۲۶.۸.۰۵

آه دنیس، طاقت بیار

 دنیس مسیج داده بود که دلم برات تنگ شده و از کارم متنفرم!

دنیس دو سال تا بازنشتگی فاصله داره و جونیور من بود توی تیم قبلی. می دونستم باید بهش زنگ بزنم اما انرژی نداشتم، داشتم، کم بود و برای دوام آوردن بهش نیاز داشتم. مثل تلفن بابا که بی جواب گذاشته بودم! شده بودم آدمی که احساساتش رو به خواب زمستانی برده. 

باید به دنیس مسیج بدم. باهاش حرف بزنم و بهش اطمینان بدم که بعد طوفان حالم خوبه و رسیدم به ساحل! که نگران من نباشه و یه کم دیگه مثل این بیست و چند سال دوام بیاره و بعد بره یک جای آفتابی بازنشسته بشه و با شوهر پلیس ش مارگاریتا بخوره و به ریش همه رییس های بد بخنده. هر چند ماه یکبار بره کشتی کروز چون حقشه، چون سهمشه!

با بابا حرف زدم و تلفن ها قطع و وصل میشه و بابا هیچی از روزمرگی من نمی دونه و من از اون. پس هزار بار حال هم رو می پرسیم و خداحافظی می کنیم. من از مشکلاتم نمی گم و بابا از مشکلاتش نمیگه (غیر گرونی و بیکاری). کاش مامان زنده بود! حق من نیست که مامان نیست! با مامان هم طولانی حرف نمیزدم اما منو می فهمید، واقعا می فهمید بدون این که حرف بزنم. 




۲۵.۸.۰۵

تاریکی

به بیهودگی رسیده بودم. آنجایی که به رهایی نوشتن شک می کنی. نه فیلم، نه کتاب، نه نوشتن و بیرون هم یکسره خاکسری بود. اتفاقی رفتم توی آرشیو و رسیدم به ۲۰۲۲ و قبل تر و قبل تر و قبل تر... مثل پاشیدن نور به تونلی تاریک، حتی یک باریکه نور. 

می توانستم از پس کلمه ها و جمله های نیمه نصفه، روزهای تاریک و روشنی های بعدش را به خاطر بیاورم. تونل های سرد و نموری که ازشان گذشته بودم و درسی که این روزها گرفتم این بود: وقتی کورمال کورمال داری توی تاریکی راهت را پیدا می کنی، از آواز آن گنجشک دور لذت ببر، از قطره های باقی مانده آبی که تو را زنده نگه داشته، از حتی صدای جیرجیرک ها و نور شب تاب ها... وقتی که از آن تونل بیرون بیایی، از خودت می پرسی، غیر تاریکی چه آوردی؟ 


بین همه آنها رسیدم به شاملو:

 آه ای یقین یافته

بازت نمی نهم...


پ ن: مهمونی تولد داره توی ذهنم شکل می گیره. شمع های قرمز بلند، گل های قرمز توی گلدون های شیشه ای و انار! میز مزه مختصر و شام که حتما باقالی پلو و کوبیده داره. هنوز لباس ندارم، باید برم خرید. مبل قدیمیه باید بره بیرون، بالکن باید جمع بشه (تنهایی نمی تونم، کارگر بگیرم یا کمک بخوام؟)، خانم تمیز کار بیاد و میز ناهار خوری باید بره گوشه تا جا برای رقص باز بشه. اول خواستم همه چی قرمز- سیاه بشه. دیدم خیلی دارکه، الان روی قرمز صورتی ام اگر نظرم عوض نشه. هنوز هدیه خودم رو نخریدم. 


`پ ن ۲: تلفنه به صورت ایمیل امد و خوش آمد. وقتی افتادم توی سرازیری این ۴ ماه به خودم قول دادم از زندگی نزنم و غصه نخورم و زندگی رو نیمه نصفه و تعطیل نکنم. همه کارهایی که باید رو انجام دادم، از هیچ تفریحی که می خواستم فروگذار نکردم، خرید، پیاده روی های طوولانی، خواب های بی انتها، سریال های بی شمار و نوشتن. چه خوب که زندگی را روی هولد نگذاشتم. قول می دهم هیچ وقت و برای هیچ کس خودم و زندگی یم را روی هولد نگذارم. 

۲۴.۸.۰۵

شب های ناتمام

 روزها کوتاه می شوند. تاریکی کش می آید و خودش را روی ما پهن می کند. 

فصل رفتن روی بالکن و سیگار کشیدن تمام شد. بقیه سال سرد است و باید شال و کلاه کنی و بروی روی بالکن تا بتوانی چند دقیقه دوام بیاوری. من آنقدر سیگار کشیدن را دوست ندارم که با لباس راحتی سرما را تاب بیاورم یا شال و کلاه کنم. پس فصل سیگار کشیدن تمام می شود تا بهار. 

فکر کنم کم کم می فهمم چرا توی فیلم ها نویسنده ها می روند جایی دور از شهر و توی کلبه ای جنگلی، کوهستانی یا ساحلی می نویسند. چند هفته پیش که وسط نوشتن آن فصل بودم که بعد از چند ساعت سر و کله زدن و نوشتن، حس می کردم که قبل از پرت کردن لپ تاپ به دیوار باید وقفه بگیرم. می رفتم پیاده روی اطراف دریاچه و همه چیز توی مغزم برمیگشت سر جای خودش. یکی از همان روزها به جای پیاده روی رفتم مال! فکر کنم آخر هفته بود. توی شلوغی مال دیدم که مغزم آشفته تر شده. سر و صدای زیادی، آدم های زیادی و حرکت های زیادی... نمی دانم چطور توضیح بدهم، انگار حس های پنجگانه ام زیادی ازشان استفاده شده بود و نمی خواست آن سرو صدا ، تصویر و حرکت های زیادی را. قبلا چنان حسی را تحربه نکرده بودم و فکر کردم الان تنها جایی که می توانم باشم توی سکوت طبیعت است. تنها می توانم به درخت ها، به آب ، به زمین، به برگ ها نگاه کنم و ساختمان و ویترین و آدم ها و حرکت و صدای شان خارج از ظرفیت آن لحظه من است. بعد فکر کردم اوه، تنها نیستم. همه این آدمهایی که می رفتند و توی طبیعت کارهایشان را انجام می دادند قبل من این را تجربه کرده بودند. 


۲۲.۸.۰۵

جمعه- گاهی چنان بدم که مبادا ببینی ام!

 خواهر و برادرهام در زمره باهوش ترین آدمهایی هستند که می شناسم و در عین حال معمولی ترین زندگی های عالم بشریت رو دارن یا من اینطور فکر می کنم. مثل بابا، مثل مامان، مثل حاجی ... می دونم زندگی معمولی بالاترین فرم زندگیه، اگر آگاهانه انتخاب بشه. 


تولدم نزدیکه، قراره شام رسمی بدم به ملت با گل و کادو و فیلان! پری پرسید چی بگیرم برات؟ گفتم بلیط کنسرت موسیقی کلاسیک، رقص یا تیاتر، باهم هم باید بریم. و از این انتخاب بسیار شادمانم. 

هر سال برای خودم یه چیزی هدیه می گیرم. پارسال یه ایرپاد حرفه ای گرفتم که خیلی دوستش دارم و کلی پادکست توی پیاده روی و موسیقی توی سوپرمارکت با صدای بلند گوش کردم. امسال  گرون ترین لیست رو دارم و هنوز بین ساعت، جواهر و کیف مرددم. 


منتظر یک ایمیل م که هنوز نرسیده و برنامه های امسال و سال بعد رو خیلی عوض می کنه. آوت لووک هم که از کار افتاده و شاید دلیل تاخیرش هم همین باشه. 


درفت دوم داره جمع می شه و هنوز نمی دونم به کی بدم بخونه؟! فک کنم تا آخر سال تموم ش کنم. باورم نمیشه... باورم نمیشه این طلسم داره شکسته میشه! 


پ ن: شعر عنوان از محمد علی بهمنی

۲۱.۸.۰۵

در انتظار باریدن برف when your wish comes true!

 توی ذهنم برف باریده، من توی برف با بوت های دست دوم اما گرم دارم روی برف تازه راه می روم. تا ساق پا در برف فرو می روم، لباس هایم سنگین اند اما خیلی گرم نیستند و راه رفتن گرمم کرده. ماشین ها از کنارم رد می شوند و گاهی آرنگ می کنند اما چیزی درون من در جریان است که اهمیتی نمی دهد. مهم این است که من اولین نفری هستم که روی برف تازه راه می روم. آنروز نمی دانم که خوشبختم... مثل امروز که منتظر برف م ...


نرفتم برای چک واکسن و اجازه برداشتن کلاس نمی گیرم. همیشه همین است. سفینه فضایی می سازم که بروم فضا، از شکل پنجره اش خوشم نمی آید رهایش می کنم. هفته هاست که باید درستش کنم، زنگ بزنم. وقت بگیرم و بروم مرحله بعد اما تنبلی می کنم. کجای مغزم کار نمی کند؟ 


پ ن: عصر ابری و تاریک است. جاز گذاشته ام روی یوتیوب. جاز+هوای ابری من را می برد به آپارتمان سایه رخ نیمه تاریک برایان! هنوز بعد سالها اینستاگرام پروفایل ش را پیشنهاد می دهد. قطعا الگوریتم ش باید خیلی خنگ باشد، تمام شد و هیچ وقت شروع نخواهد شد. خداحافظ برایان، سلام موسیقی جاز!


پ ن۲: از خودم می پرسیدم چرا موراکامی به دلم می نشیند. بعد دیدم ای دل غافل، موراکامی هم مثل فلسفه شرق به قضا و قدر معتقد ست و این که در نهایت آدمی چیز زیادی را نمی تواند تغییر دهد و واقعا اهمیتی هم ندارد. برعکس غرب که خواستن، توانستن است و اگر نمی شود، مقصر خودت هستی! دیدم فلسفه شرق یک راه در رو برایت گذاشت، تسلیم و رضا. اما غرب، بی رحم از تو می خواهد مسولیت همه چیز را بر شانه های آدمیزادی ات بگذاری، همه چیز!!! (طبعا نظر شخصی!)



۲۰.۸.۰۵

شاید هیچ وقت

 پری گفت میام طرف تو برم موهامو کات کنم. نه این که آرایشگر خاصی طرف من باشه. یه آرایشگاه زنجیره ای هست که هر محله ای یکی ش رو داره (مثل همه بیزنس های امریکا، مثل همه محله های امریکا، برای همینه که توی امریکا، محلی ها ولع کوچ کردن به شهرهای دیگه رو ندارن، چون همه شون شبیه هم هستن) پری گفت میام . شاید بچه ایموشنال ساپورت می خواست، مثل وقتایی که می دونیم می تونیم تنهایی بریم دکتر اما دوست داریم یکی باهامون بیاد، و منم با این که تصمیم نداشتم رفتم و موهای قشنگم رو رفرش - مرتب - کردم و خانم آرایشگر فک کنم فقط کمتر از ۱۰ دقیقه قیچی کردن گفت خلاص شد! نگاه کردم توی آینه، موهای قشنگم دارن آشتی می کنن باهام!

موهام دسته دسته ریخت طی سه ماه گذشته طوری که روزهایی بود که وحشت می کردم که دارم کچل می شم و پوست سرم حساس و دردناک شده بود و از شونه کردن و شستن ش وحشت برم می داشت. شاید یه روز با جزییات درباره ش نوشتم درباره روزی که موهام تصمیم گرفتن منو ترک کنن و دست جمعی شورش کردن ... 

سلام چارشمبه ها

 هلن گفت: نمی شود نویسندگی را به کسی یاد داد!

یه طوری گفت که انگار یک واقعیت عریان را می گفت. دلم گرفت. نه این که به من گفته باشد، نه! من می دانم کجا ایستاده ام و قابلیت هایم چی هست و مرزهایم کجاست اما این حرفش سنگین بود برای بچه هایی که داشت بهشان درس می داد و دلم می خواست کسی این واقعیت را نداند (طبعا من بودم و خودش و بچه ها رفته بودند). کسی که کمی امید و خیلی ترس دارد. کسی که هنوز نمی داند آن را دارد یا نه. کسی که در ابتدای راه است اما هنوز نفهمیده که چقدر همه چیز بیشتر از آن استعداد کوفتی ست و آن تازه اول راه است. صدها سال است که بزرگترین هنرمندان دنیا برای سالها و بعضی برای تمام عمرشان نبوغ شان نادیده گرفته شده و هیچ استاد و منتقدی در موقعیتی نیست که به دیگری بگوید استعداد دارد یا نه. 

چیز دیگری که درباره نوشتن هست، این است که اگر بد بنویسی خودت اولین نفری هستی که متوجه ش هستی، می دانی یک جای کار می لنگد اما گاهی نمی توانی دست بگذاری و بگویی اینجای کار مشکل دارد و اینطوری باید درست شود واین جاست که تیوری، تکنیک، منتقد و آموزش به کمک ت می آید که بتوانی ببینی و درستش کنی. اما به قول هلن اگر آن استعداد اولیه نباشد تو حتی به این نقطه نمی رسی. اما گاهی آن استعداد آنقدر قوی ست که از پس ضعف تکنیک برمی آید اما برعکس ش صادق نیست.

با امیر حرف زدم که من نمی تونم فول تایم مدیر مالی باشم و فول تایم بنویسم. احساس می کنم هر دو تا، توجه تمام وقت من رو می خواد. جوابش خیلی قشنگ بود. گفت تو باید فول تایم مدیر مالی باشی و پارت تایم بنویسی. مدیر مالی بودن بهت آزادی این رو می ده که محتاج نوشتن، نباشی و آزادی کامل داشته باشی توی موضوعات و مدت و سبک. حتی برام مثال آورد که فلانی و فلانی و فلانی شغل تمام وقت داشتن و در کنارش جدی می نوشتن. 

خودم فکر می کنم فول تایم کار کردن حتی بهم متریال هم میده. و ادامه داد، کاری که درباره نوشتن می کنی اینه که درسته پارت تایمه اما جدی بگیریش، برنامه داشته باشی براش و از وقتی که می گذاری براش محافظت کنی. می دونم چی می گه اما انجام دادنش از گفتنش سخت تره و راهی که پایانش نمی بینم!


پ ن: پری اومد توی اتاقم و پرسید: صبونه درست کنم؟ 

زندگی کردن با یک موجود زنده دیگه دلم می خواد شاید!



۱۹.۸.۰۵

 یکی انگار من را نوشته باشد. 

تجارت خلاقیت

 صدای ماشین چمن زنی توی محله ساکت مون رو خیلی دوست دارم. محله ای که هیچ صدایی از هیچ خونه ای شنیده نمی شه و هر کسی سرش به کار خودش هست و نهایت مراوده آدم ها با هم دیدن هم توی پارکینگ و سلام کردنه و چقدر من این فضا رو دوست دارم. شلوغ ترین وقت هم اول صبح یا نزدیک عصره که ملت دو تایی یا با سگ هاشون دور محله رو قدم می زنن و حتی راه کج می کنند که به هم برنخورن! خیلی کم می بینی که به واسطه سگ هاشون دو سه نفری ایستادن و با هم حرف می زنن.

چند تا زمین بازی هم داره که به ندرت بچه ای رو توش دیدم و با توجه به ساعت اتوبوس مدرسه ها می دونم که محله مون بچه هم داره اما دیده نمی شن.

پ ن: سخته برام پذیرش این که نوشتن یه کار حرفه ای تمام وقته بدون درامده که خیلی موفقیت ش به شانس بستگی داره (موفقیت توی چی به شانس بستگی نداره؟). تو برای زندگی به پول احتیاج داری و آدم پر خرجی هم هستی اما نوشتن ممکنه هیچ وقت برات اون حرفه نشه (خودم نمی خوام- نمی تونم برای پول بنویسم) اما برای این که برات معنی پیدا کنه باید تمام وقت روش کار کنی، منظورم خود نفس نوشتن نیست که اون بخش فان هست، بازنویسی، نقد، نتورکینگ، مارکتینگ، انتشار و باقی قضایاست. همه و همه یک صنعت مولتی میلی .... ان دلاری هست که نوشتن اولیه ده درصدش هم نیست.

