آن وقت ها که اینترنت نبود و مجازی نبود. هر سال یک کتابچه داشتم که تویش می نوشتم. کسی از من نخواسته بود و کسی هم یادم نداده بود و جایی هم نخوانده بودم.فکر می کنم صنف ۶ یا ۷ مکتب (دوم سوم راهنمایی) و یا حتی زودتر از آن شروع شده. بدون استثنا هر سال یک یا چند کتابچه داشتم که می نوشتم. آنوقت ها فکر می کردم این ها خیال پردازی ها یک ذهن دخترانه است. خیال پردازی هایی که واقعی نیست.بعدها که رفتم افغانستان و چند سال بعد برگشتم و مامان گفت ببین اینها را می خواهی یا بریزیم دور. باز هم همه شان به نظرم خیال پردازی ها کودکی بود. دور ریختمشان.بعدترها وبلاگ آمد و من دیدم نوشتن اینجا راحت تر است. نوشتم.چند سالی جسته و گریخته می آمدم اینجا و چیزی می نوشتم و می رفتم.اخیرا از خودم می پرسیدم چرا زندگی من اینطوری شد؟ کجا چه انتخابی کردم؟ بس که زندگیم هیچ شبیه تصوراتم نیست. (جایی که زندگی میکنم، لباسی که می پوشم، کاری که انجام میدم، آدم هایی که باهاشون رفت و آمد می کنم سوای از خوب یا بد بودن ربطی به آدمی که می شناختم نداشت، شاید همه این ها بخشی از پروسه مهاجر بودن است)تا اینکه اتفاقی بیشتر از ۳۰۰ یادداشت منتشر نشده در این وبلاگ را پیدا کردم. پنجره ای به مسیری که آمدم و راهی که انتخاب کردم.خیلی چیزها را فراموش کرده بودم. خیلی حرف ها و اتفاق ها را که به صورت عادی حافظه آدم بایگانی شان می کند. خاطره های خوب، خاطره های بد. (نمی دانم معیار بایگانی چیست)این ها را نوشتم که بگویم: تاریخ نگاری شخصی چقدر خوب و مهم است. چه برای دیگران و چه برای خودت. اینکه ده سال بعد از خودت بپرسی: من چطور اینجا رسیدم؟چیزی باشد که به آن رجوع کنی (شاید منبع کاملی نباشد اما از هیچ چیز و حافظه ای که فریبمان می دهد بهتر است) و مسیری که آمده ای را دوباره ببینی.حال فکر کن یک آدم عادی (بگو یک زن خانه دار) صد سال پیش در روستایی در افغانستان، روزمرگی هایش را می نوشت.از نانی که می پخت، از گاوی که می دوشید، از لباسی که می دوخت ... چقدر الان ارزشمند بود.یک فایل باز کنید و هر روز یا هر چند روز، چند جمله ای درباره روزگارتان بنویسید. روزمره ها، آرزوها، حسرت ها، خوشی ها... الان به نظر بی استفاده می آیند اما پنج سال بعد، ده سال بعد، راهی که آمده ای را نشان ت خواهند داد.
هوا گرم است و من یک ربع زودتر رسیده ام. پیام می دهم : من زودتر رسیده ام!چند دقیقه بعد جواب می دهد که جلسه تلفنی داشته است و دیر می رسد.کلافه می شوم. قرار شام داریم و من ناهار هم نخورده ام و تا عصر آفیس بودم و مستقیم آمده ام محل قرار.با خودم فکر میکنم: بمانم یا بروم؟ میتوانم جایی، کافه ای بنشینم تا بیاید، اما اگر زود بیاید مجبورم وسط قهوه بلند شوم...چشمم به منظره روبرو می افتد، آبی آرام عصر تابستان، آدم ها با لباس های تابستانی برای قدم زدن عصرگاهی بیرون آمده اند. بی نقاب و با نقاب (به خاطر کرونا)فکر می کنم اگر اینجا منتظر نباشم دلم می خواهد کجا باشم؟همین جا!موبایل م را در می آورم و از منظره روبرو عکس می گیرم. آدم ها را تماشا می کنم و بعدتر شروع به خواندن باقی تحقیق م از روی موبایل می کنم و آنقدر غرق می شوم که نمی فهمم نیم ساعت گذشته و مدیر اسبق م نفس نفس زنان آمده و می گوید: ببخشید دیر کردم!
