چهارشنبه ها با هلن

 حالم خوب نبود. حق هم داشتم که حالم خوب نباشد. رفتم طرف چهارشنبه ها با هلن. به طرز بی سابقه ای گرم بود. تی شرت مشکی که از استانبول خریده بودم و رویش طلایی نوشته : رویا! رو پوشیدم با شلوار کتان و کتانی سفید و به خیال خودم لباس تابستانی پوشیده ام . گرم بود و من نفس نفس زنان رسیدم و چند دقیقه نفس گرفتم تا بروم داخل. 

قرار بود درباره یک رمان حرف بزنیم که یک ماه گذشته را صرف خوندنش کرده بودیم. اصلا کتاب را دوست نداشتم اما باید می خواندیم و سرعت خواندن انگلیسی م هم بالا نیست. دو ساعت و نیم مثل برق و باد گذشت. اخیرا هم فهمیده ام که باید بهتر بخوانم. منظورم عمیق تر خواندن است. نظرم این بود که نویسنده شخصیت اصلی اول شخص داستانش را سانسور کرده و اینقدر این آدم گزارشی نوشته و از خودش و احساساتش ننوشته که به کل کتاب لطمه زده و این نقطه ضعف ش هست. حتی می خواستم بگم همین هم باعث می شد اگر مجبور به تموم کردنش نبودم کتاب رو بذارم کنار که نگفتم چون هلن خیلی کتاب رو دوست داشت و تمام قد داشت ازش دفاع می کرد که این علیه روایت مرسوم و ساختار شکنی کرده. گاهی ساختار شکنی ها بهت ضرر مالی می زنه و گاهی بهت جایزه ادبی!

برگشتنی دوباره آن مسیر تا پارکینگ کنار خیابان خیلی لذت بخش بود. یک طور خلسه خوب توی گرگ و میش هوا و راه رفتن برای حدود ۲۰ دقیقه تا برسم به ماشین و همیشه دلم می خواهد تمام نشود. رسیدم خانه و یکی دو ساعت بعد با همان لباس بیرون نشستم به ادیت و فرستادن فایل. تا دو صبح  بالا بودم واقعا و خوابم نمی برد. صبح مثل همیشه اخیرا با اضطراب بیدار شدم و با گفتن: فاک ایت! به زندگی برگشتم. 

این روزها همه حس های خوب و همه حس های بد با هم در من زندگی می کنند. ترس کنار خوشحالی، امید کنار نگرانی، هیجان کنار جا ماندن از زندگی ... عجیب خستگی ام به صفر رسیده، عجیب می توانم ساعت ها کار کنم و خسته نشوم و آخرش مجبورم بعد ساعت ها بگذارم کنار، چون مغزم نیاز دارد که هوا بخورد و بعد دوباره برگردد با تازگی... آنقدر روزها ساکت و قشنگ و با سرعت می گذرد که باورم نمی شود، پربار پربار!

پ ن: سعی نکن نگران این باشی که لهجه نداشته باشی یا انگلیسی رو نیتیو و بدون غلط حرف بزنی. صدای خودت، لهجه خودت، کلمه ها و جمله های خودت به انگلیسی شخصیت یگانه تو رو می سازه. تلاش کن که بیشتر بخونی و بفهمی و بنویسی اما تلاش نکن شبیه بقیه بشی. شبیه خودت باش، یگانه!

پ ن ۲: یه متن هم بنویسم درباره مغزهای خیانت کار! مغزهایی که مرتب ما را زیر سوال می برند. با بازندگی هایمان و حتی با برندگی هایمان. 

هفته ها و شاید ماه هاست اودیسه روی تخته پاره وسط اقیانوس م ...

آخرهفته هایی که آخر هفته نیست

 چند شبه که تلفنم رو می زنم به چارج اونطرف اتاق خواب. یعنی وقت خوابیدن در دسترسم نیست و اگر دم صب بیخواب بشم هم باید از تخت بیام بیرون و برم تلفن رو بردارم که چند شبه خیلی خوابم بهتر شده و نصفه شب که بیدار میشم دوباره زود خوابم می بره چون حال ندارم برم و تلفنم رو بردارم.