هر صنعتی هم قوانین خودش رو داره و خیلی هم جدیه. چیزی که هنرمندها، مخصوصا هنرمندای خاورمیانه ای سعی می کنن نادیده ش بگیرن و از همون هم ضربه می خورن. حالا برای آدمایی مثل ما که حرفه ای نیستیم و از اون طرف قضیه جدی تر از هابی و حتی حرفه ست، تعریف کردن این ارتباط حیاتی و سخته. در عین حال که برای دوام خلاقیت مون به اون شبکه حرفه ای و منابع ش نیاز داریم، به همون اندازه وقت، حوصله و انرژی ش رو نداریم و اصلا یکی از دلایل رو آوردن به هنر همون حس آزادی و رهایی هست که فکر می کنیم برای همیشه خواهیم داشت اما زود می فهمی که از این خبرا نیست. 

۱۸.۸.۰۵

پست های امسال رو داشتم مرور می کردم و دیدم ایده هام چدر خوب و اجرا و جزییات چقدر خوب نیست. اختصاصا یکی از پست ها که ایده خیلی جدی پشتش هست. بعد فکر کردم اوه شاید نباید نوشته های نیمه خام رو اینجا منتشر کنم و باید ببرم توی یک فرمت دیگه اما می دونم که برای خیلی هاش نمی تونم این کار رو بکنم و حتی در بیشتر مواقع وقتی ماه ها بعد، برمی گردم خلاها و نقطه های درخشان شون رو تازه می بینم و گاهی ازشون ایده های بهتری میاد و گاهی خنده دار به نظر می رسند. 

۱۷.۸.۰۵

یکشنبه خوب

 ماری از هفته قبل قرار برانچ را گذاشته. صبح مسیج می دهد که کجا برویم. هزار سال است می خواهم بروم رستوران ه و صبحانه های وطنی اش. نان گرم و قیماقی که مادرش درست می کند. فکر می کنم رستوران جایی اطراف جورج تاون است اما نیست. توی خیابان ویسکانسین است. رستوران را که پیدا می کنم و داخل می شوم خودش توی آشپزخانه است با مادرش. سلام می کنم و بغلش می کنم و تبریک می گویم بابت رستوران جدیدش. ماری می رسد و صبحانه می خوریم و می رویم کلیسای جامع که نزدیک رستوران است، بعد کافه کنارش که قهوه می خوریم. کافه ای که با ک در آن سفر کذایی دی سی آمدیم. چه درد ندارد دیگر خاطره ها! وقتی ماری را می رسانم حتی می توانم ایربی اند بی که ماندیم را هم شناسایی کنم، که از من بعید است. 

برگشتنی آدرس خانه را می زنم اما سر از جورج تاون درمیاورم. جورج تاون برای من همه اش غصه است. دیدن ب توی جورج تاون، اولین کارم توی جورج تاون، پیاده روی های جورج تاون، آخرین بولینگ جورج تاون، اما باید خاطرات ش را عوض کنم. پیاده می روم لب آب، همان وقت رزا زنگ می زند برای سفر سال نو! 

برمیگردم خانه و توی بزرگراه فرهاد اصلانی گوش می کنم و غرق لذت می شوم و این توی ذهنم تکرار می شود: آدمی به جاهایی که در آن گریسته است برمی گردد و می خندد! زندگی همین است، خندیدن و گریستن! به هیچ کدام دل نبند!

آدمای اشتباهی

 رفتم دختر عجیبه رو دیدم و دوباره یادم اومد چرا دیگه نمی بینمش. خیلی دختر خوب و باهوش و فعالیه و از اون هاست که واقعا وایب ش باهات می خونه و در ضمن نتورک خیلی خوبی هم داره. سر جمع شاید سه چهاربار همدیگر رو دیده باشیم و اصلا یادم نمیاد کجا و چطوری باهاش آشنا شدم. مشکل این جاست که آشکارا روی من کراش داره و یکی دو بار اول فکر کردم توهم زدم چون خودش گفت که داره با مردا دیت می ره. بعد یه سری رفتار ازش دیدم که تقریبا یقین کردم و همیشه واکنشم این بوده که به روی خودم نیارم و بهش بفهمونم که اصلا گرایش م نیست. دیروز بعد دو سه سال دیدمش با وجودی که پیامم رو گرفته، همچنان گیره. این شد که فهمیدم دیگه نباید ببینمش، اذیت می شم.


پ ن۱: خیلی وقت بلاگ آیدا رو دنبال می کنم و از سبک نوشتن ش خوشم میاد. یه موقعی سبک زندگی بوهیمین ش جذاب بود برام. چند پارتنری و آزاد بودنش رو دوست داشتم و کول بود به نظرم. این روزا با این که همچنان نوشته هاش رو دنبال می کنم می بینم چقدر من با این آدم زمین تا آسمون فرق دارم و چقدر هیچ وقت آدم تنوع طلبی نبودم و نیستم و چقدر ذهنم توی ربطه ها تک بعدیه و چقدر راحت ترم اینطوری. من آدم عاشق شدن و عاشق موندن دیوانه وار طولانی افلاطونی دو طرفه م! توی دوستی هم همینطوریم، دایره دوستی م کوچیک و عمیقه با وجودی که خیلی آدم می شناسم اما دایره صمیمیت م خیلی سنتی و کوچیکه و وفاداری و امن بودن آدمها خیلی برام مهمه.


۱۶.۸.۰۵

 دست و دلم نمی رود و مغزم برای هر فعالیت معنادار هدفمند، قفل شده. مثل دونده ای که از خط پایان گذشته یا فکر می کند گذشته. مغزش تازه به بدن از پا افتاده اش رسیده و هر دو وا داده اند تا ریکاور شوند. مغزم مثل یک کامپیوتر داره هزار تا سناریوی بد و خوب احتمالی را کنار هم می گذارد و به هیچ نتیجه ای نمی رسد و همچنان کار می کند در حالیکه پاهایم وا داده اند. 


پ ن: چیزی که سربازان تروما زده از جنگ را از برگشتن به زندگی عادی باز می دارد، غریزه زنده ماندن شان است که در جنگ فعال شده بود. شناختن خطر نه تنها در اکنون که در آینده و در سناریوهای متوالی و از منابع مختلف و آماده بودن برای دفاع یا حمله در هر موقعیتی. در دنیای زنده هایی که جنگ هزاران کیلومتر دورتر است و بقیه زندگی عادی شان را می کنند. بدن سرباز و غریزه زنده نگهداشتن ش هنوز از جنگ برنگشته و همچنان در بالاترین موقعیت دفاع و حمله است. مهارتی که در دنیای معمولی بدرد که نمی خورد هیچ، باعث وحشت آدم های عادی می شود. 

این بدن آنهاست که از دنیا جدا افتاده و غریزه شان نمی داند چطور به جایی برگردند که خطری تهدیدشان نمی کند. شما مغز و احساسشان را ایمن و مطمین نمی کنید، اولین جایی که باید آرام بگیرد بدنشان است و هنوز کسی نمی داند چطور حافظه سلول های فیزیکی که غریزه بقایشان فعال شده را در نبود خطر، غیر فعال کنند. چطور میشود به مردمک چشمی که در برابر نور تنگ می شود یاد داد که مثلا این نور شمع، نور شدید پروژکتور نیست و لزومی ندارد در واکنش به نور شمع مردمک خیلی تنگ شود.

 (این نوشته شخصی ست و ممکن ست مبنای علمی نداشته باشد، جنگ اینجا مثال اکستریم تروماست، این تروما لزوما فقط در جنگ اتفاق نمی افتد)

۱۵.۸.۰۵

جشن آخر هفته یا Flow

زنان ساده کامل مسیج می دهند که جمعه شب ببینیم. قبلش با اون دختره که کمی مشکوک می زنه، اما توی نتورک من است قرار قهوه دارم و یکشنبه هم ماری خواسته که بریم برانچ. برای آخر هفته برنامه ها زیاد به نظر می رسد، اما می دانم این روزها نیاز دارم که خیلی اجتماعی باشم بس که کله ام توی مونیتور و فکرم مشغول ست و آدم نمی بینم. به همه شان یس گفته ام. 


پ ن: تا حالا ارگاسم شدید بدون این که ارگاسم بشید. منظورم دراگ نیست. برای من تماشای طبیعت، شنیدن موسیقی، ورزش کردن، مکالمه و معاشرت خوب (بدون سکس) و از همه بالاتر خلاقیت، وقتی یک پاراگراف خوب می نویسم ( این رتبه اش از همه بالاتر است.)


پ ن۲: جلسه به خوبی پیش رفت. همه اش حرف استراتژی و مدیریت و درست کردن فرهنگ سازمانی و جلسه برد و کار کردن با مدیران بخش ها... چه غلطا! هیجان دارم بابت ش و حس می کنم بعد ده سال و بیشتر کار کردن توی فایننس تازه دارم به جاهای جذاب ش می رسم. با کوکتل جانی واکر جشن گرفتم تنهایی!!!

 از سه صب بیدارم، امروز مهم ترین جلسه یکی دو ماه اخیر رو دارم (خیلی هم دراماتیک نیست، ته ش یا تجربه می شه یا دستاورد) و استرسش رو دارم. نمی دونم زندگی همه اینقدر بالا و پایین داره یا من شلوغ ش کردم.

جلسه های کاریم الان توی یک لول دیگه ای هستن که هیچ ربطی به مصاحبه های ۲۰ سال کاری و بیشتر ندارن چون همه پست های مدیریتی هستن و حتی اگر هم بخوام برای پست های تکنیکال دیگه مصاحبه نمی گیرم چون اور کوالیفای - بیشتر از حد واجد شرایط- هستم و فکر می کنن اگر پست رو بگیرم دو روز بعد میرم جای بهتر که درست هم هست و می دونم حوصله م سر میره. دیگه سر کار صرف تکنیکال و با مدیرام به مشکل می خورم چو نظر خودم رو دارم و گاهی بیشتر ازشون می دونم و اشتباهات شون رو می بینم اما تو موقعیت تصیم گیری و اصلاح نیستم. 

مشکل اینجاست که من توی دنیای جدید تازه واردم (خودم فک می کنم تازه واردم) اما وقتی می رم مصاحبه کسی تازه وارد نمی خواد. پست های مدیریتی اینه که بخش تکنیکال هی کمرنگ تر می شه و بیشتر مدیریت منابع انسانی و استراتژی مهم می شه. پروژه بهت نمیدن که انجام ش بدی. راه حل می خوان و خیلی وقتا باید راه حل های متعدد بدی و پیشنهاد بدی کدوم بهتر هستن و ریسک بقیه چی هست، مثلا به جای این که بپرسن با فلان سیستم کار کردی، می پرسن آیا توی انتخاب و به روز کردن سیستمی دخیل بودی و اگر بودی چه نقشی داشتی. به جای این که بپرسن فلان گزارش رو درست کردی، می پرسند چطوری گزارش های تکنیکال رو برای مدیران ارشد غیر تکنیکال توضیح می دی. یا به جای این که بپرسن فلان تسک- پروژه رو انجام دادی یا نه می پرسن چطوری تسک جدید رو به تیم ت آموزش می دی یا تقسیم وضایف می کنی. تو پست های مدیریتی نحوه ارتباط - کمیونیکیشن- خیلی مهمه. با بالایی ها، با پایین دستی ها و ضربدری (آدم های توی تیم های دیگه که کارتون به هم مربوطه)

مدت هاست فکر میکنم این تجربه های سازمانی که هیچ جا برای مهاجرها مکتوب نشده و خودت ذره ذره جمع کردی ( و خیلی جاها دهنت سرویس شده تا یاد گرفتی) و توش خبره شدی- می شی، یه جایی به درد کسی می خوره که جای ده سال پیش تو ایستاده و نمیدونه چطور این راه رو بره و واقعا دلم می خواد بتونم یه طوری انتقالش بدم. حالا توی تالک (سخنرانی) یا کوچینگ (آموزش) و این طور جاها. 

۱۴.۸.۰۵

killing your darlings یا اهمیت نظم

 گاهی پادکست های نویسنده های جدی رو گوش می کنم و یکی از مباحث همیشگی جمع آوری اطلاعات، تحقیق و الهام های اتفاقیه. همه شون هم یک سیستمی برای این داده ها دارن. مثلا یکی شون می گفت کد نگاری رنگی می کنه، یکی می گفت پوشه های مختلف برای موضوعات مختلف داره و ... 

من اینطوری بودم که خب همه اینا رو بذار توی همون فایل اصلی و اگر بعدا نخواستی حذف یا جابجا کن. چرا سختش می کنی. الان که خودم رسیدم به بازنویسی و ویرایش و صد تا پاراگراف که ایده، تحقیق ، اطلاعات و الهام پشت سرشون هست و توی پروسه ویرایش جا نمی افتن و نمی دونم بعدا بدردم می خورن یا نه. همینطور سرگردون بین فصل ها جا موندن و با کم و اضافه شدنشون روی مخ من راه می رن. این دارلینگ ها مثل هوو هستند که نه جای مشخصی دارن و نه می شه فعلا حذف شون کرد. اجالتا کد نگاری رنگی و پوشه های مختلف ایده های بدی به نظر نمی رسن اما از اون جایی که هزار راه برای پوست  کندن گربه وجود داره و من هنوز روش خودم رو پیدا نکردم، این پاراگراف ها را ویلان و سرگردان وسط فایل اصلی  باید تحمل کنم تا جایی براشان پیدا کنم یا برای همیشه بکشم شان. 

قمست دوم هم یک یک فایل اختصاصی اصلی داره، از همین الان مثل لحاف چهل تکه ست و حتی بدتر، چون فایل اول تماما فارسیه، اما فایل دوم مخلوطی از انگلیسی و فارسیه. ایموجی کله ای که منفجر شده!!! پیش بینی م اینه که با همین سیستم کجدار و مریض تا آخر سینه خیز میرم. هارهارهار!

۱۳.۸.۰۵

آیا واقعا ما حق انتخاب داریم؟

 صبح با بدبینی همیشگی خاورمیانه ای ت - که مثل کوله پشتی سنگینی همه جا با خودت حمل می کنی، حتی توی خواب- بیدار می شی و میبینی دموکرات ها انتخابات میان دوره ای کنگره رو بردن و همون وجه سینیکال زن خاورمیانه ای ت دست به دعا برمی داره که کاش اوضاع برای آدم های غریب این دنیا یه کوچولو بهتر بشه و آدم های قدرتمند چکمه هاشون رو سبک تر روی خرخره آدمهای معمولی بگذارن.


پ ن: من خودم رو آدم حساسی می دونم، حساس و مغرور و زود رنج! نمی دونم چقدر از بیرون اینطوری به نظر می رسه اما من خودمو اینطوری می بینم و در عین حال یه پوست به شدت کلفتی در مقابل نه شنیدن دارم برای چیزهایی که واقعا می خوام. مثلا برای کاری که می خوام و لزوما ممکنه ظرفیت ش رو نداشته باشم و فقط رویاش رو داشته باشم، برای پروژه های شخصی که حتی جرات ندارم درباره ش بلند حرف بزنم تا وقتی که به ته ش نرسیده و واقعا تموم نشده. من خیلی جاها نباید می بودم و خیلی موقعیت ها رو نباید بدست میاوردم اما در مقابل هر نه! مصمم تر شدم و بیشتر تلاش کردم. در مقابل هر در بسته ای، پنجره ای رو امتحان کردم که دیدم آدم های دیگه حتی زحمت در زدن به خودشون ندادن چون از نه! شنیدنه ترسیدن و واقعا ترسناک هم هست. چه روزها و شب هایی که توی تنهایی خودم از اون جواب منفی گریه کردم و فرو پاشیدم و همون موقع که اشکام سرازیر بوده و مغزم داشته می ترکیده از درد، رفتم و در بعدی رو امتحان کردم.

 تنها کاری که کردم همه این نه شنیدن ها رو پرایوت نگه داشتم و حتی نزدیک ترین آدم های زندگی م از یک صدم شون خبر ندارن و شاید همین کمک م کرده که بتونم جلو برم بدون این که نگران قضاوت آدم ها از شکست هام باشم. اخیرا هم جایی از زندگی قرار گرفتم که این بخشی از زندگی عادی م شده- دردش هنوز همونه و گاهی داغونم می کنه- اما می دونم که تنها راه رسیدن، گذشتن از همه نه! هاست تا به یک فاک! یس! برسی. آدم ها اونوقت فکر میکنن اوه، فلانی چه راحت رسید. تو لبخند می زنی و فقط کله ت رو تکون می دی. توضیحی به هیچ کسی بدهکار نیستی. 

