دوشنبه ای که دوشنبه نبود

 به حامد گفتم درست مثل ماشینی که با آخرین سرعت توی بزرگراه داره می ره و از خودش می پرسه: من کجا دارم می رم؟ 

نمی تونه برگرده و نمی تونه نگه داره. خروجی هم فرق به حالش نمی کنه، چون نمی دونه مقصد بعدی کجاست. 

حامد خندید و گفت: خسته به نظر میای! 

از آقای وسط نشنال مال برام اسموتی خرید و کفت: استراحت کن، برو سفر... سخت نگیر... تو قوی هستی. 

توی دلم گفتم: همین ؛تو قوی هستی! وضعیت منو به اینجا رسونده. 

برای این که حس بهتری داشته باشم گفت: بابا رو برده بودم بیمارستان، خودم وسط بیمارستان از حال رفتم. پرستارها بهم می خندیدن...

حال همو می فهمیدیم. 

یک صبح روز جمعه یا وقتی بیخواب شدم

احساس می کنم قدرتم برای کنترل زندگی کافی نیست. دیگر مثل قدیم ترها نیست که فکر کنم هر کاری شدنی ست. هر کاری شدنی ست اما قیمت هایش سنگین تر و سنگین تر می شود. آدم ابعاد جدید زندگی را می بیند و این که هر تصمیم چقدر به صورت ترسناکی همه چیز را تغییر می دهد. امشب دوباره قفسه سینه ام درد گرفت و می دانم از استرس است و واقعا نمی دانم چطور کنترل ش کنم. 

دلم می خواهد به قدرتی بزرگتر از خودم ایمان داشته باشم. فکر می کنم قدرت من برای برگرداندن آرامش کافی نیست و به نیروی بزرگتری برای کمک نیاز دارم. 

زندگی هر خشتی به طرفم انداخت از آن خانه ای ساختم. خسته ام از واکنش به پرتاب های زندگی. از تصمیم های واکنشی. دلم می خواهد سر صبر بنشینم و از خودم بپرسم: چه می خواهی عزیز؟!

شش صبح: انگار یک تریلی از رویم رد شده. کاش با خودم مهربان تر باشم. 

سه شنبه ها

 منابع انسانی جلسه گذاشته بابت امضا نکردن قراردادم. یعنی فکر نمی کردم یک امضا نکردن فرمالیته تمدید قرار داد تا اینجا کشیده می شه. رییس مستقیم خیلی هول کرده و لابد فکر می کنه من هزار تا شکایت ردیف کردم که همه اش هم واقعی هست و هست. اما دلم جنگیدن با آدم ها را نمی خواد، دلم برنده شدن به قیمت بازنده شدن دیگری رو نمی خواد حتی اگر حق ش باشه. دلم می خواد فقط آدم ها از روی صندلی قدرت شون یک کمی تکون بخورن وفکر نکنن تا آخر بر خر مراد سوارند و کسی هم نیست که کارهاشون رو ببینه. 

کار اول و دومم را که گرفته بودم خیلی می ترسیدم از بیکار شدن، اما الان طوری مجهز شدم که اگر امروز استعفا بدم یکی دو هفته بعد سر یک کار بهترم. اما دلم تغییر نمی خواد، آسمان همه جا همین رنگه و همه رییس ها آدم اند و خودم هم بدون نقص نیستم. تا جایی که بشه مقاومت می کنم. سازمان رو دوست دارم. 

یکشنبه ابری خوشحال

 آدمی باید زندگی کردن را یاد بگیرد... فلسفه نه... روز را شب کردن... با آدم ها زندگی کردن را ...

خانه ام ابری نیست ...

 بوی پیاز داغ توی خانه پیچیده. پری دارد قابلی می پزد. من از هفت صبح پشت میزم کار می کنم. صدا و بویی در خانه پیچیده که من دخالتی درش ندارم. چند سال است با کسی همخانه نبوده ام... هفت سال آزگار! 

قلبم شاد است ... طلبی از دنیا ندارم.

یک شنبه ابری

 آدم ها حوصله ام را سر می برد. شلختگی ، تنبلی و بی اعتقادی آدم ها مرا تا سر حد جنون دیوانه ام می کند. زن ها و مردهایی که برای هیچ چیزی نمی ایستند مگر شاشیدن به خودشان و دیگران. 

آدم هایی که صبح تا شب مشغول شکایت و غر زدن به زمین و إسمان اند و یک لحظه نمی ایستند و نمی پرسند که خب: کی به من چی بدهکار است که باید من را حلوا حلوا کنان روی سرش بگذارد. 

گاهی فکر می کنم تنها چیزی که می شود رویش حساب کرد چک های حقوق آخر ماه ست و دیگر هیچ چیزی توی دنیا تکانم نمی دهد. حجم کار و مسولیتی که دارم برای یک آدم عادی قابل تصور نیست، می دانم که نیست. یاد گرفتم که بپذیرم لایف استایل کار و زندگی من برای نود و نه درصد آدم ها غیرممکن ست. وقتی که جبری ندارند، سه تا پروژه جدی تمام وقت را با هم پیش ببرند. 

آن روز پری پرسید: واقعا هیچ وقت بچه نمی خواستی؟ 

خواستم بگویم همین تو که بهترین بچه عالم هستی بودی و هستی. چیزی جز رنج برای مادرت داشتی؟ کجای این زندگی من جای بچه تویش خالی ست؟ هزار کتاب نخوانده دارم. هزار صفحه نانوشته. صد جای نرفته و ده کار نکرده .... کی وقت داشتم ام برای بچه و چه نیازی داشتم و دارم وقتی تنهایی بزرگترین لذت زندگیم ست. 

یکشنبه های ابری

قابلیت اینو دارم که از اکس هام قدیس بسازم. مثلا همین امیر، می تونم بنشینم و از کمالات ش هزار صفحه بنویسم و در یک جمله بگم چرا باهاش بهم زدم. اخیرا یک کشفی کردم که همیشه می دونستم توی ذهنم استاندارهای عجیب و غریبی دارم اما توی عمل زود قانع می شم و بعد هی خودم و دیگران رو سرزنش می کنم که چرا درست نیستند. سخته توضیح ش. مثلا یک کاری رو قبول می کنم و بعد شش ماه می بینم از اول می دونستم این کار وصله من نیست اما قبول کردم. رابطه هام هم همینطورن، چرا یک آدمی رو به زندگیم راه می دم که می دونم استانداردهاش با من فرق می کنه که بعد باهاش به مشکل بخورم ؟