سر این قاره و به خانه ام برمیگردم. اما دلم به داشتن این آدم ها گرم ست. چیز دیگری نمیخواهم... همه چیز دارم ...

کارم را دوست دارم؟

موقتا عضو گروه کاری شده ام که هیچ کس با هیچ کس نمی خواند. به عبارتی سگ می زند و گربه می رقصد. امروز تیم لیدر گفت که دارد می رود. این که همه این سازمان هایی که اینجا باهاشان کار کردم تنها مشکلی که دارند رهبری ست. کسی اعتقادی به کاری که می کند ندارد، همه به امید چک آخر ماه شان هستند و مدیرها هم فقط نگران سابقه کاری و حقوق بازنشستگی هستند ولاغیر. ملت هم فقط به حساب بانکی شان تعهد دارند، خلاص!!!

داشتم به امیر راجع به بیهوده و بی معنى بودن کاری که می کنم شکایت می کردم. گفت می دانی این کار بامعنی کردن کانسپ غربی جدیدی ست که با توجه به طول عمر بشر خیلی هم جدید است. انسان اولیه هم مجبور بود صبح تا شب شکار کند تا فقط خودش را سیر کند. به قولی تا بوده همین بوده... حالا خودش هم دارد سومین شغل ش را شروع می کند که هیچ ربطی به تجربه و تحصیلاتش ندارد و بی معنی بی معنی ست...

چارشمبه

 رفتم گلی را بعد آخرین باری که جنوب بود و رفتم دیدنش، ببینم که آمده بود دی سی و تنها وقتی که می توانستیم ببینیم صبح زود بود. هشت صبح جلوی هتل ش بودم و رفتیم کافه ای درست پشت ساختمان کنگره نشستیم و حرف زدیم. گلی جزو معدود آدم هایی ست که از طریق کار، دوست شدیم و دوست ماندیم. دورادور توی سوشیال مدیا هم را دنبال می کنیم. گفت قرار است بیشتر این طرف ها آفتابی شود و چقدر هوای تازه بود دیدنش. 

پ ن: چقدر باید خفن باشی که نتفلیکس باهات قرارداد ببنده که هر پروژه ای رو خواستی کار کنی باید با ما باشه و ما تهیه کننده ش باشیم. شما الگوی من اید خانوم!

دوشنبه

 فکر میکنم اگر میرفتم آفیس با لیزا دوستان خوبی می شدیم اما یک طورهایی هیچ وقت آدم خیلی وقت گذاشتن برای رابطه ها نبودم. اگر فرصت ش پیش می آمد با آدم ها دوست می شدم و اگر نه، می گذشتم. 

آمدم کافه به کار کردن، یک جنتلمنی با دوستاش روبروم نشسته. چرا بلد نیستم مثل آدم روی آدم ها کراش بزنم و سلام کنم؟ 

پ ن: گفتم از تميز کردن خانه بدم می اید و حتی خانه تمیز کردن خودم را قبول ندارم. گفت واقعا چطور می توانی اتاق خواب و وسایل شخصی ات را دست کسی بدهی تا تمیز کند؟ بگذریم از حس بدی که آدم پیدا می کند یکی کارهای شخصی اش را انجام بدهد. 

گفتم: این یک شغل ست و من به این شغل احترام می گذارم و آدم ها را پایین تر از خودم نمی بینم، بعد هم تو اگر چنین حسی داری چرا لباس می دهی خشکشویی؟ چرا می روی دندانپزشکی برای تمیز کردن دندانهایت؟ تفاوتش چیست؟ 

قیافه ش دیدنی بود. 

پ ن: دوباره دارم با یک دست چند تا هندونه برمیدارم. قبول کردم که این عادت م شده و نمیتونم غیر این و ترک عادت و فیلان...

یکشنبه

 از امیر پرسیدم برای تولدت چیکار میکنی. گفت: اگر بازی های بیسبال دوباره از سر گرفته بشه، می رم استادیوم. 

طبعا فکر میکردم کار با معناتری مد نظرش هست :))

اگر بازی ها از سر گرفته بشه، اولین تجربه استدیوم رفتنم می شه. خدا رو چه دیدی شاید منم تولد ۸۰ سالگی م تصمیم گرفتم برم استادیوم!