به زن توی آینه افتخار میکنم، چون کسی غیر از اون نمی دونه چه راهی رو اومدم و چرا اومدم!


۱۱.۸.۰۵

شیرین ترین خواب عالم

 با یک خواب بد از خواب پریدم. چند دقیقه همانطور توی تخت توی تاریکی موندم و بعد چراغ کنار تخت را روشن کردم و بعد مقاومت زیاد رفتم دستشویی. دلتنگم! دلتنگ آدمی که نمی دونم کیه و کجاست؟ مگه میشه؟ شده! همین!

سه صبحه، می تونم به غصه خوردن ادامه بدم. می تونم فیلم آبکی تماشا کنم، می تونم به تاریکی زل بزنم. اما خیال می کنم توی یه ساحل نشستم که ته نداره و هوا آفتابیه و نسیم خنکی میاد. تا چشم کار می کنه شن سفید و موجهای کوچیک گرمه، هیشکی توی ساحل نیست غیر ما. توی ساحل نشستیم با پاهای برهنه، نه صبحه و نه عصر اما هوا روشنه. دستم رو حلقه کردم دوربازوت و اون یکی روی پات و سرم رو گذاشتم توی گودی گردنت ... دستات حلقه شده دور شونه منه... بعدتر داریم راه می ریم، کفشامون رو گرفتیم دستمون. من یک دامن خیلی سبک چین دار پوشیدم و دست هم رو گرفتیم و داریم برمیگردیم... خیلی زود خوابم می بره... عمیق ... شیرین ترین خواب عالم!


پ ن: هنوز اودیسه روی تخته پاره روی اقیانوسم و خودم رو گیر می اندازم که دارم دست و پا می زنم و به خودم یاآوری می کنم تسلیم شو... تسلیم شو ... رها کن!

۱۰.۸.۰۵

 به جای نرم کننده چند ساعت و یا حتی نیم ساعت قبل حموم، موهات رو با روغن چرب و چیلی کن. بسته به حجم و جنس موهات از چند قطره یا مثل من یکی دو قاشق چایخوری استفاده کن. من رزماری ، بادووم و یه روغن میکس مو که نمی دونم توی چیه رو با هم می زنم (میگن نارگیل هم خوبه). اگر حالش رو داشته باشم روش الووررا هم می زنم و بعد یک شامپو حسابی و نرم ترین و خوش فرم ترین موی عالم رو بعد حموم دارم، بدون نرم کننده. از حس نرم کننده خوشم نمیاد. حس می کنم حجم موها رو کم و خشک می کنه. 


پ ن: داستان خلاقیت اینه که لزوما کاری که بیشترین توان روانی رو ازت گرفته و بیشترین وقت رو صرف ش کردی لزوما بهترین کارت نیست و لزوما بازخوردهای بهتری نمی گیره. گاهی یک نوشته که توی نصف روز نوشتی یا یه یادداشتی که روی صندلی انتظار روی نوت گوشی ت نوشتی می تونه شاهکار باشه و چیزی که سالها صرف ش کردی صرفا زباله ساخته ذهن ت. عادلانه نیست؟ می دونم!


پ ن۲: باید برم خرید خوراکی اما از خرید یکشنبه ها خوشم نمیاد. همه شلوغ! هیچی هم تازه نیست. دووم بیاریم تا فردا؟!


پ ن۳: چه پدر کشتگی با کتابخانه های عمومی دارم که نمی خوام ازشون کتاب قرض بگیرم و اصرار دارم بخرم؟! 

می خوام برم کتابفروشی اما کتابهای اخیری که خریدم حسابی ناامید کننده بودن. نه این که کتابهای بدی باشند. موود من جای تخمی گیر کرده. میخوام برم پاییز نیویورک، میخوام برم تاتر یا کنسرت، می خوام برم لب دریا، گالری، می خوام ... نمی رم... زل می زنم به صفحه موبایل، به زندگی های خوشبخت رنگارنگ توی او صفحه قد کف دست و می دونم اما همچنان حسرت .... 

۹.۸.۰۵

روزهایی که نمی شماری

 هفته هاست که روزها رو نمی شمارم. دوشمبه ها غمگین نیست و چهارشنبه ها وزنی ندارند و مثل یک پر سفید سبک و زیبا هستند. جمعه روز پیش از آزادی نیست و شنبه و یکشنبه به سرعت برق و باد نمی گذره. چشمم خوب شد، امروز دوباره کمی سردرد داشتم اما عینکم رو سعی کردم روی چشمم نگه دارم و تند تند آب خوردم و گس وات. چشمم به حالت عادی برگشته و سردرد هم ندارم، هورا!!


پ ن: مدل موهام مثل من بی تکلیفند و منتظر الهام. بهترین حالت شون هم الان دم اسبی!


پ ن۲: فصل ترسناکی نمونده که هی بخوام نادیده ش بگیرم، از این پس فقط بازنویسی... بازنویسی... بازنویسی! :)))

پ ن ۳: پری پیام میده که داریم می ریم جرج تاون قبل کلاب، بیا!  کلاب امشب رو هم می خوام برم که برقصم و نه این که حتی آدم ببینم یا معاشرت کنم و حتی الکل بخورم. دفعه قبل ۴ ساعت بی وقفه رقصیدم بدون الکل! مخالفتی باهاش ندارم اما الکل مال خلوت دوستانه ست و معمولا ترکیب ش با پارتی شلوغ برای من چیز خوبی درنمیاد. طبعا کاستیوم هم ندارم و با جین و تاپ کار امشب رو درمیارم و حتی ممکنه اسنیکر بپوشم به جای پاشنه دار. 


پ ن۴: لوییس اومده و خونه رو سابیده. احساس میکنم یکی منو برده حموم و حسابی کیسه کشیده و تمیز و سبک شسته و تحویل داده. خونه بوی تمیزی میده :))) لوویس یه زن میان ساله که زبون همو نمی فهمیم اما لبخند و انرژی ش رو دوست دارم. حس می کنم اجازه داره به همه جای خونه من دست بزنه. همون حسی که کابل خاله راضیه، بودنش و خونه م رو خونه می کرد. 


پ ن۵: منظره های پاییزی مسیر دور دریاچه دیوانه کننده ست از زیبایی. امروز فکر کردم چطوری توصیف کنم این طیف رنگ های پاییزی رو. فکر کردم می تونم به یک گالری زیبا تشبیه ش کنم، تابلوهایی بزرگ و یکسره و پیوسته به هم که از کف تا سقف رو پوشونده و تو هر طرف که سرت رو می چرخونی می تونی یک شات فوق العاده زیبا داشته باشی که حقیقتا نفس ت رو بند میاره. چند جا ایستادم تا بتونم منظره پیش چشمم رو هضم کنم. 



۸.۸.۰۵

جمعه

 از شما چه پنهون ۶ ماهه کتاب هایی که می خرم رو دوست ندارم. نمی خواستم بهش اعتراف کنم اما طلسم شده. کتاب خوب که درگیرم کنه می خوام. (پاهایش را به زمین می کوبد)

از روزم راضی م چون پیاده روی رفتم. هر روزی که پیاده روی برم روز خوبیه. طرفای عصر که دارم سریال ژاپنی می بینم و به شام فکر می کنم الف روی لینکدین پیام میده. یادم میاد باهاش برای شنبه قرار قهوه دارم. فردا عصر خانم تمیزکارمیاد و شب ش هم برنامه هالووین دارم. فکر می کنم فقط صبح می تونم برم ببینمش. مسیج ش رو چک می کنم که گفته فردا نمی تونه و امروز بعد کار ببینیم. می نویسم بذاریم برای بعد.


از خودم راضی م، از روزم راضی م. قرار نبود امروز بنویسم اما یه کمی ادیت کردم و اوکیه. همین!


۷.۸.۰۵

کارخانه رویا

 وقتی کابل بلاگ نویسی رو شروع کردم برای مکتوب کردن تحربه شخصی خودم از زندگی در افغانستان، فکرش رو هم نمی کردم که به چه غولی تبدیل بشه و من با خودش تا کجاها ببره (امریکا، سویدن، کره، هند، تایلند، ایران، مجارستان، قطر، ترکمنستان، امارات، اسپانیا، فرانسه ...) . خیلی ساده می دونستم که دارم - داریم- تاریخ مهم و تکرار نشدنی رو تجربه می کنیم - میم یه وقتی میگفت گلدن ایج- و هی نگاه می کردم به دوربین که چرا کسی ثبت نمی کنه. 

کارخونه رویام راه افتاده و نمی دونم و اصلا مهم نیست منو به کجاها می بره. مثل همون روزها که تجربه بامیان رو می نوشتم و رفتیم روی بی بی سی. مثل همون روزا که درباره مدرسه نابینایان پشت دانشگاه امریکایی می نوشتم ، ح و ع و خیلی دوست هایی رو پیدا کردم که محال بود توی زندگی واقعی ببینم و همه اینا بونس بود، خود نوشتن، خود کلمات معجزه و شفا بود- هست!


پ ن۱: ورم چشمم یه کوچولو کمتر شده، حس می کنم کل روز عینک زدن به پروسه بهتر شدنش کمک می کنه. بس که فک کنم به چشمم فشار میاد وقتی عینک نمی زنم و بدون اغراق ۱۰-۱۸ ساعت دارم زل می زنم به اسکرین های مختلف! :((

بر انچه دلخواه من است ...

 با هلن حرف زدم. وقتی کامنت هاش رو گرفتم که همه خوب و مثبت بود و رفتم باهاش حرف بزنم. گفت بیا اینجا درس بده! در جا گفتم نمی تونم. گفت از نظر مالی.. گفتم بیشتر وقت ندارم و بعد فکر کردم مالی هم اصلا نمیشه روش حساب کرد. یکی دو تا پیشنهاد عملی داد که خیلی خوب بود و در نهایت بهش گفتم همین فرمت فعلی رو پیش می رم. کلی ازش تشکر کردم که خیلی داره بهم کمک می کنه. گفت که ببین، نوشتن رو نمیشه به کسی یاد داد. 

راست میگه اما استعداد بدون تکنیک روان ت رو به گا می ده. هی می خوری به دیوارهای نامریی که می تونی راحت با تکنیک ازشون رد بشی. 

زندگی چه بازی های عجیبی داره.

یادم هست با Y حرف می زدم که پیشنهاد رابطه باز داد. بهش گفتم نه نمی خوام. گفت پس چی می خوای؟ یادم هست به ذهنم اومد اینو نمی خوام و حتی ازدواج با تو رو هم دیگه نمی خوام و چه خوب که نشد. انگار یکدفعه چشمم باز شد که چیزی که سالها بهش فکر کرده بودم و خواسته بودم رو به محض نزدیک شدن ش نمی خواستم. انگار وقتی واقعی شد فهمیدم که چیزی نیست که بهش نیاز داشته باشم و یا حتی بخوام باهاش کنار بیام.

 حالا هم حرف هلن و واکنش خودم که برای خودم هم غافلگیر کننده بود. چون تا دیروز فکر می کردم حوصله کاغذ بازی و سیر اداری ش رو ندارم وگرنه از خدامه که برم. در یک لحظه تصمیم گرفتم و درست هم تصمیم گرفتم که نه، نمی خوام این وقت و هزینه رو بگذارم و امکان ش هست که طور دیگه ای کارم رو پیش ببرم که بازدهی بهتری داره و ممکنه از بیرون اصلا سکسی و پینترستی نباشه که به درک!


پ ن: فروغ عزیزم گفته: بر آنچه دلخواه من است حمله نمی برم، خود را به تمامی بر آن می افکنم! (منم همینطور!!)

۶.۸.۰۵

سلام آقا- خانوم دزد

 کتاب دومم دزدیده شد.(بخون ۷-۸ سال پیش و قبل ترش) می دونم جمله م خیلی دراماتیکه اما اتفاق خیلی ساده تر از این ها بود. بعد چاپ کتاب اول و بازخوردهای خوبی که گرفتم. کتاب دوم رو جدی شروع کردم و چند تا داستان کوتاه داشتم که یکی شون رو خیلی دوست داشتم (الانم که بهش فکر می کنم گریه م می گیره) بعد یکروز توی خانه فرهنگ از توی آفیس م لپ تاپم رو دزدیدند. لپ تاپ برام کوچکترین ارزشی نداشت. باارزش ترین چیزی که روش بود درفت کتاب دوم بود و حاضر بودم لپ تاپ رو با دوبرابر قیمت از دزده بخرم اما نمی شد. اگر چیزی جدی توی عمرتون نوشته باشید می دونید که دوباره نوشتن ش تقریبا غیرممکنه. تا مدت ها بعد نمی تونستم داستانی بنویسم. ضربه بدی بود. 

پ ن۱: یکی از سخت ترین فصل ها رو تموم کردم. هیپ هیپ هورا؟! یا حداقل درفت اول قابل قبول شد تا بره برای بازنویسی و بازنویسی و دوباره بازنویسی!

پ ن۲: فکر می کنم انسان مدرن مدرک رو با یاد گیری قاطی کرده. به نظرم هدف از تحصیل کردن می تونه گرفتن یک مدرک خاص نباشه. انسان مدرن باید هر از چند گاهی توی هر زمینه ای یک کورس برداره و یاد بگیره. مثلا شما مهندس تشریف داری و یکدفعه علاقمند می شی درباره اختر فیزیک یاد بگیری و کتاب های اور د کانتر کتابفروشی و مقاله های انلاین کمکی بهت نمی کنه پس برو دانشگاه و یک کلاس اختر فیزیک بردار، بدون هیچ هدفی غیر از لذت یادگیری و این کار رو تا ابد درباره موضوعاتی که بهش علاقمندی ادامه بده. برای تشکر هم می توانی برام پول بفرستی! بلینک! بلینک! یا حتی چی چینگ!!! (صدای اسلات ماشین قمارخونه ای!)


پ ن۳: وضعیت چشم راستم از دیروز بدتره. نمی دونم حساسیته یا عفونت. کور نشم فقط!

۵.۸.۰۵

اول سوال را پیدا کن

قشنگ حس بیماری دارم. بیماری که دارد دوره نقاهت را می گذراند و هدفی غیر از زنده ماندن ندارد. سر و ته م را بزنند توی تختم.

 کاش مثل آدم بروم با هلن درباره قدم بعدی م حرف بزنم. هی ایمیل چک می کنم ببینم کامنت ش اومده یا نه. خب برو مثل آدم باهاش حرف بزن روانی!!!

وقتی این کلاس را با هلن برداشتم می خواستم به این سوال جواب بدهم که آیا اصلا به نوشتن و اختصاصا به انگلیسی نوشتن فکر کنم یا نه. بعد توی یکی از جلسه های اول هلن ازمون خواست هر بار که کارمون رو به تیم ارایه می دیدم ، می تونیم بعلاوه نظر خواهی سوال های خودمون رو هم بپرسیم. مثلا یکی می پرسید این دنیای فانتزی که من ساختم باگ داره یا نه. من یادم هست فکر کردم این اولین باره که باید سوال م رو با صدای بلند بپرسم. بعد فکر کردم اصلا نمی خوام آدم ها به من بگن که باید بنویسم یا نه. فکر کردم نوشتن بخشی از منه که اصلا نمی تونم و نمی خوام ازش بگذرم و در قدم اول و آخر نتیجه و قضاوت دیگران روی اصل نوشتنم، اصلا برام مهم نیست. 

توی نوشتن می گن وقتی یکی پاراگراف رو می نویسی با صدای بلند برای خودت بخون. باگ هایی که توی نوشتن و ویرایش در نیومده، توی بلند خودن در میاد. این هم همین بود، سوال من وقتی قرار بود با صدای بلند پرسیده بشه، معنی خودش رو برام از دست داد. 

دومین درس این بود که اصلا فارسی و انگلیسی نوشتن مهم نیست، ادبیات از زبان عبور می کنه و ترجمه این کار رو می کنه. 

سومین درس هم این بود که نوشتن برای من سرگرمی نیست، شغل هم نیست. نوشتن برای من هنر قصه گویی و خلق کردن متنه و جزیی از منه و خوب یا بد، همینه که هست :)))

چهارمین درس تکنیک بود. اینکه نوشتن علاوه بر هنر و استعداد، تکنیک می خواد. به عبارتی استعداد پایه ساختمانی هست که داری می سازی اما تکنیک و یادگیری و ویرایش و تحقیق و فلان، اجازه وجود و استمرار میده. برای من که همیشه نوشتن رو روی فاز هابی- سرگرمی- نگه داشتم و ذات ش برای من سرگرمی نیست و باید جدی روی تکنیک کار کنم چون هزار ساله که از مرحله سرگرمی رد شدم (از منبر پایین می آید)


پ ن ۱: دیروز دیدم پول بیمه آمده توی حسابم. مبلغی نیست اما همین هم نجات دهنده است. باورم نمی شود که خیلی برایم درد سر نداشت. فرم را پر کردم و یکی دو تا مدرک ضمیمه کردم و گفته بودند تا سه هفته جواب می دهند و دیروز دیدم توی حسابم است. کاش همه گره های زندگی م اینطوری باز بشود. جان جان کندن برایم نمانده ای جادوگر!


۴.۸.۰۵

مسکن بخورم یا درد از تو انسان دیگری می سازد؟

 فک کنم اگر یک آزمایش الان ازم بگیرن به عنوان معتاد بالقوه شناسایی بشم، بس که این یکی دو روز من مسکن خوردم. 


پ ن: بد جنسی و بد ذاتی آدم ها برایم عادی نمی شود. هزار بار آدم بدجنس و بد ذات می بینم و باز جا می خورم. کنار آمده ام که اطرافشان واکنشی نباشم. ممکن است طرف عضو خانواده ات باشد، همکار، رییس و دوستت باشد و تو هیچ گهی نتوانی بخوری اما یک جاهایی می زند بیرون. یک جایی غافلگیر می شوم و نمی توانم به روی خودم نیاورم و چون خودم آدم خشنی نیستم. واکنش م هم خنده دار است. مامان می گفت زورت کم، قارت (عصبانیتت) زیاد! مامان جانم! هر خری می تواند سنگ بردارد و بزند به شیشه دیگری، زور نمی خواهد، بی شرفی می خواهد! همین! در برابر بیشرفی آدم ها فقط راهم را می گیرم و می روم و آن خشم تلنبار می شود توی وجودم که چرا کاری از دستم بر نمی آید. طرف هم اسمش را می گذارد سیاست، زرنگی، هوش اجتماعی، بدست آوردن فرصت، نبوغ... 

همکار کره ای زرنگ م بعد سالها برایم پیام داد که میبخشی باهات مهربان نبودیم. (داستان برای کابل است) حالا بیچاره کاری هم نکرده بود و فقط برای رییس مشترک مان خودشیرینی می کرد. خوب حالا چیکارت کنم، من با این عذرخواهی تو چه گهی بخورم؟!(همان سالی که بدترین پنیک اتک ها را داشتم، تنهاترین بودم بعد جدایی و گیر افتاده بودم توی کابل کوفتی) تنها فایده اش این بود که بعد صد سال فکر کنم: آهان! پس من دچار توهم نشده بودم. بعد که همان کار را با خودشان می کنی ازت متنفر می شوند، چون روی خریت تو حسابی حساب باز کرده اند.(کشتی گرفتن با خوک!) تکلیف من که هیچ وقت نخواستم مثل این ها بشوم چیست؟! (سلام بر هورمون ها!!!)


پ ن۲: هر کاری می کنم این فصل ها کمی لایت تر بشود باز یک گرد خاکستری از راه می رسد و روی همه چیز می نشیند! هزار تا پرانتز برعکس خنده! 

۳.۸.۰۵

پی ام اس لعنتی

 کامنت ها روی فصل ها همه خوب و امیدوار کننده است. لابد روان آدمی یک گره کوری دارد. سال ها وقتت را صرف ثابت کردن چیزی می کنی که ذره ای برایت اهمیت ندارد و برای چیزی که طبیعی به سراغت می آید دنبال هزار دلیل می گردی که ردش کنی. گویی همه دنیا موافق تواند و تنها خودت مخالف خودت هستی. 

سوال: اصلا گره های روانی باز شدنی اند؟ یا بهترین کاری که می توانی شناختن و پذیرش است؟ 


پ ن: بزرگترین دستاورد این یکی دو ماهه فهمیدن این بود که ادبیات خوب قابل ترجمه است. یعنی زبان دیوار ادبیات نیست. یعنی یک نوشته متوسط توی زبان مبدا می تواند نوشته متوسطی در زبان مقصد باشد اما نمی تواند بهتر باشد و بالعکس. چت جی بی تی معتقد است که می تواند کمی بهتر یا بدتر شود. نظرش محترم و قابل بررسی لابد.


پ ن۲: خودم فکر می کردم فصل اول را روده درازی کرده ام و یادم هست وقت نوشتن فکر می کردم توماچ! جزییات را گذاشته ام و هی تکرار کرده ام. اما کسی بدش نیامده بود. 


پ ن۳: درد دارم ، فکر کنم هر ۴ ساعت یک مسکن بخورم. واقعا خداوند چه پدرکشتگی با زن ها داشت -دارد؟!


پ ن۴: برای دور شدن از آن فضای گوتیک مثلا ، روی فصل های عاشقی کار می کردم، رسیدم به تپه وزیراکبرخان و آن استخر عظیم بالایش که اولین بار که دیدم آن سالهایی که هنوز پارک نشده بود، حصار و نگهبان نداشت و عاشق منظره کابل شده بودم از آن بالا. گفتم اوکی آن استخر آبی که بام کابل بود را می گذارم توی فصل های عاشقی. یک سرچ زدم برای تاریخچه اش. به این برخوردم: با آغاز جنگ‌های داخلی در سال ۱۹۹۲ و گسترش درگیری‌ها در کابل، این منطقه نیز تحت تأثیر جنگ قرار گرفت. پس از تصرف کابل به دست طالبان در سال ۱۹۹۶، استخر به مکانی بدنام تبدیل شد.

بر اساس گزارش‌های تاریخی، طالبان از سکوی بلند شیرجه برای اجرای نوعی مجازات و اعدام استفاده می‌کردند. زندانیان متهم به جرایم را از بالای سکو به پایین می‌انداختند و زنده ماندن یا جان باختن آنان را مبنای قضاوت قرار می‌دادند. این روایت در گزارش‌های عکاسی و اسناد تاریخی نیز ثبت شده است.

هلن عزیزم! ما از اول و آخر گوتیک هستیم و بابت ش سند تاریخی داریم و با هیچ عسلی نمی توانم این گه را شیرین کنم. با تشکر! 

یک راهی خواهم یافت یا راهی خواهم ساخت مثلا! (ده دقیقه بعد)

۲.۸.۰۵

یک دو سه تمرین می کنیم

 آفتاب شنبه تا روی تخت اومده و دل کندن از تخت رو غیرممکن کرده. سه صبح بیدار شدم و به جای خوابیدن بقیه سریالم رو دیدم و دوباره خوابیدم تا هشت صبح! گفتم که تموم شدن سریال هایی که دوستشون دارم بهم اضطراب میده؟ بیماری جدیده. خود درمانی م هم اینه که برم ببینم دقیقا چند قسمت داره و سرعت فیلم دیدنم رو آهسته کنم تا دیر تموم بشه و قسمت آخر به خودم هشدار بدم که ببین قراره تموم بشه، آماده باش!

توی خواب داشتم درباره ریتم سریال های کره ای با یکی حرف می زدم که نمی دونم کی بود. اینکه مثلا طرف اون یکی رو می بوسه و این توی دنیای واقعی ۱۰ ثانیه ست، توی فیلم کره ای میشه یک دقیقه و گاهی میگی خب چرا اینطوری میکنی. اما من آخرشون رو دوست دارم که قهرمان داستان برنده می شه اما یک قسمت هم اضافه میشه که آخر و عاقبت همه آدم های فرعی داستان و روزمرگی بعد برنده شدن قهرمان رو هم نشون می ده که من خوشم میاد. به کم شدن اضطرابم کمک می کنه لابد. به اون پایان خوش کشدار احتیاج دارم لابد. توی پرانتز هم بگم که عاشق فشن شون هستم.

بیدار شدم دیدم بابا زنگ زده دو صبح، چند باری هست که زنگ زده و برنداشتم. این هفته ها و ماه ها حال حرف زدن ندارم. تمام توانم رو برای خوب جلوه دادن حالم برای بقیه دنیا کردم و برای اون، اون مقدار انرژی اضافه رو ندارم و نمی خوام هم واقعیت رو بهش بگم. صبح که بیدار شدم بهش زنگ زدم، برنداشت. برنامه این بود که اگر حرفش پیش اومد در لحظه تصمیم بگیرم که از اوضاعم بگم یا نه. فعلا که نشده. 

اگر زندگی م رو فقط امروز در نظر بگیریم یا همین هفته و ماه و شاید هم سال، می تونم بگم یکی از بهترین سالهای زندگی م هست اما به قول هلن و اون دختره یه پس زمینه غم انگیز یا گوتیک داره که دیگه دوستش ندارم. من خودم رو آدم غمگینی نمی دونم اما شاید نظر دنیا چیز دیگه ایه. خود درمانی ش هم در لحظه بودنه، فکر زیادی نکردن به فردا، غنیمت شمردن امروز، تا حالا که جواب نداده. شاید تمرین مداوم ش کار رو دربیاره یا بدتر کنه و حساب آینده هم از دست بره. جه بدونم!


پ ن: دیروز رفتم مال کیفه که خیلی در برابر خریدش مقاومت کردم رو بخرم که دیدم تخفیف ش رو برداشتن. خانومه گفت تا بلک فرایدی تخفیف ندارن. گفتم پس صبر میکنم. شد سه بار که رفتم تا توی مغازه و کیفه رو بالا پایین کردم. حتی یه کیف ارزون خریدم که کرمش بخوابه، نشد! حالا رفت توی لیست بلک فرایدی!

 پ ن۲: ف زنگ زد که میای بریم پیاده روی، از خدا خواسته رفتیم دریاچه رو دور زدیم ۵-۶ کیلومتر، چه هوایی، چه پاییزی! اون رفت طرف خودش و منم گفتم شام و ناهارم رو یکی کنم و رفتم البرز کوبیده خوردم. خیلی حال داد. بعدش هم اومدم از کیک گردویی که از مال خریده بودم خوردم و یه کمی پادکست مصاحبه نوه ابراهیم گلستان گوش کردم و بی خودی توی سوشیال مدیا چرخیدم و ساعت ۸ شب شد. الف هم پیام داده بود که بریم قهوه که گفتم خارج شهرم- دروغی- هفته بعد ببینیم. اگر ببینمش غیبت هفت سال گذشته آپدیت میشه که هم هیجان انگیزه و هم ترسناک. مثلا بگه فلانی ازدواج کرده بچه ش می ره مدرسه! چه وحشتی بکنم من!

 بالاخره پریود شدم. بزن دست قشنگه رو!

۱.۸.۰۵

 باید یه جلسه بگیرم با هلن درباره قدم بعدی حرف بزنم یا اگر منم اینقدر صبر می کنم که یه چیزی پیش بیاد که مجبور بشم درباره قدم بعدی حرف بزنم. مثل همه چی توی زندگی من، امیدوار که مشکلات به خودی خود دود بشن و برن هوا. گاهی وقتا جواب میده. 

اما یه نظریه ای میگه برای گرفتن نتیجه های متفاوت باید کارهای متفاوت کرد. 

از صبح باید برم حموم اما هی عقب می اندازم. روزایی که مجبور نیستی از خونه بری بیرون یا‌ آدما رو ببینی ترجیج اینه که هپلی بمونی. سوال اینه که: خودت برای خودت نباشد خوشگل و تمیز باشی؟!

۳۰.۷.۰۵

فیلتر خاکستری روی چشم هام ...

 دختره گفت: فضاش گوتیکه!

هلن قبلش گفته بود فضاش غمگینه و یه طورایی می دونستم اما حرف دختره تیری بود در قلبم. فکر می کردم درسته یه کوچولو فضاهام غمگینه اما شاعرانه ست ، هنریه، عمیقه ... اما گوتیک رو هیچ جوره برنمی تابم. 

چند وقت قبل هم فهمیدم رمان محبوبم گوتیکه، قلبم یه کوچولو شکست!


پ ن: سرمایه داری برای هر چیزی یک بستر اقتصادی درست کرده. هر چیزی کالا شده حتی هنر و همین بقا و پیشرفت ش رو تضمین کرده؟! (سوال و اندیشه باز)

۲۹.۷.۰۵

چهارشنبه

 چهارشنبه قشنگم شروع شده، شش صبحه و مثانه ام بیدارم کرده. دست راستم یه کمی درد می کنه اما مهم نیست. هوا هنوز تاریکه اما من پرده اتاق خواب رو کنار می زنم تا روشن شدن هوا رو ببینم. پولیور قرمزه تارگت رو که کنار تخته می پوشم چون یه کمی سرده و نمی خوام دمای خونه رو ببرم بالاتر. بالش هام رو روی تخت پشتی، درست می کنم و می خزم زیر پتو و لپ تابم رو باز می کنم به ایمیل چک کردن، خوندن و نوشتن و روز رو شروع کردن.


پ ن: پنجره های اتاق خواب، مرکز یک کوچه تی ماننده. در واقع من همسایه مستقیم خانه های کوچه تی نیستم اما همه شون رو می تونم از پنجره اتاق خواب ببینم و بالعکس. دورتر یه خونه ای سر نبش یکی از کوچه هاست که بدون استثنا همیشه چراغ پذیرایی ش روشنه. دورتر از اونه که جزییات ش رو با یک نگاه سرسری و بدون تماشا کردن بشه دید اما چراغ هاش همیشه روشنه، دلم می خواد داستانش رو بدونم. یکی که شب ها کار می کنه؟ یا یه آدمی که از تاریکی خوشش نمیاد؟


پ ن۲: اگر خیلی خوش شانس باشی یکی وقت می گذاره و کارت رو می خونه. اگر خوش شانس تر باشی طرف کارش رو بلده و نقدت می کنه برای بهتر شدن. گاهی خیلی خیلی خوش شانسی و طرف دقیقا می دونه کجای روایتت مشکل داره، شخصیت ها کامل نیستند، روایت فاقد جزییات مهم هسستن، ایده ات مشکل داره و ...  وگاهی هم همه این ها که یعنی باید از صفر شروع کنی. اما در نهایت به قول مامان، اسب رو می تونی تا چشمه ببری اما نمی تونی وادارش کنی که آب بخوره! خودت هستی و صفحه سفید و کلماتی که باید درست کنار هم چیده بشه و فقط دست های تو می تونه این کار رو انجام بده و تو تنها آدم مسوول توی اون دنیای خیالی هستی که داری می سازی.


۲۶.۷.۰۵

 خیلی عجیبه من توی زندگی بارها و بارها عاشق شدم. بیشتر وقت ها عاشق روح آدما شدم. کمتر فقط عاشق جسم و خیلی خوب بود و خوش گذشت. اون وقت هایی که عاشق روح آدما شدم خیلی مصیبته برای هر دو طرف، عاشق معاشرت با آدمه هستی اما نمی تونی فیزیکی بهش نزدیک بشی. هیچی درباره ش هیچ جا نخوندم!


پ ن: یادداشت ناتمام!

یک دو سه امتحان می کنیم ...

 آخرین باری که یکی رو به یکی کانکت کردم چیز خوبی ازش درنیومد. شین با میم جیک تو جیک شد و کی هیچ وقت آبش با شین توی یک جوب نرفت. من هم هیچ وقت با شین صمیمی نشدم، همه ش حس می کردم یه حرفایی این وسط زده شده که من خبر ندارم. شین دوست جدید بود، میم همخونه ای و کی یار!

