دلم میخواد برگردم به اون روزا که مسیج بده شنبه شب چی کاره ای و تازه مثلا دوشنبه یا سه شنبه باشه. بگی برنامه خاصی ندارم. بگه میشه شام دعوتت کنم. جواب بدم حتما!
بعد آدرس اون رستوران نبش میدون توی جورج تاون رو بفرسته. تو بری و بلندترین نیم بوت جیر مشکلی رو که توی عمرت پوشیدی بخری. چرا که تو حتی به شونه هاش هم نمی رسی و بعد اون هیچ وقت اون کفش رو نپوشی. بری رستوران و یادت نیاد چی سفارش دادی و چی خوردی و از کل رستوران آدم های سوپر درس آپ که همه شون از یک قماش اند یادت بیاد و رومیزی های خیلی سفید ... برگشتنی بپرسه: اگر مشکل بودجه نداشته باشی دلت می خواد توی جورج تاون خونه بخری و زندگی کنی؟ تو بگی نه، من دوست دارم سابرب زندگی کنم. (خدایا منو بخور!!!)
بعدش که پیاده ت کرد جلوی خونه ت و خداحافظی کرد. تا چند روز بعد که دوباره ببینی ش به خودت لعنت بفرستی که چرا همه کارهات غلطه...
اگر برگردم به اون روزا همون دختر جین و تی شرت پوشی که اولین بار منو دید، می شم... آرزوی محال که محال نیست...