امروز بین کار داشتم چیزی میخوندم که یاد یک چیزی افتادم. وقتی که با دانشمند دوست بودم وقت هایی بود که انقدر خوشحال بودم و قلبم پر بود که فکر میکردم میتونم بمیرم و حسرتی نداشته باشم.
بدترین دعواهای زندگیم هم با خودش بود.
نمیفهمم آدم هایی که یکروز عاشق و معشوق بودند و به هر دلیلی راهشان جدا شد و پشت سر هم بدگویی میکنند، چطور میشود؟!
به عکس ش نگاه کردم که کتاب جدیدش رو دست گرفته و ژست گرفته و خوب هم افتاده، فکر کردم کی اینقدر خوشتیپ شد؟ به فکرم رسیده بود جلسه معرفی کتابش دی سی که آمد، می توانم بروم اما نرفتم.
به برخورد هایمان در سيزده سال گذشته فکر کردم، به وقتی که ازم پرسید فلان افغان، فلان حرف رو گفته و منظورش شوخی بوده یا توهین. که گفتم حرف بدی زده. دو هفته بعد آمد آفیسم و داشت فارسی حرف میزد اگر چه شکسته.
اتفاقی بامیان دیدم و یادم نمی آید راجع به چیز خاصی حرف زده باشیم. بعدتر من را دعوت کرد امریکا (الان می پرسم چرا؟؟؟؟) برای یک کنفرانس که ویزا نرسید و سفر کنسل شد و سال بعدش برای یک سفر دیگر آمدم.
وقتی برگشتم امریکا دوست مشترکی ناشناس وقت کار زنگ زد و خواست شوخی کند من بد حرف زدم و او گفت فلانی هم اینجاست. دیر شده بود برای ترمیم. لابد دلخور از جواب سرد من.
من به سيزده سال گذشته فکر می کنم و تعداد دفعات ی که می شود با دست شمرد که همکلام شده ایم و همیشه برایم یک آدم معمولی بود، بدون هیچ خاصیت فوق العاده یا عجیبی...
از وقتی مصاحبه چند سال پیش ش درباره افغانستان را شنیدم هی توی فکرم می آید... فکر میکنم حداقل من یک جایی می بایست با این آدم می نشستم چای می خوردیم یا آبجو و درباره کابل حرف می زدیم. کابلی که من می شناختم با چیزی که او می شناخت، زمین تا آسمان فرق داشت ...
وسط روز بین همه دویدن های بین کارها، یادم باشد به خودم بگویم: نفس بکش! نفس عمیق بکش...
کتاب های امسال م را خیلی دوست داشتم، انگار دارم یاد میگیرم چی بخوانم. یک وقتی همه این ها حسرت بود. حسرت خواندن یک کتاب انگلیسی از اول تا به آخر بدون لغت نامه. حسرت بعدی نوشتن است.
نوشته برای جلو رفتن در تاریکی، فقط باید به ایمان ت تکیه کنی و جلو بروی. این ایمان کور نیست. ایمان به آزمون و خطاست. در تاریکی جلو بروی و گاهی مجبور شوی مسیری را برگردی تا مسیر درست را پیدا کنی و ایمان داشته باشی که می رسی.
چند روز بود به دانشمند فکر میکردم و امروز مسیج دادم و حالش را پرسیدم و مکالمه را در کوتاه ترین شکل ش به پایان بردم، علیرغم این که تشنه شنیدنش بودم.
شاید یکی از نقطه ضعف های من هم همین بوده، رابطه هایم صفر و صدی بوده اند. وقتی توی رابطه ای رفته ام همه چیزم را گذاشته ام وسط (خودم شاید اینطور فکر می کردم) و وقتی رابطه کار نکرده و به دیوار خورده، من دچار ورشکستگی عاطفی شده ام. شاید که همین آدم ها، رابطه هایشان را در فاصله معقولی قرار میدهند و انتظارات ش را و احساسات شان را مدیریت می کنند و همه تخم مرغ هاشان را در یک سبد نمی گذارند، کار درستی میکنند.
واقعیت این ست که برای من زخم دانشمند هنوز تازه است و این سخت می کند که آدمی مثل او را در دایره دوستانم قرار بدهم. اصلا امکان دارد؟!
یک چیز دیگری که خوشحالم می کند این بخشیدن خودم هست. تا خودم را بابت هر چیزی سرزنش می کنم سریع مچ خودم را می گیرم و می گویم، همه اشتباه می کنند، اگر اشتباه کرده ام... اشتباه کرده ام... مثل همه آدمها... بگذریم... و اینطور دست از سر خودم برمیدارم و با خودم از در مهربانی وارد می شوم.
دوست بعد چند هفته زنگ زد که بریم کوه و دشت و دمن. من را برداشت و برد یکی از این شراب سازی های اطراف شهر و نشستیم به شراب و نان و پنیر... بعد هم رفتیم پارک ملی دور دور ... بعد گفت برویم یک جایی غذابخوریم... خسته بودم، من را رساند و آمدم خانه و یک غذایی درست کردم و در سکوت و آرامش خوردم. شب طوفان شد و نگران دخترها بودم که از کار برمیگشتند، گفتم تا بیایند بیدار می مانم اما خوابم برد.