امروز هم به سین پیام دادم که زن های ساده کامل دور هم جمع می شن اگر دوست داری بیا. دست به دعا بلند کنیم که داستانی ازش در نیاد! سین رو بیشتر از بیست ساله که می شناسم و از وقتی اومدم امریکا با هم دوست شدیم و این دوستی بدون هیچ زمین لرزه ای دوام آورده. به قول اینجایی ها کراس اور فینگر! 


۲۵.۷.۰۵

 آبگوشت گذاشتم، می خواستم فقط نخود بریزم اما نخود جدا نداشتم به جاش دو مشت بسته، لوبیا قرمز ریختم. لیموی عمانی، سیب زمینی درسته، مخلوط گوشت گوسفند و گوساله و پیاز و گوجه فرنگی و رب و ادویه. خیلی هم عالی شده بود گر جه آبش یه کمی زیاد شده بود اما خیلی خوشمزه بود. بعد مدت ها یک لیوان جک و کک با یخ درست کردم و نشستم به آبگوشت خوردن و سریال کره ای دیدن. جای شما خالی!

۲۴.۷.۰۵

جمعه نیمه شب یا سرم بازار مسگرهاست

 پنجره ها دو جداره ن اما قدیمی ترند و یه کمی صدا از بیرون میاد و برای منی که همیشه خونه م ساکته بدی هم نیست. همین الان خونه توی سکوت بود و بعد یه صدای آهسته و ریز بارون و بعد کمی تندتر و یکنواخت. چند ساعت پیش داشتم فکر می کردم کاش به گذشته و آینده فکر نکنم و توی حال زندگی کنم و بعد خواستم از چت جی بی تی بپرسم چطوری می تونم تمرین کنم که غرق سریال شدم و یادم رفت. صدای بارون خود خود بهشته!

بچه که بودم شبا می ترسیدم. گاهی رزا رو بیدار می کردم. دستم رو می گرفت و می گفت بخواب، من بیدارم. شاید الکی می گفت، شاید هم بیدار می موند اما من دلم جمع می شد و می خوابیدم. گاهی هم صدای خروپف آروم حاجی پدر بزرگم بهم آرامش می داد، آدمات زنده ن دختر جون!

الان هم بعضی شبا که بیخواب می شم، یکدفعه یک ماشین از کوچه همیشه خلوت ما رد می شه یا یه هواپیمایی که اوج می گیره (خیلی نزدیک فرودگاه نیستیم اما فکر کنم توی مسیر پرواز هستیم) اون صدا وسط سکوت بهم آرامش میده. 


پ ن: روزام خیلی قشنگه؟ و از بیرون اصلا اینستاگرامی نیست. چه خوبه که نیست! داشتم بلاگ گروهی آیدا رو می خوندم و دیدم ناخواگاه فکر می کنم چرا پست فلانی رو از فلانی بیشتر دوست دارم. دیدم اوووه، هنر قصه گویی، شخصیت پردازی، ساختار و جزییات. اخیرا می بینم که ساختار توی نوشتن چقدر مهمه چون خودم خیلی دربندش نیستم. من عاشق جزییاتم و می دونم روح قصه توی جزییاته. با ساختار هم آشتی کنم بعدش فقط پارتی پارتی!

۲۳.۷.۰۵

چهارشنبه ها با هلن

 حالم خوب نبود. حق هم داشتم که حالم خوب نباشد. رفتم طرف چهارشنبه ها با هلن. به طرز بی سابقه ای گرم بود. تی شرت مشکی که از استانبول خریده بودم و رویش طلایی نوشته : رویا! رو پوشیدم با شلوار کتان و کتانی سفید و به خیال خودم لباس تابستانی پوشیده ام . گرم بود و من نفس نفس زنان رسیدم و چند دقیقه نفس گرفتم تا بروم داخل. 

قرار بود درباره یک رمان حرف بزنیم که یک ماه گذشته را صرف خوندنش کرده بودیم. اصلا کتاب را دوست نداشتم اما باید می خواندیم و سرعت خواندن انگلیسی م هم بالا نیست. دو ساعت و نیم مثل برق و باد گذشت. اخیرا هم فهمیده ام که باید بهتر بخوانم. منظورم عمیق تر خواندن است. نظرم این بود که نویسنده شخصیت اصلی اول شخص داستانش را سانسور کرده و اینقدر این آدم گزارشی نوشته و از خودش و احساساتش ننوشته که به کل کتاب لطمه زده و این نقطه ضعف ش هست. حتی می خواستم بگم همین هم باعث می شد اگر مجبور به تموم کردنش نبودم کتاب رو بذارم کنار که نگفتم چون هلن خیلی کتاب رو دوست داشت و تمام قد داشت ازش دفاع می کرد که این علیه روایت مرسوم و ساختار شکنی کرده. گاهی ساختار شکنی ها بهت ضرر مالی می زنه و گاهی بهت جایزه ادبی! توی پرانتز، یکی از ویژگی های قشنگ هلن این ست که سر صبر حرفت را می  شنود و بعد نظرش را می گوید و از روز اول چیزی که بهمان گفت این بود که توی نقد مهربان باشیم، نگفت منصف، گفت مهربان! و من همیشه توی همه چیز منصف بودم و مهربان نه خیلی! هر چی جلوتر می ریم می فهمم اوه این مهربانی چقدر مهم است. مثلا من این خانم هندی رییس سابق م را دوست دارم چون مهربان بود!

برگشتنی دوباره آن مسیر تا پارکینگ کنار خیابان خیلی لذت بخش بود. یک طور خلسه خوب توی گرگ و میش هوا و راه رفتن برای حدود ۲۰ دقیقه تا برسم به ماشین و همیشه دلم می خواهد تمام نشود. رسیدم خانه و یکی دو ساعت بعد با همان لباس بیرون نشستم به ادیت و فرستادن فایل. تا دو صبح  بالا بودم واقعا و خوابم نمی برد. صبح مثل همیشه اخیرا با اضطراب بیدار شدم و با گفتن: فاک ایت! به زندگی برگشتم. 

این روزها همه حس های خوب و همه حس های بد با هم در من زندگی می کنند. ترس کنار خوشحالی، امید کنار نگرانی، هیجان کنار جا ماندن از زندگی ... عجیب خستگی ام به صفر رسیده، عجیب می توانم ساعت ها کار کنم و خسته نشوم و آخرش مجبورم بعد ساعت ها بگذارم کنار، چون مغزم نیاز دارد که هوا بخورد و بعد دوباره برگردد با تازگی... آنقدر روزها ساکت و قشنگ و با سرعت می گذرد که باورم نمی شود، پربار پربار!


پ ن: سعی نکن نگران این باشی که لهجه نداشته باشی یا انگلیسی رو نیتیو و بدون غلط حرف بزنی. صدای خودت، لهجه خودت، کلمه ها و جمله های خودت به انگلیسی شخصیت یگانه تو رو می سازه. تلاش کن که بیشتر بخونی و بفهمی و بنویسی اما تلاش نکن شبیه بقیه بشی. شبیه خودت باش، یگانه!

پ ن ۲: یه متن هم بنویسم درباره مغزهای خیانت کار! مغزهایی که مرتب ما را زیر سوال می برند. با بازندگی هایمان و حتی با برندگی هایمان. 


هفته ها و شاید ماه هاست اودیسه روی تخته پاره وسط اقیانوس م ...

۱۹.۷.۰۵

آخرهفته هایی که آخر هفته نیست

 چند شبه که تلفنم رو می زنم به چارج اونطرف اتاق خواب. یعنی وقت خوابیدن در دسترسم نیست و اگر دم صب بیخواب بشم هم باید از تخت بیام بیرون و برم تلفن رو بردارم که چند شبه خیلی خوابم بهتر شده و نصفه شب که بیدار میشم دوباره زود خوابم می بره چون حال ندارم برم و تلفنم رو بردارم.

دیشب و امروز یکسره باران بارید و من با این که شنبه بود اما صبح زود بیدار شدم تا روی فایل م کار کنم. با این که هنوز هوا روشن نشده بود پرده را تا آخر کنار زدم تا وقتی هوا کم کم روشن می شود بیرون را ببینم. یکساعتی کار کردم و بعد رفتم سراغ تلفنم و بعد دوباره یکساعت بعد کار کردم. قبل از همه اینها هم کتابچه ام را برداشتم و یک تو دو لیست برای امروز نوشتم و هی فکر می کردم نمی رسم به همه شان یا حوصله ام برنمی دارد شنبه این همه کار انجام بدهم. یکساعت پیش همه شان تیک خورد. 

یکی از آیتم هایی که دارم به لیست های روزانه ام اضافه می کنم، لذت بردن و فان هست. یعنی هر روز علاوه بر همه کارهای مفید و ضروری به خودم قول می دهم که آیتمی هم برای لذت بردن در نظر بگیرم نه فقط پراداکتیو و مفید بودن و دنبال کردن هدف. فان امروز هم برانچ و حرف زدن با دوستانم توی کافه همیشگی بود که خیلی خوش گذشت. هی هر روز به خودم یادآوری می کنم آینده همین امروز است، لذتت را به تعویق نیانداز.

چند هفته هم هست بدون هیچ برنامه ای روی پروژه جانبی م کار می کنم که می توانم کار نکنم و خیلی روندش سینوسی رو به بالاست. حالا به سرانجام رسید می آیم اینجا و در بوق و کرنا می کنم. اما جالب ترین قسمت ش این است که ساعت ها می توانم بشینم پایش و همچنان انرژی داشته باشم. (مرا از تو گریزی نیست طور)


پ ن: کاش فردا چند ساعت باران بند بیاید و بتوانم بروم پیاده روی!

`پ ن۲: یه زمانی یه قاره رو طی می کنی که آدمی رو ببینی، یه زمانی نصف شهر رو دور می زنی که مبادا همون آدم رو ببینی. 

۱۷.۷.۰۵

جاهایی که باید باشیم و جاهایی که نباید باشیم

 توی سالی که میگذره دو جا بودم که حس بودن اونجا خودم رو غافلگیر کرد. اولی جلسه برد بود که معمولا می رفتم اما همیشه مجازی بود و خیلی تاثیر خاصی روم نداشت اما این دفعه همه اومده بودن دی سی و ما رفتیم هتلی که جلسه برگذار می شد و رییس م خیلی عصبی بود که اگر سوالی بپرسن تو جواب بده که نپرسیدن و همه ش تشویق و فلان. اما بودن توی اون اتاق با او آدم هایی که تریلی ثروت و لقب شون رو نمی کشید و حس راحتی که داشتم برای خودم خیلی جالب بود، انگار سر جای خودم ایستادم. 

این هفته رفتم یه جلسه دیگه که خیلی شخصی بود و جزو کارهای فوق برنامه خودم بود. رفتم دانشگاه و دیدن و حرف زدن با نویسنده ای که کتابش رو خونده بودم و فکر می کردم خیلی خوش میگذره و کلی چیز یاد می گیرم و فرهیخته طور مثلا. اما دقیقا برگشتم به جلسات ادبی که تهران می رفتم و اگر چه لذت بردم ازش اما وقتی از دور بهش نگاه می کنم می بینم مثل کارهایی هست که می کنیم اما اثر خاصی ندارن یا دارن ... نمی دونم چطوری توضیح بدم. مثال جالبی نیست اما در حالت اکستریمش، خوندن یک شعر خوب و دیدن شاعرش که مثلا بی ادبه و فکر می کنی کاش نمی دیدمش و همچنان از شعرش لذت می بردم. 


پ ن: دیروز با دخترام بعد مدت ها نشستیم توی رستوران رومی که همه مون دوست داریم و به ناهار طولانی سر صبر خوردیم و حرف زدیم. اگر چه بعدش ۴۵ دقیقه گیر کردیم توی ترافیک دی سی که خیابون ها رو بسته بودن و مجبور شدیم دی سی رو دور قمری بزنیم از جورج تاون رد بشیم، اما ارزشش رو داشت. آخر هفته هم دو تا مهمونی دعوت شدم که یکی ش رو رد کردم چون احتمال دادم خیلی شلوغ و خانواده طور باشه. 


پ ن۲: یکی از کارهایی که کردم و خیلی راضی م و حتی خودم هم اونقدر انجامش نمی دم. عادت دادن این بچه ها برای رفتن به گالری و موزه و جاهای تاریخیه. هر بار که می بینمشون و هر بار که دوست جدیدی پیدا می کنن می رن و یه گالری جدید، یه موزه جدید پیدا میکنن و من خیلی خوشحال میشم بابت ش که چشم شون رو به دیدن خوبی تربیت می کنن.


۱۶.۷.۰۵

 خواننده محبوبم کنسرت گذاشته در کشور همسایه. صد بار تبلیغش آمد و می آید. انگار می خواهند صبر مرا آزمایش کنند. دلم می خواهد بروم اما هزار دلیل منطقی وجود دارد که نروم. دلم یک نشانه- بهانه (هامون) می خواهد که بلیط را بخرد و برود. 


پ ن: دیالوگ خسرو شکیبایی توی هامون: «خدایا... خدایا، یه معجزه! برای منم یه معجزه بفرست... مثل ابراهیم. شاید معجزه‌ی من یه حرکت کوچیک بیشتر نباشه؛ یه چرخش؛ یه جهش؛ یه این‌طرفی، اون‌طرفی...»

۱۳.۷.۰۵

صبح مه گرفته پاییزی

 مه صبحگاهی خیلی قشنگ بین خونه ها نشسته و یک منظره وهم آور زیبایی رو درست کرده. انگاری که همه لبه های تیز زندگی رو هموار کرده.  فکر می کنی توی این صبح قشنگ تنها کاری که لازم و ضروریه نشستن پشت پنجره و تماشا کردنه.    پشت این دیوارها و درها و پنجره ها همسایه ها یکی یکی از خواب بیدار می شن و توی سکوت، چراغ هاشون رو روشن می کنن. دست و صورت می شورن و صبحانه خورده نخورده توی سکوت لباس می پوشن و به هیاهوی زندگی بیرون ملحق می شن. 

من اما فرصت این رو پیدا کردم که بعد سالها با یک لیوان چای یا قهوه، بدون سیگار یا با سیگار توی بالکن کوچیکم بنشینم، سرعت م رو کم کنم و مدتی بیایستم به تماشای سالهای رفته و سالهای نیامده و فکر کنم کجا ایستادم و کدام طرف می خوام برم. 

۱۱.۷.۰۵

عصر جمعه

 دیروز رفتم اوت لت مال نزدیک قمارخونه. بعد گفتم یه سری هم به دکور عظیم الجثه ای که توی قمارخونه بابت تغییر فصل درست می کنن سر بزنم که یادم رفت. 

دیروز رفتم اوت لت چون هوا برای پیاده روی بیرون گرم بود و اونجا درسته مغازه ها توی فضای بیرونی هستن اما می تونی از گرما به داخل فروشگاه ها پناه ببری، آخرین روز گرم امسال شاید. قهوه فوری درست کردم و ریختم توی فلاسک ایتی سفیدم و رفتم. توی راه هم یه پادکست جدیدی که درباره نوشتن هست گوش دادم. کتونی سبز و خاکی رنگ زارا که بی وقفه پوشیدمش با شلوار کتان گشاد سورمه ای آن تیلور، تی شرت توری مشکی زارا که امسال تابستون خیلی پوشیدمش و سوتین مشکی تارگت که از پشت تی شرت توری پیداست و کیف جدید کوچیک م از ستیو مدیسون. 

توی پارکینگ روبروی در اصلی پارک کردم و رفتم با خیال راحت و قدم زنان و کل مال رو گشتم. همون وقت هم یه مصاحبه یکساعتی دادم توی مغازه اچ اند ام با یکی از ریکروترها برای پستی که حقوق ش خیلی پایین بود و شرایط ش هم جالب نبود اما به خودم قول دادم برای تمرین هم که شده همه مصاحبه ها رو بگیرم. صبحش هم یک مصاحبه تخصصی داشتم با سی اف او یک سازمان دیگه. خانمه استنفورد درس خونده بود و سابقه مدیریت و ایجاد سازمان داشت که خبر خوبی بود.

یه ژاکت سورمه ای خریدم از اچ اند ام و یه ساندویچ تخم مرغ سوسیس گرفتم از استاباکس و امدم توی ماشین و قبل برگشتن به خونه سر صبر با باقی قهوه م خوردم. شام برنج ساده داشتم و کمی خوراک قارچ از دیروز و تن ماهی و شراب قرمز. 