در ضمن فرمودند هدیه بی هدیه. گفتم من اوکی هستم اما تولد من انتظار هدیه دارم و لطفا گرون هم باشه. 

شنبه

 خانه دوستم خواب بودم و طبق معمول گربه اش مثل خودش زود بیدار شده بود و پنجه به در می کشید، یکساعت خواب من به درگیری آن دو تا گذشت که گربه سر و صدا می کرد و این مثلا بی صدا سعی می کرد او را آرام کند تا من بخوابم... نشد که بخوابم... بیدار شدم املت درست کردم و بیرون بوران و برف ست و من دلم نمی خواهد توی این هوا رانندگی کنم. 

با هم

 صبح زود خودم را از تخت کندم و رفتم جزیره، در واقع جزیره نیست یک پارک نسبتا مخفی ست کنار رودخانه و وسط پایتخت که انگار فقط محلی های سفید می شناسند. زمین از باران شب قبل خیس بود و پرنده ها می خواندند. طولانی ترین راه را انتخاب کردم و راه رفتم. قلبم از دعوای شب قبلش سنگین بود. نمی دانستم که حرف زدن درستش می کند یا نه. 

بعدتر شین گفت عصر بیایم پیشت که حالت بهتر بشود. گفتم بیا و چهار پنج ساعتی نشستیم و بعدتر هیلی آمد و طرفای ده شب خمیازه کشان و خوشحال از کافه بیرون آمدیم.

آدم هام دارند سر جایشان قرار می گیرند. 

مهمانی

با رعنا و امیر حرف زدن مثل حرف زدن توی خانه خوشحال خان با دوستان قدیمی ست. فکر کردم می شود مثل همان وقت ها، همانطوری که همه سرشان گرم ست، من خواب بروم و کسی ناراحت نشود؟

پ ن: امیر گفت دوست با تو خیلی خطرناک ست، آدم احساس میکند قابلیت این را داری که هر لحظه بگذاری و بروی!

راست می گفت. من همیشه آماده ام، آماده فرار... کی شروع شد؟ 

سه شنبه و چهارشنبه ابری

 دلم میخواد ۲۴ ساعت توی تخت باشم. دلم رو توی تخت جا میگذارم. تلفن می زنم. قرار میگذارم. دوش میگیرم. آرایش می کنم و مهمانی می روم. معاشرت میکنم و لبخند می زنم، حتی شوخی می کنم و به جوک ها می خندم. بانک، فروشگاه، خشکشویی، کافه، ... برمیگردم و دلم همچنان توی تخت جا مانده است. 

یک جایی میانه زندگی، به همه یقین هایت شک می کنی. به احساس هایت، به منطق و دلیل ها و چراهایت ... به دلیل سلام نکردن دیگری... به نادیده گرفتن شدن... به غمگین و خوشحال شدنت هم شک می کنی... به اینکه آن سرخوشی توی اتوبان ۳۹۵ و موسیقی توی ماشین واقعی بود یا این غم مرطوب ...

تنها یقین جهان ملافه های سفید ست که بی هیچ انتظاری، هر موقعی تو را در آغوش می گیرند... نمی پرسند، شک نمی کنند، امتحان نمی گیرند، گله نمی کنند، سکوت و فریاد هم نه ... همیشه امن اند!

 

دوشنبه خوب

 زندگی جایی پاش رو از رو خرخره ت برمیداره که تو شل می کنی. 

همه جای دنیا پر از خبر جنگ و آوارگی و بدبختیه. قلب من در آروم ترین و مطمئن ترین جای زندگیش. با هر تلنگری هم اشکم سرازیر میشه. تو اسمش رو بگذار افسردگی و استرس. من میگم انسان بودن، من میگم عاشق زندگی و آدم هاش بودن ...

چارشمبه

 خب کم کم یاد می گیرم و به روش سخت هم یاد می گیریم که رهایی در جزییات ست. خوشبختی هم در جزییات ست. زندگی هدف های بلند مدت و کوتاه مدت و با سرعت دویدن به طرفشان نیست. زندگی جزییات خوردن ، خوابیدن ،کار کردن، معاشرت کردن ... ست. 