دیشب و امروز یکسره باران بارید و من با این که شنبه بود اما صبح زود بیدار شدم تا روی فایل م کار کنم. با این که هنوز هوا روشن نشده بود پرده را تا آخر کنار زدم تا وقتی هوا کم کم روشن می شود بیرون را ببینم. یکساعتی کار کردم و بعد رفتم سراغ تلفنم و بعد دوباره یکساعت بعد کار کردم. قبل از همه اینها هم کتابچه ام را برداشتم و یک تو دو لیست برای امروز نوشتم و هی فکر می کردم نمی رسم به همه شان یا حوصله ام برنمی دارد شنبه این همه کار انجام بدهم. یکساعت پیش همه شان تیک خورد. 

یکی از آیتم هایی که دارم به لیست های روزانه ام اضافه می کنم، لذت بردن و فان هست. یعنی هر روز علاوه بر همه کارهای مفید و ضروری به خودم قول می دهم که آیتمی هم برای لذت بردن در نظر بگیرم نه فقط پراداکتیو و مفید بودن و دنبال کردن هدف. فان امروز هم برانچ و حرف زدن با دوستانم توی کافه همیشگی بود که خیلی خوش گذشت. هی هر روز به خودم یادآوری می کنم آینده همین امروز است، لذتت را به تعویق نیانداز.

چند هفته هم هست بدون هیچ برنامه ای روی پروژه جانبی م کار می کنم که می توانم کار نکنم و خیلی روندش سینوسی رو به بالاست. حالا به سرانجام رسید می آیم اینجا و در بوق و کرنا می کنم. اما جالب ترین قسمت ش این است که ساعت ها می توانم بشینم پایش و همچنان انرژی داشته باشم. (مرا از تو گریزی نیست طور)

پ ن: کاش فردا چند ساعت باران بند بیاید و بتوانم بروم پیاده روی!

`پ ن۲: یه زمانی یه قاره رو طی می کنی که آدمی رو ببینی، یه زمانی نصف شهر رو دور می زنی که مبادا همون آدم رو ببینی. 

جاهایی که باید باشیم و جاهایی که نباید باشیم

 توی سالی که میگذره دو جا بودم که حس بودن اونجا خودم رو غافلگیر کرد. اولی جلسه برد بود که معمولا می رفتم اما همیشه مجازی بود و خیلی تاثیر خاصی روم نداشت اما این دفعه همه اومده بودن دی سی و ما رفتیم هتلی که جلسه برگذار می شد و رییس م خیلی عصبی بود که اگر سوالی بپرسن تو جواب بده که نپرسیدن و همه ش تشویق و فلان. اما بودن توی اون اتاق با او آدم هایی که تریلی ثروت و لقب شون رو نمی کشید و حس راحتی که داشتم برای خودم خیلی جالب بود، انگار سر جای خودم ایستادم. 

این هفته رفتم یه جلسه دیگه که خیلی شخصی بود و جزو کارهای فوق برنامه خودم بود. رفتم دانشگاه و دیدن و حرف زدن با نویسنده ای که کتابش رو خونده بودم و فکر می کردم خیلی خوش میگذره و کلی چیز یاد می گیرم و فرهیخته طور مثلا. اما دقیقا برگشتم به جلسات ادبی که تهران می رفتم و اگر چه لذت بردم ازش اما وقتی از دور بهش نگاه می کنم می بینم مثل کارهایی هست که می کنیم اما اثر خاصی ندارن یا دارن ... نمی دونم چطوری توضیح بدم. مثال جالبی نیست اما در حالت اکستریمش، خوندن یک شعر خوب و دیدن شاعرش که مثلا بی ادبه و فکر می کنی کاش نمی دیدمش و همچنان از شعرش لذت می بردم. 

پ ن: دیروز با دخترام بعد مدت ها نشستیم توی رستوران رومی که همه مون دوست داریم و به ناهار طولانی سر صبر خوردیم و حرف زدیم. اگر چه بعدش ۴۵ دقیقه گیر کردیم توی ترافیک دی سی که خیابون ها رو بسته بودن و مجبور شدیم دی سی رو دور قمری بزنیم از جورج تاون رد بشیم، اما ارزشش رو داشت. آخر هفته هم دو تا مهمونی دعوت شدم که یکی ش رو رد کردم چون احتمال دادم خیلی شلوغ و خانواده طور باشه. 

پ ن۲: یکی از کارهایی که کردم و خیلی راضی م و حتی خودم هم اونقدر انجامش نمی دم. عادت دادن این بچه ها برای رفتن به گالری و موزه و جاهای تاریخیه. هر بار که می بینمشون و هر بار که دوست جدیدی پیدا می کنن می رن و یه گالری جدید، یه موزه جدید پیدا میکنن و من خیلی خوشحال میشم بابت ش که چشم شون رو به دیدن خوبی تربیت می کنن.

 خواننده محبوبم کنسرت گذاشته در کشور همسایه. صد بار تبلیغش آمد و می آید. انگار می خواهند صبر مرا آزمایش کنند. دلم می خواهد بروم اما هزار دلیل منطقی وجود دارد که نروم. دلم یک نشانه- بهانه (هامون) می خواهد که بلیط را بخرد و برود. 

پ ن: دیالوگ خسرو شکیبایی توی هامون: «خدایا... خدایا، یه معجزه! برای منم یه معجزه بفرست... مثل ابراهیم. شاید معجزه‌ی من یه حرکت کوچیک بیشتر نباشه؛ یه چرخش؛ یه جهش؛ یه این‌طرفی، اون‌طرفی...»

صبح مه گرفته پاییزی

 مه صبحگاهی خیلی قشنگ بین خونه ها نشسته و یک منظره وهم آور زیبایی رو درست کرده. انگاری که همه لبه های تیز زندگی رو هموار کرده.  فکر می کنی توی این صبح قشنگ تنها کاری که لازم و ضروریه نشستن پشت پنجره و تماشا کردنه.    پشت این دیوارها و درها و پنجره ها همسایه ها یکی یکی از خواب بیدار می شن و توی سکوت، چراغ هاشون رو روشن می کنن. دست و صورت می شورن و صبحانه خورده نخورده توی سکوت لباس می پوشن و به هیاهوی زندگی بیرون ملحق می شن. 

من اما فرصت این رو پیدا کردم که بعد سالها با یک لیوان چای یا قهوه، بدون سیگار یا با سیگار توی بالکن کوچیکم بنشینم، سرعت م رو کم کنم و مدتی بیایستم به تماشای سالهای رفته و سالهای نیامده و فکر کنم کجا ایستادم و کدام طرف می خوام برم. 

عصر جمعه

 دیروز رفتم اوت لت مال نزدیک قمارخونه. بعد گفتم یه سری هم به دکور عظیم الجثه ای که توی قمارخونه بابت تغییر فصل درست می کنن سر بزنم که یادم رفت. 

دیروز رفتم اوت لت چون هوا برای پیاده روی بیرون گرم بود و اونجا درسته مغازه ها توی فضای بیرونی هستن اما می تونی از گرما به داخل فروشگاه ها پناه ببری، آخرین روز گرم امسال شاید. قهوه فوری درست کردم و ریختم توی فلاسک ایتی سفیدم و رفتم. توی راه هم یه پادکست جدیدی که درباره نوشتن هست گوش دادم. کتونی سبز و خاکی رنگ زارا که بی وقفه پوشیدمش با شلوار کتان گشاد سورمه ای آن تیلور، تی شرت توری مشکی زارا که امسال تابستون خیلی پوشیدمش و سوتین مشکی تارگت که از پشت تی شرت توری پیداست و کیف جدید کوچیک م از ستیو مدیسون. 

توی پارکینگ روبروی در اصلی پارک کردم و رفتم با خیال راحت و قدم زنان و کل مال رو گشتم. همون وقت هم یه مصاحبه یکساعتی دادم توی مغازه اچ اند ام با یکی از ریکروترها برای پستی که حقوق ش خیلی پایین بود و شرایط ش هم جالب نبود اما به خودم قول دادم برای تمرین هم که شده همه مصاحبه ها رو بگیرم. صبحش هم یک مصاحبه تخصصی داشتم با سی اف او یک سازمان دیگه. خانمه استنفورد درس خونده بود و سابقه مدیریت و ایجاد سازمان داشت که خبر خوبی بود.