 

۸.۷.۰۵

نشستن توی جلسه هیات مدیره یا افکار یک مدیر مالی

 کرشمه یک زن ۵۰ ساله هندیه که کمتر از دو سال رییس من بوده و بعدش با هم دوست موندیم و این دو سالی که از سازمان اومدم بیرون سه بار همدیگر رو دیدیم. دو بار اول اون پیش قدم و بار آخری من!

گفت که سازمان از نظر مالی واقعا داره وضعیت خیلی خیلی بدی رو می گذرونه. یکی از بزرگترین سازمان های روی کره زمین که داره روی ؛صلح ؛ کار می کنه و این منو خیلی غمگین می کنه. من سالهاست که دارم با موسسه های غیر انتفاعی کار می کنم و مشکل همه اونها مدل بیزنسی شون هست. این که یک موسسه خیریه رو خارج از یک مدل بیزنسی می بینن و فکر می کنن چون منابع مالی ش مستقیم از مصرف کننده نمیاد، نباید مدل بیزنسی داشته باشه. هزار تا راه حل دارم برای این کار و همیشه مشکل داشتم و دارم با مدیرهای مالی که تمام جنبه های سازمان رو در نظر نمی گیرن. 

وقتی هم که توی این سازمان کار می کردم می دیدم که داریم اشتباه می ریم: بیش از حد متکی بودن به فاندینگ دولتی که رییس جمهور زد زیر کاسه و کوزه هر چی سازمان غیر دولتی اعم از سازمان ملل در تمام دنیا، از دولت ها فاند بگیر اما ارزش های سازمان رو فدا نکن. درصد درامد به فاند دولتی رو همیشه پایین نگه دار. 

توجه نکردن به فاند خصوصی: که سال آخری که داشتم می آمدم بیرون تازه شروع کرده بودن به کار کردن روش که با توجه به مدل سازمانی ما چندان موفق نبود. 

توجه نکردن به فاند شرکت ها: که به نظرم الان بیشترین مقدار سرمایه و انگیزه رو دارن برای کمک به موسسات خیریه با توجه به درامد بالا و همزمان اقبال کم عمومی به نحوه درامدشون. این می تونه براشون یک روش باشه که وجه عمومی شون رو بهتر کنن. 

یکی از بخش هایی که سازمان های خیریه بهش بی تفاوت بودن و هستن. حسابرسی پروژه هاشون هست. نه حسابرسی مالی، اینکه هر پروژه ای که اجرا می کنند چطور اثرش رو ارزیابی می کنن. 

هزینه مدیریت اداری بالا: بیشترین پول موسسه های دولتی صرف کارهای اداری می شه که خیلی هاش لازمه اما باید درصدش رو پایین نگه دارن و کارایی ش رو بالا ببرن. گسست بین بخش اداری و بخش برنامه به نظرم خیلی توی این قضیه موثره. مثلا رییس توسعه توی دی سی نشسته و چند صد هزار دلار حقوق می گیره و درباره یک پروژه توی افریقا نظر میده که حتی نرفته ببینه اون پروژه چی هست.


اینا رو اینجا می نویسم چون باید از مغزم بذارم بیرون هوا بخوره! می تونم ازش یک مقاله یا کتاب دربیارم اما طبق معمول حوصله و جونش رو ندارم. همین! 

موسسات خیریه جایی نمیره و با سر و شکل جدید دوباره وارد بازار می شن. اما دوباره با آزمون و خطا و رویکرد واکنشی عمل می کنند یا برای ۵۰ سال بعدشون برنامه می چینن؟!

 دیشب خواب مامان رو دیدم بعد مدت ها. گفت :... دختر قشنگ غمگین من!

از خواب بیدار شدم.

۱.۷.۰۵

تا اطلاع ثانوی ...

 از جلسه دو ساعت و بیشتر که اومدم بیرون نمی دونستم با خودم چیکار کنم بس که بالا بودم و انرژی داشتم. می تونستم ۴ مایل با کیف لپ تاپ پیاده برم اما هوا داشت تاریک می شد و جایی برای پیاده روی نبود. یه دور قمری زدم تا برسم به ماشین و با این که اونقدر طولانی نبود اما کار رو نسبتا دراورد. 

آخرین باری که یک کاری کردم که جبر توش نبوده کی بود؟ یادم نمیاد واقعا... زندگی سخته یا من سختش کردم و سخت ش گرفتم؟ حساس شدم و دیگه قوی نیستم یا همه این اتفاق ها اینقدر سنگینه که من طاقت ش رو ندارم؟!

قله های زیادی رو بالا رفتم و سراشیبی و دره های زیادی رو طی کردم اما این روزها خیلی خسته و شکسته ام و چنگ می زنم به خوشی های کوچیک تا دوام بیارم. پیاده روی، قهوه، حرف زدن با یک دوست، شیرینی (که خیلی کم هوس ش رو می کردم)، تماشای زندگی آدم ها توی خیابون، فضای عمومی و کافه، اسمال تاک با غریبه ها ... چهارشنبه ها عصر ... چهارشنبه ها عصر تا اطلاع ثانوی ...

۲۵.۶.۰۵

چهارشنبه ها با نوشتن

 نوشتن یه در موازی باز میکنه به دنیایی که ترک ش کردی و دلتنگ ش هستی، یه در موازی به دنیایی که در پی ساختن ش هستی یا گم ش کردی... نوشتن یک چتر نجاته ... نمی پرسی چرا چتر نجات دارم چون یک جایی که نمی دونی و حواست نیست و پات می لغزه، باز می شه و از سقوط نجاتت میده ... چتر نجات تو چیه؟!

۲۳.۶.۰۵

 میشل اوباما میگه : داستان تو بزرگ ترین سرمایه توست. 

من میگم: زخم هات با ارزش ترین دارایی توست و اجازه نده دیگران داستان تو رو روایت کنن!

همین!

۱۷.۶.۰۵

 دیروز رفتیم خونه میم پیکل بال، عصر زود بود و هوا هنوز گرم بود... سین داره یه امریکایی رو دیت می کنه برای سه چهار ماه و  به خانواده ش معرفی شده و الف بعد سه سال هنوز ننه بابای طرف رو ندیده و هر چی دخترا بهش می گن که بهش فشار بیاره که رسمی کنه میگه نه! 

دلم بازی می خواد... وسطی... والیبال... حتی شطرنج... کارت ... 

ابگوشت گذاشتم ببرم خونه دخترا... یه تصمیم کبری باید بگیرم ... کاش کسی به جای من تصمیم می گرفت... خیلی خیلی خیلی خسته ام و فیزیکی نیست... مغزم خسته ست... 

دنیس میگه حق داری... همه میگن حق داری ... اما راهی برای رفع خستگی ش نیست!

۱.۶.۰۵

روز اول - چه وقت هایی با خودم در صلح بودم؟

 وقتی هایی که با خودم در صلح بودم: 

- وقتی نقاشی می کشیدم.

- وقتی مساله های رباضی را حل می کردم. 

- تا ابد وقتی که می نوشتم- می نویسم. 

-وقتی موسیقی گوش می کنم.

- وقتی می روم گالری -موزه 

- وقتی کتاب می خوانم 

= ،قتی پادکست گوش می کنم

-وقت هایی که منتور کسی ام یا مفهومی پیچیده را به زبان ساده برای کسی می گویم. 

- وقتی برای پیاده روی های طولانی می روم توی طبیعت

- وقتی سر صبر آشپزی می کنم. 

- وقتی با آدم هایی که دوست دارم توی کافه -رستوران برای ساعت ها می نشینیم. 

- وقتی که ساعت ها توی یک شهر جدید در کشوری غریب راه می روم 


۲۵.۵.۰۵

ادیسه من!

 شبش درست نخوابیده بودم اما هفت صبح راه افتادم طرف پنسیلوانیا برای دیدن فیلم اودیسه نولان روی پرده آی مکس ۷۰ میلی متری. سه ساعت رانندگی روز شنبه و طرف های ده صبح رسیدم و رفتم مرکز خرید کنار سینما که تازه داشت دکان هایش باز می شد و آدم ها خواب آلود لباس ها و ویترین هایشان را مرتب می کردن. 

سه هفته قبل تیکت خریده بودم . آخرین باری که برای دیدن فیلم و تاتر اینطور وقت گذاشته بودم تهران بود. چند سال پیش؟!

سه ساعت فیلم و ارزش شش ساعت رانندگی را داشت. می توانم یک تحلیل بیست صفحه ای درباره فیلم بنویسم. درباره نگاه شرقی نولان به سفر بازگشت اودیسه از جنگ تروا. درباره سفری که بیرونی نیست و درون او اتفاق می افتد بعد از پیروز شدن در جنگ... او به بزرگترین هدف ش - فتح شهر تروا- دست پیدا کرده و قیمت ش از دست دادن ؛خودش؛ است و این سفر بازگشت نه به نقطه اول که غیر ممکن است که تبدیل شدن به دیگری ست. تنها راه بازکشت نه تلاش که تسلیم شدن ست. 

نولان روایت اودیسه را با معیار اخلاقی انسان معاصر و مناظره اش با قدرت مدرن روایت می کند. روایت ضد جنگ و انسانی و اخلاقی... 


۱۲.۵.۰۵

لبه تیز تاریکی

 توی زندگی لبه پرت گاه های زیادی ایستادم و از پرتگاه هایی هم پرت شدم. اما سلاح سری من جنگیدن همیشه با تاریکی، بیشتر وقت ها نادیده گرفتن، ادامه دادن و به قول خودم سمت درست ایستادن بود. این روزها، ماه ها و سال ها آنقدر خسته ام که شاید جلوی یکی از این تاریکی های نه چندان عمیق کم بیاورم... خسته ام و هیچ خوابی این خستگی را در نمی کند. جنگیدن برای رسیدن به جنگ بعدی و جنگ هایی که تمامی ندارد ... آدم ها چطور دوام می آورند؟!


۶.۵.۰۵

 فک می کنم باید یه اشتراک گوگل درایو بدم به کاف تا همه نوشته های نیمه نصفه، تمام شده و حتی ایده ها رو بخونه. فک می کنم تنها خواننده ای که قابلیت این رو داره که این ها رو بخونه، راز دار و امین باشه و حتی بلد باشه بدون قاطی کردن رابطه دوستی و شخصیت من درباره شون صادقانه با من حرف بزنه ... یکی از آدم هام که یه قاره بین ما فاصله ست... داره میشه ده سال ... 

۲.۵.۰۵

 یکی از دلایلی که می رفتم این کافه این بود که گل طبیعی بزرگ می گذاشت روی پیشخون. نه این که گل گرون قیمیتی باشه. شاخه های سبز که مصنوعی نبودن. حالا نیست و این خیلی غمگین م می کنه... فکر می کنم فضاهای درونی بدون طبیعت و یا با گل مصنوعی جنایت علیه بشریته... روح مون رو خشک می کنه ... 

وقتی از مود جنگیدن برای زنده موندن بیرون میای تازه میبینی چه چیزهایی رو از دست دادی یا دقیق تر چه چیزهایی رو هیچ وقت نداشتی.

آفتاب ... سکوت... آرامش ... غذای ساده طبیعی... طبیعت بکر...تمیزی و سلامتی ... موسیقی...آدم هایی با روح و جسم سالم ... سرپناه ... امنیت ... آزادی ... کار... 

۱۷.۴.۰۵

زندگی شاید همین باشد ...

 فکر می کنم باید از خانه بیرون بزنم. از آن وقت هاست که حالم رو به ناخوشی ست و باید از خانه بیرون بزنم و می دانم یک قهوه، یک پیاده روی، یک خرید کوچک حالم را خوب می کند. 

معمولی ترین لباسم را می پوشم و موهایم را سفت می بندم و کیف و کتابم را بر می دارم و می روم کافه. قهوه سفارش می دهم و بیرون می نشینم و کتابم را می خوانم و قهوه ام را می نوشم. هوا ابری و شرجی ست و شاید ببارد... شاید نبارد. 

می روم مرکز شهر آنجایی که فضای باز برای نشستن دارد. یک میز خالی توی رستوران پیدا می کنم و غذایم را می خورم و می روم توی فضای باز یک صندلی پیدا می کنم و سعی می کنم کتابم را بخوانم، پیش نمی رود. 

صدایی می گوید: کتاب خیلی خوبی ست...

سرم را بالا می کنم مرد موقری ست . می گویم: جدی؟ سخت است... 

میگوید می دانم، این نویسنه کتاب هایش روایت چندانی ندارد... فلان کتاب ش را خواندی؟

جواب می دهم : این اولین کتابی ست که دارم ازش می خوانم و اگر فکر می کنی کتاب خوبی ست ادامه اش می دهم...

سرش را به لامت تایید تکان می دهد و می رود. 

... 

هوا گرم می شود و شرجی تر، بساطم را جمع می کنم و به طرف خانه می روم... 

شاید زندگی همین باشد... شاید معجزه من همین کتاب هاست ... قهوه ... مرد غریبه ای که می گذرد ... 

۸.۳.۰۵

در اگر نتوان نشست ...

یه دوستی دارم که بیشتر از ۲۰ ساله می شناسمش. تقریبا با یک بکگراند شروع کردیم. من درس خوندم و کار کردم و نتورک و تجربه کاری درست کردم و اون تمام وقت و انرژی ش رو گذاشت که تبدیل به داف بشه و به قول این مردم ؛مری ریچ!

من موفق شدم و اون هم الحق داف خوبی شده و همچنان دوست باقی موندیم. اون روز که برای قهوه همدیگر رو دیدیم، درباره بوتاکس و جوانسازی حرف  زد و من درباره سرمایه گذاری و بازنشستگی و آینده مالی. 

وسط حرفاش گفت که فکر می کنه خیلی خنگ بوده که هیچ وقت به مسایل مالی فکر نکرده و اخیرا بابت مشکلی که براش پیش اومده مجبور شده به پرداخت وام خونه و احیانا فروش خونه ش فکر کنه و این برای کسی که از پول فقط قسمت خرج کردنش رو تجربه کرده، خیلی سخت بوده. گفت واقعا آفرین به خودت که تنهایی تا اینجای زندگی ت رو مدیریت کردی و حواست به مسایل مالی ت بوده. گفتم آره، خیلی سخت بود و هنوز خیلی سخته و کاش آدم مجبور نباشه اون نقش رو بدون وقفه توی زندگیش بازی کنه. (دارم یاد میگیرم کارهام رو و سختی هام رو دست کم نگیرم و حداقل بابت ش به خودم کریدیت بدم، قبلا اینطوری بود که نه، همه می تونن و کاری نکردم و فلان)

بگذریم... این روزها فکر می کنم زندگی راحتی رو انتخاب نکردم و عادت کردم به سختی و حتی جایی که سختی نباشه ذهنم ناخوداگاه صد تا سناریوی منفی می چینه تا منو از خطرات احتمالی محافظت کنه که حق هم داره اما گاهی باید گاردم رو بیارم پایین و راحت باشم و از چیزی که ساخته م لذت ببرم و این واقعا برای آدمی مثل من کار راحتی نیست ...


در اگر نتوان نشست ... (سعدی)

۲۸.۲.۰۵

خونه م

 خونه م پر صدا می شه ... خونه م پر از سکوت می شه... خونه م پر موسیقی و نور می شه... خونه م توی تاریکی وصمیمیت تنهایی، غوطه ور می شه و من چشم هام پر و خالی می شه... مثل زندگی ... 

۳۰.۱.۰۵

یکشنبه

 خوشبختم! باران ریزی بیرون خانه ام می بارد که ماندن توی تخت را توجیه می کند، گوش دادن به صدای باران  پرنده ها از پنجره نیمه باز اتاق خواب، کتاب خواندن، خواندن فلسفه چیپ روی سوشیال مدیا ... یک لیوان آب کنار تخت تا ساعت از ۱۲ ظهر بگذرد و زمان صبحانه باشد، نیمرو... نان بربری... کمی سبزی جات و چای شیرین! چه می خواهم دیگر؟! 


Tell me everything!

