گاهی فکر میکنم تمام مدت خوشبختی همین جا بود. خوشبختی در تهران و کابل و دی سی با من بود و من نمی دیدم. نمی بینم!
خوشبختی نان خوردن سر سفره پدر و مادر بود. ٍدیدن و شنیدن قرآن خواندن حاجی. لبخند مامی، اخم مادر...
خوشبختی کابل بود و پنج شنبه های عصر خانه ژوند که وزارت را می پیچاند و ما یکی یکی بعد از کار خودمان آوار می کردیم توی آن خانه قدیمی کارته سه با درخت به... یا صبح های جمعه خانه خوشحال خان که بیدار می شدم مهمان ها از شب قبل بودند و آشپزخانه تمیز بود و صبحانه براه...
خوشبختی دی سی بود، آن شب های احمقانه بار رفتن و رانندگی کردن از آن جاده مارپیچ تا خانه... ان روزهای تمام ناشدنی که فکر میکردم سیاه اند...
خوشبختی الان ست، صبح یکشنبه... صدای نفس کشیدن آرام دخترها در خواب... کتاب خواندن... قرار برانچ با دوست قدیمی...
پ ن: گفتم سرمايه من آدم هایی هستند که چهار گوشه دنیا پراکنده اند و سالهاست نه دیدمشان و نه باهاشان حرف زده ام. چه بسا ازدواج کرده اند و بچه دار شده اند و من خبری ندارم. اما مثل روز برایم روشن ست هر لحظه و هر جا که محتاج شان باشم. هستند!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر