صدای ماشین چمن زنی توی محله ساکت مون رو خیلی دوست دارم. محله ای که هیچ صدایی از هیچ خونه ای شنیده نمی شه و هر کسی سرش به کار خودش هست و نهایت مراوده آدم ها با هم دیدن هم توی پارکینگ و سلام کردنه و چقدر من این فضا رو دوست دارم. شلوغ ترین وقت هم اول صبح یا نزدیک عصره که ملت دو تایی یا با سگ هاشون دور محله رو قدم می زنن و حتی راه کج می کنند که به هم برنخورن! خیلی کم می بینی که به واسطه سگ هاشون دو سه نفری ایستادن و با هم حرف می زنن.
چند تا زمین بازی هم داره که به ندرت بچه ای رو توش دیدم و با توجه به ساعت اتوبوس مدرسه ها می دونم که محله مون بچه هم داره اما دیده نمی شن.
پ ن: سخته برام پذیرش این که نوشتن یه کار حرفه ای تمام وقته بدون درامده که خیلی موفقیت ش به شانس بستگی داره (موفقیت توی چی به شانس بستگی نداره؟). تو برای زندگی به پول احتیاج داری و آدم پر خرجی هم هستی اما نوشتن ممکنه هیچ وقت برات اون حرفه نشه (خودم نمی خوام- نمی تونم برای پول بنویسم) اما برای این که برات معنی پیدا کنه باید تمام وقت روش کار کنی، منظورم خود نفس نوشتن نیست که اون بخش فان هست، بازنویسی، نقد، نتورکینگ، مارکتینگ، انتشار و باقی قضایاست. همه و همه یک صنعت مولتی میلی .... ان دلاری هست که نوشتن اولیه ده درصدش هم نیست.
هر صنعتی هم قوانین خودش رو داره و خیلی هم جدیه. چیزی که هنرمندها، مخصوصا هنرمندای خاورمیانه ای سعی می کنن نادیده ش بگیرن و از همون هم ضربه می خورن. حالا برای آدمایی مثل ما که حرفه ای نیستیم و از اون طرف قضیه جدی تر از هابی و حتی حرفه ست، تعریف کردن این ارتباط حیاتی و سخته. در عین حال که برای دوام خلاقیت مون به اون شبکه حرفه ای و منابع ش نیاز داریم، به همون اندازه وقت، حوصله و انرژی ش رو نداریم و اصلا یکی از دلایل رو آوردن به هنر همون حس آزادی و رهایی هست که فکر می کنیم برای همیشه خواهیم داشت اما زود می فهمی که از این خبرا نیست.