 این روزها ۱۴-۱۵ ساله شده ام و شاید کمتر. عصر تابستان است و می روم زیر تختی که توی اتاق اخری ست. کمی تاریک ست و همیشه خنک... می توانم ساعت ها آنجا باشم و در سکوت خیالبافی کنم... فرداهای نیامده... روزهایی که تصمیم گیرنده زندگی خودم باشم ... این روزها به آن تاریکی ساکت و خنک خزیده ام و خیالبافی!

۹.۱.۰۵

 خسته ام، خیلی خسته ام... متنفرم از آدم هایی که بعد ساعت کاری مسیج و پیام می دهند اما باید قبول کنم دنیای کاری جدی امریکایی بالانس و کار و زندگی را قبول نمی کند و هر چقدر توی این دنیا بالاتر بروی این مرز کمرنگ تر می شود و قفسش طلایی تر.

شب بود که الف پیام داد، من و شماره ۲ فکر می کنیم اگر توی جلسه برد باشی خوب است، اگر سوالی داشته باشند فکر کنم تو بهترین کسی هستی که می توانی جواب بدهی و اضافه کرده بود، می توانیم درباره اش حرف بزنیم.

پیام را کامل نمی خوانم و جواب نمی دهم. مثل همیشه عکس العمل م به هر چیز غیرمنتظره ای در زندگی ام، خشم است. چرا باید بروم جلسه برد؟! دلم می خواهد فکر نکنم اما نمی توانم. فکر می کنم ته ش این ست که مجبور می شوم یک ارایه ده دقیقه ای داشته باشم و فکر می کنم می توانم از پسش بربیام، اگر مجبورم کنند!

چند ساعت بعد دوباره پیام را می خوانم و می بینم از ارایه خبری نیست و فقط می خواهند من توی جلسه باشم. 

در طول سال گذشته هم همیشه توی جلسه برد به عنوان ناظر بوده ام اما چرا دوباره تاکید کرده اند که باشم. 

بعدتر که با الف حرف می زنم روشن تر می شود که ممکن ست سوالی پیش بیاید که من فقط می توانم جوابش را داشته باشم و چون اولین بار است که جلسه به صورت حضوری- انلاین برگذار می شود و من هم باید حضوری بروم. 

جلسه توی یک هتل قدیمی نزذیک کاخ سفی... است، طوری که پیاده تا خود کاخ چند دقیقه است. از آن هتل هایی که دربان هایش هم مردهای سفید جا افتاده اند که یکی در را باز می کند و یکی خوشامد می گوید و یکی می پرسد که چطور می توانند راهنمایی مان کنند. 

لابی هتل پر از مردهای مسن با لباس های تمام رسمی ست. من، الف ، جی و شماره ۲ با ماشین جی از آفیس آمده ایم و ۴۰ دقیقه قبل از جلسه رسیده ایم اما شماره یک و شماره ۳ قبل ما آمده اند. 


جلسه به بهترین نحو تمام شده است، بدون سوالی از من. گزارش حسایرس ها، گزارش مدیر مالی ، بحث پیرامون عملکرد مالی سازمان، درخواست افزایش بودجه برای سال جاری و تصویب ش. تبریک بابت عملکرد خوب مالی و اجرایی . اوبر می گیرم و می روم آفیس ماشین را برمی دارم و می روم ارلینگتون خانه دخترها. از صبح چیزی نخورده ام، می نشینیم توی یک رستوران نزدیک خانه شان و غذا می خوریم و حرف می زنیم. صبح زود برای تولد ماری می رویم نیویورک گردی و آخر شب بر می گردیم. 

ساعت ۴ صبح است و من بیشتر ۲۴ ساعت گذشته را خواب بوده ام، نمی دانم حساسیت است یا سرما خوردگی یا ترکیب هر رو. بدنم هنوز خسته سفر است و مغزم هم نمی تواند استراحت کند... انگار حتی وقتی خوابم به کارش ادامه می دهد. 


۳.۱.۰۵

عصرهای عادی

 از اتاق خواب به اشپزخانه می روم، شامم را خورده ام اما همچنان گرسنه ام. ماگ بزرگ آریزونا را پر از شیر می کنم و می گذارم توی مایکروفر و مدت ش را برای دو دقیقه و نیم تنظیم می کنم. کمی نان لواش که از مهمانی دیشب مانده و توی فریزر گذاشته ام درمیاورم و یک تکه نبات و یک چای کیسه ای سیاه می گذارم توی شیر داغ و یک قاشق چایخوری برای بهم زدنش برمی گردم توی تخت تا فیلمی که شروع کرده ام را ببینم. ارزش عاطفی- Sentimental Value 

روشنایی روز توی هوای ابری غروب ذره ذره حل می شود، مثل نبات و مثل چای سیاه که سفیدی شیر را رنگ می کند. بین فیلم فکرم به نوشته های نصفه و ایده های نصفه تر می رود. فکر می کنم این غروب و سکوت و زندگی کامل، تو را کم دارد... که نگاه من از منظره پشت پنجره... اتاق خواب و خانه ساکت و حتی گاهی از هنر به تو معطوف شود و تو جهانم باشی برای تماشا و بابت ش هیچ دلخوری نداشته باشم... می دانم اما... 

۲۳.۱۲.۰۴

 همه تیم دور میز من جمع شده ایم و بلند بلند حرف می زنیم. از بیرون خودم را نگاه می کنم، به زن های دور و برم. به آدم هایی که روی من حساب می کنند و اعتبار می کنند. بعد فکر می کنم آدم هایی که سال ها مرا می شناسند این تصویرم را چطور می بینند؟!

درباره کار حرف نمی زنیم. درباره خانواده، پت، بچه ها، شهر، هوا ... حرف می زنیم و همین عجیب ش می کند. من هیچ وقت زندگی شخصی م را با کار یکجا نکرده ام و اغلب آدم هایی که سال ها باهاشان کار کرده ام چیزهای کمی درباره من می دانستند. من هیچ وقت اهل صحبت غیر رسمی توی محیط کار نبوده ام. اینجا اما فرق می کند. مخصوصا با الف. الف با آن قد بلند ، موهای بلوند و زیبایی روسی اش که خیلی از من بزرگ تر است، از زندگی شخصی وارد می شود و اینقدر این کار را صادقانه انجام می دهد که ناخواگاه زبانت باز می شود. گفت طلاق گرفته و برنامه آخر هفته اش این است که کوه لباس هایی را که از خانه مشترک ش آورده را مرتب کند. همانجا فهمیدم که اخیرا جدا شده. فکر کردم انصاف نیست این که این اطلاعات را با من درمیان گذاشته. من هم درباره جدایی خودم گفتم اما وارد جزییات نشدم. 

گفت تصمیم ندارد که آپارتمان کوچک اجاره ای اش را تا پیدا کردن پارتنر عوض کند. گفت نمی خواهم درگیر کارهای نگهداری یک خانه دیگر به تنهایی شوم... فکر کردم برای من هم سال ها طول کشید که عادت و باور کنم که شاید این واقعیت جدیدی ست که باید باهاش کنار بیایم. بپذیرم که با تعمیرکار و نصاب و باربر و راننده خودم به تنهایی سر و کله بزنم. گفتم اما برای من اینطور است که تصمیم گرفتم برای زندگی کردن منتظر پارتنر نباشم. من آدم راحتی برای زندگی با دیگری نیستم. با مهربانی گفت فکر نمی کنم اینطور باشد. 

وسط حرف زدن ها فکر می کنم اوه، این آدم ها دارند می شوند بخشی از زندگی ام... بیشتر از همکار و بیشتر شبیه دوست!

۱۷.۱۲.۰۴

کدام جنگ؟

 فکر می کنم راهپیمایی کوتاه ۳-۴ کلیومتری جواب نمی دهد. باید دورتر بروم. یادم می آید کفش های ورزشی ام را دادم به رزا و بعدش چیزی نخریدم. یکراست می روم نورستروم رک و بعد از ده دقیقه یک کتانی ران میخرم و بعد می روم کتابفروشی کنارش و از کافه اش یک چای لاته- همان شیرچای خودمان- و می روم مسیر راهپیمایی دور دریاچه بورک. ماشین را توی پارکینگ خاکی کوچکی پارک می کنم. کفش های ورزشی جدیدم را می پوشم و ژاکت ورزشی و کاپشن چرم را هم رویش. هدفون هایم - که پارسال برای تولد خودم گرفتم- می گذارم توی گوشم. کیف پول را می گذارم توی داشبرد و کیف دستی ام را می گذارم صندوق عقب. سویچ و تلفنم را برمی دارم و دوباره مسیر را چک می کنم. سر راست به نظر می رسد. راه می افتم و وسط راه کمی پادکست گوش می کنم و بعد خاموشش می کنم، مگر نه این که آمده ام کمی از بار مغزم را خالی کنم. 

۷ کیلومتر پیاده روی و توی مسیر بیشتر محلی ها و کمتر آسیایی ها -چشم بادامی ها- که توی این منطقه متمرکزند. برمی گردم توی ماشین و باقی شیرچای سرد شده ام را می خورم و برمی گردم خانه. نیمرو و پنیر و نتفلیکس... باقی روز حمام طولانی و درست کردن ناخن پاها و لاک زدنشان بعد ماه ها، ماسک صورت و دوباره نتفلیکس. 

یکشنبه هم به خرید و آشپزی و شستن و جمع کردن لباسها و ملافه ها و حوله هامی گذرد. 

این روزها فکر می کنم چقدر از خبرهایی که می خوانیم حقیقت دارند؟ نه این که همه اش دروغ باشد، چیزی که بیشتر از فکت ها روی ما اثر می گذارد تفسیر و پیش بینی و آینده اتفاقات است وگرنه فکت ها که اتفاق افتاده است و تمام شده است. سوختن تهران ... آتش و دود توی میدان آزادی ... هنوز شنیدن -جنگ ایران- عجیب و غیر واقعی به نظر می رسد.

انطرف دنیا در آتش جنگ می سوزد و این طرف که یکی از عوامل جنگ است، کوچکترین تغییر یا تاثیری بر روزمرگی شان ندارد، حتی قیمت بنزین تکان نخورده است. اگر سوشیال مدیا و خبرها را دنبال نکنی می توانی وانمود کنی که جهان در صلح مطلق است. 


۱۰.۱۲.۰۴

و ناگهان بهار ...

 خیابان ها یک لایه یخ ضخیم بسته بودند. از آن یخ ها که چرک می نشیند روی شان و انگار آمده اند که تا ابد زشتی شان را به رخ ما بکشند. هفته ها بود که از سرما و کار نمی توانستم پیاده روی بروم. برف ها آب شدند و زمین دارد به سرعت سبزی اش را از زمستان پس می گیرد. پریروز رفتم ، محله مان را دور زدم و حتی دریاچه را هم دور زدم و برگشتم. حتی وسط ش ایمیل رییس م را هم گرفتم که چیزی. خواسته بود. پیام دادم و گفتم رویش کار می کنم و می فرستم. حتی قدم هایم را هم تند نکردم ... می رسم وقتی که می رسم. 

دیروز هم هوا بهشت بود، وقتی بیدار شدم بدون این که به مغزم اجازه منصرف شدن بدهم پریدم زیر دوش و لباس پوشیدم و رفتم موزه ملی تا نمایشگاه موقت شان که بزرگترین نمایشگاه آثار هنری بومیان استرالیا بود را همراه با نشست با دو نفر از هنرمندانشان بود ببینم. درد آدم ها را به هم نزدیک می کند. 

جالب ترین قسمت ش هم شروع برنامه بود که مجری برنامه که یک استاد دانشگاه استرالیایی بود گفت به رسم بومیان استرالیا به سرزمینی که رویش ایستاده ایم و به نیاکان این زمینی که رویش ایستاده ایم- و اسم قبیله بومی امریکایی که صدها سال قبل در واشنگتن دی سی زندگی می کردند را گفت- ادای احترام می کنیم. لحظه عجیبی بود، فکر کردن به قوم بومی که صدها سال قبل- که خیلی دور نیست- روی زمینی که ایستاده بودیم- پایتخت امریکا- زندگی می کردند. 

خیلی گفتگوی خوبی بود و نمایشگاه خوبی هم بود. بعد رفتم کافه موزه و صبحانه خوردم و آدم ها را تماشا کردم. یک کتاب برای تولد ماری خریدم و یک کنسرت کوتاه هم از موسیقی بومیان استرالیا بود که خیلی قشنگ بود. تمام راه برگشت توی ماشین بعد مدت ها موسیقی بلند گوش کردم.

خامنه ای مرده بود. هوا خوب بود و من دلم می خواست همزمان پیش بابا بودم و با هم چای می نوشیدیم و درباره ایران حرف می زدیم.  

۳.۱۲.۰۴

زنان ساده کامل

 با دخترها نشسته ایم توی یک رستوران کوچک ایرانی که وایب قهوه خانه های فرحزاد را می دهد و گوش تا گوش ایرانی نشسته است. بر خلاف انتظارم از فضایش خوشم می آید، از سادگی و ابتدایی بودن میز و صندلی ها و ایوانی که بعدتر مسقف شده و حالا جای قلیان کشیدن شده. ابدا چیزی برای تزیین نیست، حتی یک گیاه پلاستیکی یا تابلوی نقاشی ارزان قیمت و چراغ های سقفی صنعتی فقط برای روشن کردن فضا. روی میزها هیچ چیزی نیست غیر از سینی های چای یا غذایی که سفارش داده ایم.

 طبق معمول یکی را وسط گذاشته ایم و دخترها مرا آپدیت می کنند که به خاطر رفتارش کنار گذاشته شده. 

هر از چند گاهی یکی مقضوب این جمع شده و یک سافت اگزیت برایش درست شده و یک ماه بعد یا یکسال بعد بدون هیچ شفافیت و یا عذرخواهی، برمی گردد توی همین جمع! دعواهای بیهوده این جمع و یارکشی ها و غیبت های معصومانه اش را دوست دارم. مطین م که من هم جایی و وقتی موضوع غیبت بوده ام و حالا اینجا نشسته ام و با این دخترها چای و چلم و حرف و لهجه دری مان که همراه خنده هایمان میان لهجه فارسی ایرانی گم می شود...



یکشنبه صبح: بیرون باران می بارد، تمام روز قرار است ببارد. موسیقی جاز توی پس زمینه اتاق م پخش می شود. بیرون پنجره ام باران می بارد. از آن باران های بهاری در هوایی مه گرفته است که نمی تواند افسرده ات کند و فقط کمی عمیق ترت می کند. پرنده ها هم بیرون آمده اند و سر وصدایشان می آید. طرف های ظهر بروم بیرون گل بخرم!


۲۶.۱۱.۰۴

کسی که توی بدنش زندگی نمی کند، درسرش زندگی می کند ...

 شب هایی که خوابم نمی برد؛ وانمود می کنم کنارم هستی و من را بغل کرده ای. مثل ساعت، سر پنج دقیقه خوابم می برد. 

اوایل این تکنیک، عصبانی ام می کرد، از ضعف خودم در برابر حتی فکر تو. حالا نه عصبانی ام، نه غمگین... فقط خوشحالم که خوابم می برد.

امروز توی صف کافه شماره ۲ بعد یکی دو ساعت پیاده روی. دختر و پسری پشت سرم بودند، دخترک یک بغل کتاب دستش بود و توی صف ایستاده بود، پسرک مثل دسته عصا سرگردان. دخترک گفت من سفارش می دهم تو برو جای نشستن پیدا کن. دخترک یک صندلی که خالی شده بود را نشانش داد و راهی اش کرد که جا بگیرد. بعد هم اشاره کرد که کتاب هایش را نگه دارد چون سنگین بود( چرا به فکر پسر نرسیده بود) من قهوه ام را سفارش که دادم یک میز ۴ نفره خالی شد و من نشستم. دخترک آمد که می شود بیاییم سر میز تو. گفتم من می روم جای آنها که یک صندلی یکنفره داشت و آنها می توانند بیایند جای من. دخترک کلی تشکر کرد. فکر کردم به اندازه کافی از رابطه شان دیده ام و بیشترش واقعا آزار خودم بود. 

جزییات رابطه رو به سقوط ... بحث داغ این روزها... زنانگی و مردانگی ...

