دبیرستان می رفتم که کتابی را خواندم. در بین سطرهای آن کتاب به جمله ای برخوردم. مراقب قدرت کلماتی که استفاده می کنید باشید.
بعد چند مثال آورده بود که چطور کلمات ما به دیگران خنجر می زند. زخم و خراش ایجاد می کنند و بیشتر وقت ها که استفاده کردن از این کلمات درونی می شود، این زخم ها متوجه خودمان می شود.
در مکالمات روزمره می گوییم: الهی فلانی بمیره... تکه تکه شود. من از فلانی در حد مرگ بدم می آید. تو خیلی تنبل و تن لشی! تو آدم احمق و دیوانه ای هستی!
و یا کلماتی که برای خودمان و توصیف حالات درونی وبیرونی مان استفاده می کنیم.
مثلا: دارم از خستگی می میرم... من می دانم که تا آخر این راه را دوام نخواهم آورد... من همیشه همینطور ضعیف بوده ام... همه! با من همین رفتار را دارند.
کمی عجیب به نظر می رسد اما روانشناسی می گوید به محض اینکه جمله: از خستگی دارم می میرم! را بیان می کنید و چون میزان خستگی شما هیچ وقت در حالت نرمال "در حد مردن" نیست. پس بدنتان فرمان ذهنتان را می گیرد وخستگی را بیشتر احساس می کنید.
اگر حالتان خیلی بد باشد و کمی بهتر شدید باید بگویید: رفته رفته بهتر می شوم یا زود خوب می شوم!
وقتی می گویید: همه از من بدشان می آید!
ذهنتان متوجه تمام افرادی می شود که با شما بدی کرده اند. ذهنتان ناخود اگاه به دنبال اثبات حرف های خود شماست!
یک آزمایش:
در اتاقی که هستید، اشیای قهوه ای را پیدا کنید!
حالا بدون اینکه دوباره به اتاق نگاه کنید، اشیای آبی را به خاطر بیاورید...بله سخت و گاهی غیر ممکن است. ما همان چیزی را پیدا می کنیم که انتظارش را داریم!
ذهنتان را مدیریت کنید ومراقب کلماتی که به خودتان و بقیه می گویید باشید. قدرتشان بیشتر از آن چیزیست که تصور می کنید.
پ ن: می خواستم راجع به قدرت کلمات و اخباری که هر روز رسانه ها به خوردمان می دهند بنویسم. خودتان تعمیم بدهید به تصویری که رسانه ها از ما ساخته اند و ما هم آن تصویر را باور کرده ایم! صفحات وب و ذهنمان را باز گذاشته ایم و نمی دانیم در همین لحظه چه چیزی در انتظارمان هست. دعوت به یک کنسرت شاد و مفرح برای بهبود زندگی کودکان یا فیلم سنگسار یک زن! هر دو واقعیت هایی بیرون ماست. قضاوت ما بر اساس کدام خواهد بود؟ کدام را برخواهیم گزید و گسترش خواهیم داد؟
