به سال آخری که کابل بودم فکر می کنم، خانه ام را داشتم و کسی که هر روز می آمد و کارهای خانه را انجام می داد و راننده ای که هر روز من را به آفیس م می برد. دوستانی که خبرم را می گرفتند، کاری که سفرهای پی در پی داخلی و خارجی داشت و حساب بانکی که حتی آمدن حقوق ماهیانه ام را خبر نمی شدم چون بیشتر از نیازم بود و همه این ها که از بیرون درست و قشنگ و آرام به نظر می رسید و آن سال بدترین سال کابل بود! آن سال بدترین سال کابل به نظر می رسید!
ته چاه مانده بودم، ته چاهی که اسمش کابل بود. چاهی که زمانی فکر می کردم آنجا پیر می شوم و میمیرم. همان سال کابوس های پی در پی و حمله های عصبی که هیچ کسی جز خودم نمی دانست. حمله هایی که توی جلسات کاری، توی ماشین، توی طیاره و هتل های چند ستاره اتفاق می افتاد. حمله هایی که توی سالن تیاتر توی سیول کره جنوبی یا توی خیابانی در تایلند اتفاق می افتاد. حمله هایی که توی فرودگاه دهلی اتفاق می افتاد و فکر می کردم تکلیف جسدم چه می شود. حمله های عصبی و حمله های هر روزه انتحاری توی کابل و تنها شانس بود که ما را زنده نگه می داشت.
به هیچ چیز و هیچ کس قابل اعتمادی دسترسی نداشتم و ته چاه کابل گیر کرده بودم و هیچ راه فراری نداشتم و تنها می دانستم باید برگردم. چه شانسی آوردم که ویزای امریکا را دوباره گرفتم و برگشتم.
چاه کابل اما تمام نشد، هنوز تمام نشده ...
این روزها همان حس را دارم، گیر کردن ته چاه... تفاوت ش این است که حمله های عصبی ندارم اما می دانم این نمی تواند ادامه داشته باشد و موقتی ست و من از ته این چاه بیرون می آیم... آن خانم پشت باجه سفارت امریکا در کابل پیدایش می شود و مهر ویزا را روی پاسپورتم می زند و راهی م می کند...
فکر می کنم همچنان که ته این چاه هستم باید کاری بکنم ...