همه برای زنده مادن باید غذا بخورند، اما سبک غذا خوردن و کیفیت غذا خوردن ميزان خوشبختی ات را تعریف می کند. ربط خیلی کمی هم با پولدار بودن دارد. سالم و درست و به موقع و با آداب غذا خوردن ست که تو را متمايز می کند. لاغر، چاق، سالم یا بیمار...

همه باید کار کنیم، اما نوع کاری که انتخاب می کنیم، جایی که کار می کنیم، چطور با خودمان و دیگران در کار رابطه برقرار می کنیم و اولویت های کاری مان را می سنجیم. 

همه مان ۲۴ ساعت در روز وقت داریم و این که چطور این ۲۴ ساعت را می گذرانیم یا تلف می کنیم، سرنوشت ما را می سازد.

به نوع دیگر، این هدف های غلط نیست که زندگی ما را ویران می سازد. این عادت هایی که در زندگی داریم ست که ما را به فنا می دهد. عادت ورزش نکردن، بد رفتار کردن، بد خوردن، بی موقع و بد خوابیدن، مراوده با آدم های اشتباهی، وقت تلف کردن توی سوشیال مدیا، دنبال کردن خبرها و آدم هایی که هیچ ربطی به ما ندارد...

سه شنبه

 یک طوری از کار و زندگی بریدم که برگشتنم با خداست... 

انتخاب کردن برام سخته، دلم میخواد یکی همه گزینه ها رو بگذاره روی میز و بگه انتخاب کن و من انتخاب کنم. مثل جریان ماشین خریدن که به حامد گفتم می خوام ماشین بخرم. گفت بودجه ت چقدره و چند تا سوال دیگه. یک روز رفتیم بنز و آیوودی دیدیم و روز بعدش بی ام دبلیو و همون جا قرار داد بستم و هفته بعد ماشین رو خودم تحویل گرفتم. ماشین قبلی رو هم با هم رفتیم کارمکس قیمت گرفتیم که یکی پیدا شد و درخواست که به قیمت کارمکس بفروشم بهش. 

سر عوض کردن آپارتمان هم دلم می خواد یکی باشه گزینه ها رو بگذاره روی میز و من برم فقط قرار داد امضا کنم. می دونم چه آپارتمانی می خوام. می دونم کدوم منطقه می خوام و بودجه م هم میخونه. اما جاش رو پیدا نمی کنم. به امیر بگم شاید گزینه ای داشته باشه. 

تعطیلات رفتن هم همین شد، به امیر گفتم می خوام برم تعطیلات ترجیحا یک جای گرم. همون موقع یک تور هتل و هواپیما سه روزه برای میامی پیدا کرد. شد یکی از بهترین سفرهایی که رفتم تعطیلات! حتی رستوران ها و گالری ها رو هم روزو کرده بود و من فقط می گفتم اوکی. بس که می دونست چی حال منو خوب میکنه. حالا اگر خودم همه این کارها رو می کردم و همون جاها هم می رفتم، هیچ بهم خوش نمی گذشت. مشکل اینجاست که نمیخوام به پروسه و جزییات و گزینه ها فکر کنم.

یکشنبه... تعطیلات

 بودن اینجا مثل بودن در یک خواب خوش می ماند... 

نصف روز کنار استخر به خواندن یا استراحت، توی تخت با قهوه و چای... عصرها گالری، موزه، شام ... مکالمه ها و پیاده روی های طولانی در محله های پر از گرافیتی های قشنگ ... هیچ بحثی نیست که کجا برویم و کجا غذا بخوریم و چه بکنیم... 

بی در حالیکه توی استخره، کتابش رو هم برده و داره می خونه... همسفر خوب!

.. فلکم رایگان نداد.

 رنگ گرفتم که بگذارم و موهام دوباره بشه اون رنگ طبیعی که یکی دو درجه از موهای خودم روشن تره و همه راه براه تعریف کنن ازش. 