یه ژاکت سورمه ای خریدم از اچ اند ام و یه ساندویچ تخم مرغ سوسیس گرفتم از استاباکس و امدم توی ماشین و قبل برگشتن به خونه سر صبر با باقی قهوه م خوردم. شام برنج ساده داشتم و کمی خوراک قارچ از دیروز و تن ماهی و شراب قرمز. 

 

نشستن توی جلسه هیات مدیره یا افکار یک مدیر مالی

 کرشمه یک زن ۵۰ ساله هندیه که کمتر از دو سال رییس من بوده و بعدش با هم دوست موندیم و این دو سالی که از سازمان اومدم بیرون سه بار همدیگر رو دیدیم. دو بار اول اون پیش قدم و بار آخری من!

گفت که سازمان از نظر مالی واقعا داره وضعیت خیلی خیلی بدی رو می گذرونه. یکی از بزرگترین سازمان های روی کره زمین که داره روی ؛صلح ؛ کار می کنه و این منو خیلی غمگین می کنه. من سالهاست که دارم با موسسه های غیر انتفاعی کار می کنم و مشکل همه اونها مدل بیزنسی شون هست. این که یک موسسه خیریه رو خارج از یک مدل بیزنسی می بینن و فکر می کنن چون منابع مالی ش مستقیم از مصرف کننده نمیاد، نباید مدل بیزنسی داشته باشه. هزار تا راه حل دارم برای این کار و همیشه مشکل داشتم و دارم با مدیرهای مالی که تمام جنبه های سازمان رو در نظر نمی گیرن. 

وقتی هم که توی این سازمان کار می کردم می دیدم که داریم اشتباه می ریم: بیش از حد متکی بودن به فاندینگ دولتی که رییس جمهور زد زیر کاسه و کوزه هر چی سازمان غیر دولتی اعم از سازمان ملل در تمام دنیا، از دولت ها فاند بگیر اما ارزش های سازمان رو فدا نکن. درصد درامد به فاند دولتی رو همیشه پایین نگه دار. 

توجه نکردن به فاند خصوصی: که سال آخری که داشتم می آمدم بیرون تازه شروع کرده بودن به کار کردن روش که با توجه به مدل سازمانی ما چندان موفق نبود. 

توجه نکردن به فاند شرکت ها: که به نظرم الان بیشترین مقدار سرمایه و انگیزه رو دارن برای کمک به موسسات خیریه با توجه به درامد بالا و همزمان اقبال کم عمومی به نحوه درامدشون. این می تونه براشون یک روش باشه که وجه عمومی شون رو بهتر کنن. 

یکی از بخش هایی که سازمان های خیریه بهش بی تفاوت بودن و هستن. حسابرسی پروژه هاشون هست. نه حسابرسی مالی، اینکه هر پروژه ای که اجرا می کنند چطور اثرش رو ارزیابی می کنن. 

هزینه مدیریت اداری بالا: بیشترین پول موسسه های دولتی صرف کارهای اداری می شه که خیلی هاش لازمه اما باید درصدش رو پایین نگه دارن و کارایی ش رو بالا ببرن. گسست بین بخش اداری و بخش برنامه به نظرم خیلی توی این قضیه موثره. مثلا رییس توسعه توی دی سی نشسته و چند صد هزار دلار حقوق می گیره و درباره یک پروژه توی افریقا نظر میده که حتی نرفته ببینه اون پروژه چی هست.

اینا رو اینجا می نویسم چون باید از مغزم بذارم بیرون هوا بخوره! می تونم ازش یک مقاله یا کتاب دربیارم اما طبق معمول حوصله و جونش رو ندارم. همین! 

موسسات خیریه جایی نمیره و با سر و شکل جدید دوباره وارد بازار می شن. اما دوباره با آزمون و خطا و رویکرد واکنشی عمل می کنند یا برای ۵۰ سال بعدشون برنامه می چینن؟!