امروز کار نکردم، فقط دو تا میتینگ را رفتم و صفحه چت گروه را روشن نگهداشتم که اگر کسی کاری داشت بهم دسترسی داشته باشد. عوض ش نوشتم و خوب هم نوشتم.
تصمیم این ست که هفته بعد تمام وقت بروم آفیس، اینطوری مجبورم که کار کنم.
بعد مدتها اولین آخر هفته ای ست که خودمم و خودم و یک طورهایی عجیب ست. خانه رسیدگی می خواهد، گلدان ها هم. قبض ها را داده ام غیر یکی که باید چک بفرستم. چطوری نامه با تمبر می فرستند؟
والدين امیر توی شهر هستند و ممكن ست بروم باهاشان صبحانه، چی بپوشم؟
بیرون باد می آید و کمی سرد است، زمستان چهارچنگولی به این شهر چسپیده و خیال رفتن ندارد. هنوز هم روی عوض کردن خانه مردد ام. امیر از این چیزها سر در نمی آورد و به قول خودش حرف پول که می شود، من سواد ندارم و عرضه پول نگه داشتن ندارم، اما من فکر می کنم هنر امیر خرج کردن ست که واقعا هنر کمی نیست. مثلا طوری از پروازهای ایکونومی بد می گوید که انگار جد و آبادش همه درجه یک سفر می کردند. حامد اما خیلی حواس ش جمع است اما دل به کار نمی دهد. سر چیزی دلخور ست که واقعا حوصله دلجویی ندارم و دلخوری اش هم بیجاست.
پ ن: یک خانم پیری عضو تیم ماست که رتبه اش از من پایین تر ست اما طوری خودش را پروموت می کند انگار دارد سفینه ناسا را هدایت می کند. هم خنده ام می گیرد و هم می گویم احسنت که انقدر حوصله داری که با هر کسی سر کوچکترین چیزها بحث راه بیاندازی. در ضمن اگر روش ات جواب می داد با این سن و سال جونیور نبودی. رییس بزرگ یک چیزی از من خواست که برایش انجام دادم و صدای این درامد که این در حوزه وظایف من بوده و فلان. فکر کنم علاوه بر جلسه گروه به تک تک آدم های آفیس می گوید فلانی کار من را انجام داده.
پ ن: امیر پرسید: بزرگترین پشیمانی زندگی ت چیست؟
گفتم: نوشتن را هیچ وقت آنطوری که باید جدی نگرفتم!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر