نیما رفته سفر کاری و دیشب نبود و خواهر زاده ها برای اینک تنها نباشم آمده بودند شب خانه ما.
شب پشت بخاری چوبی و زیر آن لحاف صورتی که مادر یکی برای من ویکی برای رزا درست کرده بود خوابیده بودم.
لحاف صورتی جزو معدود چیزهایی بود که از آن خانه مجردی اوردم به خانه متاهلی ام.
بعد دیشب خواب رزا و فایزه را دیدم که آمده بودند مهمانی به اتاق من توی پانسیون دانشگاه تربیت مدرس.
شبیه هیچ کدام از پانسیون هایی نبود که توی این دوسال داشتم اما شکل این اتاق اخری تنگ بود.
رزا و فایزه تا ظهر خوابیده بودند و من صبح زود رفته بودم بیرون وبه جای ناهار و صبحانه تخم مرغ و گوجه فرنگی گرفته بودم تا برایشان املت درست کنم.
زندگی برگشته بود به روزهای خوب با هم بودن.
صبح که از خواب بیدار شدم یک لبخند گل و گشاد با خودم از زیر لحاف بیرون آوردم.