دیشب خواب حاجی - پدر بزرگ- رو دیدم با اون ریش های خاکستری سفید بلندش. وقت رفتن بوسیدم و بغل ش کردم و گفتم: حاجی من دارم می رم، معلوم نیست کی دوباره همدیگر رو ببینیم.
بیدار که شدم انگار حاجی رو واقعا بغل کرده باشم، زبری ریش سفیدش هنوز روی صورتم بود.
سکوت بود و پنجره های آپارتمان های روبرو که بعضی هاشون روشن بودند. فکر کردم من سال هاست خواب حاجی رو ندیدم. حتی یادم نمیاد بابت رفتن ش گریه کرده باشم، بس که از نظر من خوب و درست زندگی کرده بود. بس که آدم خوبی بود. بس که دلم می خواست مثل اون بودم. همه اینا به چه معنی می تونست باشه؟ نمیدونم. شاید هم من بیش از حد نوستالژیک م نسبت به گذشته و فقط چیزهای خوب ش یادم میاد.
می دونم چقدر همه چیز توی زندگیم سر جاشه و چقدر باید شکر گذار باشم...
پ ن: کی آدم می فهمد که باید آن طناب پوسیده را رها کند یا بجنگد؟! اصلا جنگی در کار هست؟!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر