عکس هایی از دکوراسیون های داخلی در زندگی واقعی را مرور می کنم. اتاق های خواب یک نفره پر هستند ازشلوغی و شگفتی. از پرنده های مونوگومی رها از سقف تا دوچرخه کنار تخت و رشته های لامپ های کوچک.

در عوض اتاق های خواب دونفره. ساده و وسیع و خلوت. بدون هیچ چیز غافلگیر کننده ای.

سوال: اتاق های یک نفره پر از تنهایی ست و صاحب اتاق های کوشش کرده تا آنجا را از تنهایی محتومش بیرون بیاورد؟ یا نه، دو انسان هیچ وقت نمی توانند اشیای دوست داشتنی شان را حتی در یک اتاق دونفره به اشتراک بگذارند؟

وقتی کسی مال خودش نیست!

اصغر فرهادی اسکار را به خانه اش برد ولی همچنان مجبور است بلاهت سیاستمداران را بدوش بکشد واز مردمش و فرهنگش دفاع کند!

پ ن: به صحبت هایش حین گرفتن اسکارو گلدن گلاب گوش کنید! در ضمن به خانم ساندرا بولاک هم لابد مجبور شده بگوید: انتظار دست دادن با من را نداشته باشی که گازت می گیرم!

خانه ای برای فرهنگ و هنر

از مدیریت خانه فرهنگ کناره گیری کرده ام. اما همچنان عضو برد مدیریت و مشاوره خواهم بود.

احساس این روزهایم مثل مادری ست که کودکش را برای زندگی بهتر به فرزند خواندگی می سپارد!

دو سال کار کردن در عرصه فرهنگ وهنر افغانستان آنقدر به من آموخت که نمی توانم سپاسگذار این فرصت نباشم.

همه کسانی که تشویقم کردند- همسر نازنینم و خواهرهای مهربانم -  کسانی که به عنوان همکار در کنار من بودند، دوستان بین المللی من که در کنارم ایستادند واز من پشتیبانی کردند. به یقین اگر دلگرمی و کمک آنها نبود هرگز خانه فرهنگ افغانستان موفقیت امروزش را نمی داشت و من از همه شان تشکر می کنم.

دو سال کار کردن روی ایده و اجرایی کردن ایده خانه فرهنگ زندگی حرفه ای و شخصی ام را به شدت تحت تاثیر خود قرار داد. اکنون زمان آن رسیده تا خانه فرهنگ با مدیریت و ایده جدید به سمت آینده شتاب بگیرد.امیدوارم که خانه فرهنگ افغانستان با مدیریت آقای یونس انتظار موفقیت های گذشته اش را تکرار کند و موفقیت های بیشتری پیش رویش باشد.

چند درصد آدم ها جزو انهایی هستند که مرزی برای توانایی ها و خواسته هایشان نمی شناسند؟

چند درصد از ادم ها هستند که "رویا" برایشان همان واقعیت است؟

چند درصد از آدم ها هستند که هرروز که از خواب می خیزند به این فکر کنند که می توانند همین امروز تمام روزمرگی ها را دور بریزند و دوباره از نو شروع کنند. زبان تازه ای بیاموزند... کار تازه ای بگیرند... بروند کلاس آشپزی یا موسیقی ...؟

چند درصد آدم ها هستند که دغدغه نان دارند، اما نگرانش نیستند؟

چند درصد از آدم ها هستند که بدون توجه به قضاوت دیگران زندگی می کنند، لباس می پوشند و بلند بلند از اعتقاداتشان حرف می زنند؟

پ ن: سر وته ندارد این نوشته... دنبال نتیجه نباشید!

بالاخره ثبت شد!

می توانم بگویم در چند سال اخیر اولین کتابی بود که در افغانستان منتشر می شد و من بدون زمین گذاشتن از اول تا آخرش را خواندم.

رمان"افغانی" عارف فرمان که توسط انتشارات تاک در کابل منتشر شده است.

داستان دانشجویی از دانشگاه کابل است که از کابل به ایران می گریزد و خاطرات و خطراتش را به رشته تحریر دراورده است.

اگر چه رمان فکر نمی کنم جایگاه خاصی در ادبیات فارسی و دری پیدا کند ولی چون از اولین داستان هایی هست که بدون ملاحظه و گزارش گونه ، گوشه ای از انچه بر مردم ما در به عنوان مهاجر در ایران رفته را بازگو کرده است و قطعا به خاطر اولین بودنش- تا آنجایی که من می دانم- می تواند جایگاه خوبی پیدا کند.

ولی ای کاش نویسنده با صبر بیشتری و تصویر سازی بهتر و هنرمندانه تری، این کتاب را از گزارش گونه بودن خارج می ساخت. 

پ ن: کتاب در کتابخانه خانه فرهنگ افغانستان برای امانت و فروش موجود است!

در همین کابل...

هستند آدم های بزرگی که خودشان را خم می کنند تا با کوتوله ها حرف بزنند، در همین کابل!

برتده تنهاست...

من یک وبلاگ نویس ساده بودم که در بلاگم حرف های زنانه می زدم. غرهایی که فقط یک خانم شاغل در کابل می تواند بزند. بعد جایزه سه سال مداوم وبلاگ نویسی آنهم با اسم واقعی! به من داده شد و من بین سی و چند نفر از کشورهای مختلف برخوردم تا واشنگتن و سانفرانسسکو را ببینم.

یک ملاقات خوش امد گویی با خانم کلینتون و ملاقات با گروه تبلیغاتی اوباما روی اینترنت -به قول خودشان جوان هایی بودند که کاخ سفید پیر به سختی پذیرفتشان- و بعد هم پرواز به سانفرانسیسکو و سیلیکون ولی و دیدن آفیس گوگل و فیس بوک و ملاقات با موسسین توییتر(آن وقت ها حتی اکانت توییتر نداشتم). روز آخر سری به فروشگاه اپل در سانفرانسیسکو زدم تا برای همسرم گوشی آیفون بخرم که نشد و از فروشگاه دیگری خریدم.

بین همه مشغله ها و درگیری ها، چند روزی هست که خاطرات استیو جابز- بنیانگذار اپل- را می خوانم و حسرت می خورم چرا آن هفته دیدار از سیلیکون ولی اینقدر راجع به "انقلاب" کامپیوتری این آدم ها در آن شهر کوچک نمی دانستم.

هر چند صفحه و گاهی درهر پاراگراف، نفسم در سینه حبس می شود و برای چند دقیقه و گاهی برای چند ساعت دست از خواندن می کشم تا جملات در ذهنم رسوب کنند.

* عنوان نوشته ، عنوان یکی از کتاب های پایولو کوییلوست!