رنگ موهای خودم رو دوست دارم (شاید هم از تنبلی ست) تارهای خاکستری ش دیگر به نظرم زشت نیستند که شخصیت دارند. کاش یکی را پیدا می کردم روی قسمت رنگ دار موهام، رنگ اصلی موهام رو دربیاره. بعد بگذارم تارهای نقره ای ملکه شوند! 

چند هفته دیگر هم دست نگه میدارم و بعد برای رنگ ش تصمیم می گیرم. 

پ ن : آفرینش دوباره با رسم شکل نشونم داد که به همه فرصت میده یا به قولی: از تو حركت ...

بهش گفتم: رسیدی عزیزم! از الان زندگی کن... بیست و چند سال بی عدالتی جهان را پشت سر بگذار فدایت شوم.

چهارشنبه ابری

 بعضی راه ها رو باید بری تا بفهمی غلط اند. اگر نه ذهن ت دیوانه ت می کنند با اگر... 

دوشنبه تعطیل

 نصفه شب از گرسنگی بیدار شدم، سه قاشق پلو خورش سرد خوردم و خوابیدم. 

دو شب ست می خوابم. ۶-۷ ساعت و هر دو شب بیدار میشوم و بعد چند دقیقه دوباره خوابم میبرد. چی تغییر کرده؟؟؟ صبح مثل سگ کتک خورده و بی خواب نیستم. :)

آدم ها متعجب می شون، این که تا الان خوب و آرام بود. چرا یکدفعه!!! افسار پاره کرد و عصبانی شد. مثل آنجایی که مامان مریسا گفت: تو چته؟ 

مریسا گفت: می خوای بدونی؟ 

و بعد یک جیغ ممتد طولانی بی پایان کشید. 

نگاه مامانه، نگاه آدم هاست به این روزهای من ...

اینقدر ملاحظه احساسات و شرایط این و آن را کردم و خودم را کش آورده ام که گاهی فکر میکنم چیزی از احساسات خودم نمانده و چیزی نمانده به پاره شدنم. یک قوطی در بسته منتظر انفجار! یک بریک طولانی از زندگی نیاز دارم. بریک واقعی که جغرافیا تعریفش نمی کند. دست خودم را بگیرم و ببرم یک دوری بزنم... گور پدر همه!

* بی گفت: از اینکه به یک زبان دیگه حرف می زنی معذب نمی شوی؟ 

چند بار دیگر هم این سوال را پرسید تا آن شب که جواب ش به بدیهی ترین سوال م چیز عجيب و غريب و بی ربط ی بود. بعدتر هم که بحث فقر شد. از دید او فقر در جامعه امریکایی یک انتخاب ست که می توانم بفهم تا حدودی می تواند راست باشد و تصويرش هم آدم دارای اضافه وزن ست، فقر از نظر من دختر نوجوان لاغری ست که در صف نان خیرات در سرما نشسته است  و انتخاب دیگری ندارد. فکر کردم نکند همه این مکالمه های چند ساعته ما مثل حرف زدن یک کر و یک نابینا با هم ست؟؟؟

کامنت وارده

سلام معصومه‌جان
از روزی که گفتی بلاگت را دوباره باز کرده‌ای مرتب سر زدم ولی باز هم دعوت‌نامه می‌خواست. فکر کردم شاید هنوز دلت می‌خواهد تنها باشی. خیلی خوشحالم که امشب دیدم باز کردی و می‌نویسی. روزهای خوب انشالله باز هم می‌رسند. هم برای شما و مملکتتان و هم برای ما و مملکتمان. امید مایه زنده ماندن است.
دوستت فروغ

مرسي فروغ جان! به قول ما افغان ها: آرام باشی جان م!

شنبه

هوا سرد و آفتابی ست. باید بنشینی پشت پنجره ای و از آفتاب لذت ببری.

صبح زود نیم ساعت ی رانندگی کردم تا از مهمانی دیشب برگردم به خانه ام. یک طوری اینجا خانه ام شده که باورش برای خودم هم سخت ست. بیشتر از تهران، بیشتر از کابل... راه رفتن توی خیابان های این شهر و حتی حرف زدن با غريبه ها برای من مردم گریز خوشایند ست. پوست انداختن خودم را می بینم و این زن جدید زیر این پوسته را دوست دارم. 