کافه شماره ۱ می روم صبحانه بخورم. درس آپ می کنم و ساندویچ  آواکادو، با تخم مرغ و سلمون دودی و یک لیوان بزرگ چای سیاه. پشت پیشخوان می نشینم وحتی کتابی ندارم که سرم را گرم کنم. مردم را تماشا می کنم و سر صبر صبحانه ام را می خورم و سر صبر چایم را می نوشم...


۱۹.۱۱.۰۴

در دنیای موازی

 جلسه اپدیت حسابرسی ظهر جمعه است، همه گزارش هایی که باید، ارسال شده اند و جلسه فقط برای تایید آنهاست. وی پی و  جانشین ش از تیم ما و سه تا از حسابرس ها از شرکت حسابرسی و جلسه نیم ساعته توی یک ربع جمع می شود. برای بقیه روز می توانم کاری نکنم یا تسک های هفته آینده را که کم هم نیست شروع کنم. 

طرفهای پنج عصر کار را تمام می کنم، چیزی می خورم و می روم بیرون برای خرید. سخت ترین سرمایی ست که من توی سالهای اخیر دیده ام. برف ها یخ بسته اند اما من کمی نور توی دلم روشن است. کتاب جی بیرون آمده است، می روم کتابفروشی  کتابش را می خرم. فکر می کنم کاش برای رونمایی کتاب ش بیاد دی سی و بروم ببینمش. يادم نمی آید آخرین باری که دیدمش کی بود. هنوز نمی دانم چرا آن سال ها من را دعوت کرد برای کنفراسی به امریکا که نشد و نرفتم. بعد از آن دورادور از هم خبر داشتیم. از دوست های مشترک و سوشیال مدیا! کتاب دوم و فیلم ش هم که بیرون آمد کلی برایش خووشحال شدم. 

چرا بعد این همه سال جی این همه توی ذهن من پررنگ شده؟ چون هیچ وقت به این فکر نکرده بودم که توی بلبشوی کابل که همه می خواستند بروند، و من چهار چنگولی به کابل چسبیده بودم و هیچ جای جهان به چشمم تازه نبود. او می خواست من را بیاورد این سر دنیا که چه چیزی را ببینم؟ 

بعد فکر کردم وقتی کتاب هایش را می خوانم می توانم برگردم به سالهای کابل و ببینم به سختی چهارزانو نشسته روی زمین و با مرارت کنار سفره سعی می کند با ما همراهی کند. فکر می کنم هیچ وقت نشد خارج از فضای کاری بنشینیم و درباره زندگی و تجربه هایمان حرف بزنیم. فکر می کنم بیربط ترین مسیرهای جهان را در ۲۰ سال گذشته زندگی کردیم و نمی دانم چرا فکر می کنم می شد دوستان خوبی باشیم اما هیچ وقت مجال ش نبود. 

بیشتر شنبه و یکشنبه توی خانه ام، بیشترش را می خوابم، می خورم، سوشیال مدیا و فیلم و کمی کتاب می خوانم و از آفتاب زمستانی پشت پنجره لذت می برم. 


۲۹.۱۰.۰۴

دنیس

 دنیس ۶۰ سالشه. یک خانم افریقایی امریکایی که یک پسر سی و چند ساله داره  که تنهایی بزرگ ش کرده. کمتر از دو سال دیگه بازنشسته می شه و می خواد بره پناهگاه حیوانات کار کنه و به خاطرش خیلی هیجان زده است. بیشتر تعطیلات ش رو با شوهرش که دو ساله با هم ازدواج کردند روی کشتی های تفریحی جنوب امریکا می گذرونه. حرف زدن و حتی فکر کردن به دنیس منو خوشحال می کنه. یک زن معمولی که زندگی عادی ش رو پیشش برده و سعی کرده درست زندگی و کار کنه. 

فکر کردن به دنیس و پناهگاه حیوانات خانگی منو خوشحال می کنه!

۲۷.۱۰.۰۴

فرصت می کنم توی آینه دستشویی کتابفروشی به خودم نگاه کنم. لاغرتر و رنگ پریده تر از همیشه. پلک هایم همچنان سنگین است. چهارشنبه شب با سه تا از همکارها از یک رستوران اطراف آفیس سردراوردیم و درینک و دو ساعت و نیم غیبت آدم هایی که هر روز هشت ساعت کم و زیاد باهاشان کار می کنم و وقتی خانه برگشتم انگار توی لجن افتاده باشم (کی غیبت کردن برایم اینقدر زننده شد؟) فردایش واقعا افتادم و حتی رفتم آفیس و دیدم با آن صدای گرفته نمی توانم سلامت بودن م را به کسی بفروشم و آمدم خانه تا با خودم مهربان تر باشم. 

سه روز گذشته و من کماکان حالم خیلی خوش نیست. امروز خودم را بیرون کشیدم برای صبحانه و کافه و کتابفروشی و شاید خرید... 

فرصت می کنم توی آینه دستشویی کتابفروشی به خودم نگاه کنم... لاغرتر و رنگ پریده تر از همیشه اما نزدیک تر به خودم... خیلی وقت نیست که کمتر توی فضای عمومی و برخورد و حرف زدن با آدم های جدید احساس غریبگی کنم، حرف زدن و لبخند زدن و تشکر کردن با آدم های پشت پیشخوان... پیدا کردن جای نشستن توی کافه شلوغ و تنها چای ام را نوشیدن، فکر کردن، خواندن و گاهی تماشای آدمها و حتی لبخند زدن... 

امروز زنی ۵۰ ساله توی سوشیال مدیا گفت: خب وقتی سن ت بالاتر می رود، کمتر دیده می شوی ... همین باعث می شود که آدم ها کمتر اذیتت کنند!

مثل این که چراغی توی سرم روشن شده باشد، تمام این سال ها، درس و کار و امدن و رفتن ها برای این بود که کسی مزاحمم نشود. چرا یادم رفته بود؟ 

کسی مزاحم انتخاب لباس و مدل موهایم نشود... کسی مزاحم آمدن و رفتن م نشود... کسی نباشد که به من بگوید با پول خودم ماشین نخرم... خانه نخرم... مهمانی و خرید و مسافرت نروم ... بیشتر این مزاحمت ها برای من که در خانه ای نسبتا آزاد بزرگ شده ام، از نزدیک ترین ها می آمد با روکشی از دلسوزی، آینده نگری و خیرخواهی و حتی عشق! دنیایی که زن بودن مصادف است با جنس دوم بودن حتی در مدرن ترین و آزادترین جای جهان با دوز کمتر البته!


فرصت می کنم در آینه دستشویی کتابفروشی خودم را ببینم و به خودم لبخند بزنم! 

۲۱.۱۰.۰۴

ای زن ساده دل خسته، تو را به اندازه همه دنیا دوست می دارم!

 دیشب خسته از کار برگشتم، دیدم کاوه مسیج داده. مسیج نبود و در واقع دو تا ویدیو کوتاه بود از اگست ۲۰۱۱ شبی که سه صبح ش سفر بامیان را رفتیم و شب توی بند امیر ماندیم و یکی دو شب بامیان. آن سفر نقطه اوج زندگی کابل بود. گروه دوستی ما که مثل خانواده شده بودیم و نمی دانستیم داریم بهترین روزهای زندگی و جوانی مان را تجربه می کنیم. زی از امریکا برگشته بود و داشت توی دانشگاه درس می داد، ک دنبال. فیلم و هنر بود. من تازه خانه فرهنگ را سر پا کرده بودم و برای ۳ سال بودجه داشتم. نون شرکت ش را داشت و میم تازه عروسی کرده بود و خانم ش را آورده بود کابل، ع وزارت کار می کرد و عاشق دلخسته دختر دایی اش بود. 

من موهایم را برای اولین و آخرین بار بلوند کرده ام و فکر می کنم توی کابل پیر می شوم و میمیرم. فکر می کنم که خوشبختم که صبح تا شب با هنرمندها کار می کنم و فکر می کنم با کار فرهنگی می شود کابل را یک قدم عمیق کرد و به جلو برد. از بازی های پشت پرده فاندها و باندها خبری ندارم و نمی دانم همه مان مهره های سرباز در جنگ های بزرگ دیگرانیم، چه نادانی شیرینی. اما من چشم هایم فقط رو به جلو را می بینند. برنامه بعدی... نمایش فیلم بعدی .... نمایشگاه و گفتگوی هنری بعدی ... زندگی مشترک م هم به خوبی که می تواند باشد هست.

به آن زن ساده دل و دوستان و پارتنرش نگاه می کنم و اولین فکرم این است که: من همه چیز را خراب کردم... بعدتر فکر می کنم مسیری که آمدم اجتناب ناپذیر بود و چه انتخاب های سختی کردم بعد آن روزها و چقدر با ساده دلی شجاع بودم!

۱۴ سال گذشته است از آن روزهای خوب، زی نیویورک، نون کانادا، میم فلوریدا، ک نروژ، الف آلمان و من اینجا! 

همه مان به مقاصدمان رسیده ایم و بهایش را هم سخت پرداخته ایم و بهایش آن چیزی نبود که فکر می کردیم... ما بهایش را با پشت سر گذاشتن ادم ها و روبرو شدن با خودمان پرداخت کردیم... یادش بخیر! همین!

وقت ش هست حسرت های نو بسازیم!

۲۴.۹.۰۴

ته چاه

 به سال آخری که کابل بودم فکر می کنم، خانه ام را داشتم و کسی که هر روز می آمد و کارهای خانه را انجام می داد و راننده ای که هر روز من را به آفیس م می برد. دوستانی که خبرم را می گرفتند، کاری که سفرهای پی در پی داخلی و خارجی داشت و حساب بانکی که حتی آمدن حقوق ماهیانه ام را خبر نمی شدم چون بیشتر از نیازم بود و همه این ها که از بیرون درست و قشنگ و آرام به نظر می رسید و آن سال بدترین سال کابل بود! آن سال بدترین سال کابل به نظر می رسید!

ته چاه مانده بودم، ته چاهی که اسمش کابل بود. چاهی که زمانی فکر می کردم آنجا پیر می شوم و میمیرم. همان سال کابوس های پی در پی و حمله های عصبی که هیچ کسی جز خودم نمی دانست. حمله هایی که توی جلسات کاری، توی ماشین، توی طیاره و هتل های چند ستاره اتفاق می افتاد. حمله هایی که توی سالن تیاتر توی سیول کره جنوبی یا توی خیابانی در تایلند اتفاق می افتاد. حمله هایی که توی فرودگاه دهلی اتفاق می افتاد و فکر می کردم تکلیف جسدم چه می شود. حمله های عصبی و حمله های هر روزه انتحاری توی کابل و تنها شانس بود که ما را زنده نگه می داشت.

به هیچ چیز و هیچ کس قابل اعتمادی دسترسی نداشتم و ته چاه کابل گیر کرده بودم و هیچ راه فراری نداشتم و تنها می دانستم باید برگردم. چه شانسی آوردم که ویزای امریکا را دوباره گرفتم و برگشتم. 

چاه کابل اما تمام نشد، هنوز تمام نشده ... 

این روزها همان حس را دارم، گیر کردن ته چاه... تفاوت ش این است که حمله های عصبی ندارم  اما می دانم این نمی تواند ادامه داشته باشد و موقتی ست و من از ته این چاه بیرون می آیم... آن خانم پشت باجه سفارت امریکا در کابل پیدایش می شود و مهر ویزا را روی پاسپورتم می زند و راهی م می کند...

فکر می کنم همچنان که ته این چاه هستم باید کاری بکنم ...

۱۶.۹.۰۴

گزارش آخر هفته

ساعت هفت هم نشده اما یکشنبه من رو به اتمامه، چند کیلومتر پیاده روی، سه سری لباسشویی، یک سری ماشین ظرفشویی، بردن اشغال ها و خرید برای خونه نتیجه امروزه. اینقدر فیلم دیدم که حساب ش از دستم رفته. یک برش از کیک بادام که از روز شکرگذاری مونده و به طرز خوبی خوشمزه شده رو برای خودم بر می دارم با لیوان چای و میخزم بین ملافه های تمیز و فکر می کنم یه چیزی بنویسم. 

دیشب  اش چند تا از دخترها رو بیجامه پارتی دعوت کرده بود. برخلاف همیشه که بدون توجه به تم مهمانی می رفتم، جدی رفتم بیجامه خریدم و رفتم و سه چهار ساعت توی خانه اش با بیجامه چرخیدیم و هزار تا عکس گرفتیم و بر خلاف همیشه که خسته می شم و از عکس ها فرار می کنم تقریبا تا آخرین عکس ها دوام آوردم.  وقتی رسیدم خونه ساعت نزدیک ۱۲ بود و سر درد هم داشتم، قرص و آب و یک ساعتی توی سوشیال مدیا بودم و بعدش خوابیدم. یکی از عمیق ترین خواب های هفته های اخیر. 


۱۴.۹.۰۴

 مهمون هام بعد یک هفته می رن. خونه ساکت میشه و برمیگرده به روتین سابقش. ملافه ها و حوله های مهمون شسته می شن و ظرف های اضافی برمی گرده توی کابینت ها. غذاهای مونده بسته بندی میشه و برمیگرده توی یخچال. سطل های آشغال خالی میشن و دوباره یه لیست خرید جدید برای خونه نوشته می شه. 

آومدن و رفتن مهمون ها رو دوست دارم. آدم های معدودی که اجازه دارن خونه من بیان و روزها و شب ها رو بگذرونن. 

خونه دوباره ساکت میشه و من به روتین م برمیگردم. شش عصر شام می خورم و طرف های نه که همه چیز روی تو آشپزخونه جابجا کردم، یک لیوان آب برای کنار تخت می ریزم و چراغ ها رو خاموش می کنم و فقط چراغ دستشویی و چراغ کنار تختم روشن می مونه و یه کمی عطر می زنم به مچ دستم. ملافه هام باید عوض بشن اما می گم برای فردا... لباس راحتی می پوشم می میخزم توی تخت و می پیچم به پتوی سنگینم و لپ تاپ م رو باز می کنم و می گم، یه چیزی بنویسم ... روی مود نوشتنم...سکوت خونه منو بغل می کنه!

۸.۹.۰۴

 میم گفت می خواییم برای تولدت و خونه ات یه هدیه بخریم. خواستم به شوخی بگذرونم و رد بشم. بعد فکر کردم دو دفعه آخری که نون گفت چه هدیه می خوای گفتم هیچی و بعدش دلم کافی تیبل خواست اما دیگه دیر شده بود. لام گفت چی برات بیارم و ته ش یه شکلات هدیه گرفتم و باز هم دلم سوخت که می تونم یه چیزی بگیرم که موندگار تر باشه و منو یاد محبت شون بندازه، یه یادگاری!

نمی دونم فکر کردم من که خودم دوست دارم هدیه های خوب بدم چرا نمی تونم بپذیرم که آدما هدیه بهم بدن و فکر کردم وقت ش هست تمرین کنم که دوست داشتن آدما رو بپذیرم.

میم دوباره پرسید و فکر کردم یه چراغ! رفتیم تارگت و قشنگ ترین چراغ موجود رو برداشتم. تولدم مبارک!


۵.۹.۰۴

کارهایی که حالم را خیلی خوب می کند:

 صبح زود بیدار شدن حتی آخر هفته ها

۸ ساعت کار مفید کردن. 

غذای سالم و خانگی خوردن همراه سبزیجات 

قهوه خوب سر ظهر

پیاده روی روزی یک ساعت و هفته ای ۵ روز

کتاب خواندن ۴۵ دقیقه تا یک ساعت روزانه

خانه تمیز و مرتب

پرداخت قبض ها به موقع 

نوشتن...نوشتن... نوشتن

خرید کردن سر صبر و بدون هیچ عجله ای - میوه و سبزیجات، لباس ...

کافه رفتن 

حرف زدن با آدم هایی که دوستشان دارم

بیرون رفتن با آدم هایی که دوستشان دارم

رانندگی زیر یک ساعت توی جاده با موسیقی خوب



باید این لیست را بگذارم جلوی چشمم تا روزهایی که دور خودم می چرخم و کله ام نامناسب می شود ، رندوم یکی را بردارم وانجام بدهم یا مرتب انجام بدهم که کله ام نامناسب نشود. 


یادم رفته بود، مدت هاست خوب می خوابم. یکی به نفع من! :)