هوا ابری بارونیه و ابر از چشم و بینی و دهانمان بیرون می زنه. دلم دوباره سفر میخواد، به شهر جدید، آدم جدید، جای جدید، هوای جدید... لابد ایلان ماسک هم چنین حسی داره که هی میخواد از زمین بکنه و بره یک جای دیگه، حتی رویاش هم میتونه قشنگ باشه که عمرت رو بگذاری برای کندن خودت از اینجا به جایی که هیچ خاطره ای ازش نداری، هیچی درباره ش نمی دونی و همه اش فرضیاته. جایی که بشر هنوز فرصت گند زدن بهش رو پیدا نکرده. جایی که بشر عطش پخش کردن خودش مثل یک ویروس رو هنوز نداره.
دو سه روزه مثل خرس میخوابم و خوابم اونقدر عمیقه که نگو ونپرس، مثل بیهوشی می مونه، مثل خوابیدن، بیهوش شدن ... مردن.