پ ن: خانه میزبان دو بار جای خوابیدنم را عوض کردم، هر دو بار مجبور شدم گربه شان را برانم از جایم. نیم ساعت بعد توی تاریکی موبایلم را از میز کنار تخت پرت کرد پایین، بین همه اشیای روی میز که هیچ کدام مال من نبودند. صبح بیدار شدم و دوبار بابت بی خواب کردنش عذرخواهی کردم. فکر کنم هنوز دلخور بود. 

چهارشنبه

برنامه روزانه روز های رخصتی این بود که کتابم را بخوانم، بعد در بهترین حالت چند صد کلمه ای بنویسم و باقی روز و بعد هم باشگاه برای پیاده روی و یوگا

این شب ها خوابم تکه تکه شده، منی که به قول معروف سرم به بالش نمی رسید خوابم می برد و ۶-۸ ساعت عميق می خوابیدم و چشم که باز می کردم ذهنم آنقدر آماده بود که می توانستم پیچیده ترین مسایل بشری را حل کنم. حداقل یکبار در طول شب بیدار می شوم و یکی دو ساعتی بیدارم.

ده صبح با بدن درد و خستگی خودم را کشیدم بیرون و تا حدود یازده گیج بودم. شاید هم به خاطر شوفاژ بود که یادم رفته بود قبل خواب کم ش کنم. 

دلم معاشرت می خواست و نمی خواست، چهارشنبه صبح کجا می شود معاشرت کرد؟ 

فکر کردم دلم یک کتاب یا فیلم خوب می خواهد، یاد مکبث افتادم. گفتم ببینم روی کدام پلتفرم ست و در کمال ناباوری دیدم هنوز روی پرده ست. نزدیک ترین سینمایی که نمایشش می داد توی دی سی بود و با ماشین ۲۰ دقیقه فاصله داشت. سریع لباس پوشیدم و موهای نشسته ام را دم اسبی کردم و رفتم. 

رفتم سينما،در واقع رفتم توی محله ای از دی سی که قبلا نرفته بوم. یک جایی حوالي خیابان ای و ده. پارکینگ هم که همیشه مساله ست، یک جایی پیدا کردم که یک طوری پرداخت کردم اما نمی دانستم کد پارکینگ را درست زده ام یا نه. 

سر جمع توی سينما سه تا زوج پیر بودند و یکی دو تا زن پیر دیگر که تنهایی آمده بودند. غیر از زبان فیلم همه چیز خیلی خوب بود. یک عالم بازی و قاب قشنگ و طراحه صحنه عالی و لباس های فاخر... همه هم سیاه و سفید...اواخر فیلم هم چک کردم که اگر بدون پرداخت جایی پارک کنم چقدر جریمه می شوم و آیا ماشینم را می برند یانه، دیدم حداکثر ۵۰ دلار! عمیق تر توی صندلی سینما فرو رفتم و گفت: اوکی! میشود با ۵۰ دلار جریمه زندگی کرد. جریمه نشده بودم.

بعد فیلم سی و پنج دقیقه درایو کردم و رفتم شمشیری، کباب مخصوص سفارش دادم. 

توی راه برگشت دیدم همچنان حال بد صبح را دارم، به محض رسیدن به خانه لباس باشگاه پوشیدم و دویدم بیرون تا مغزم تصمیم به استراحت نگرفته. 

دو سال کمتر پیش یک جایی مصاحبه داده بودم که کلا آن پست را حذف کردند و کسی را استخدام نکردند، تلفن زدند که یک پست بهتر اعلام کردیم و اگر می خواهی اپلای کن! حس خوبی بود، بالاخره یکی هست که توی این دنیا مرا میخواهد :))))

۴۰ دقیقه روی ترد میل شش هفت تا تلفن مهم را زدم و جواب دادم. برگشتنی باقی کباب را خوردم و ظرف های تو ماشین ظرفشویی را خالی و پر کردم .حالم خیلی بهتر بود و خوابیدم.