خسته ام، خیلی خسته ام... متنفرم از آدم هایی که بعد ساعت کاری مسیج و پیام می دهند اما باید قبول کنم دنیای کاری جدی امریکایی بالانس و کار و زندگی را قبول نمی کند و هر چقدر توی این دنیا بالاتر بروی این مرز کمرنگ تر می شود و قفسش طلایی تر.

شب بود که الف پیام داد، من و شماره ۲ فکر می کنیم اگر توی جلسه برد باشی خوب است، اگر سوالی داشته باشند فکر کنم تو بهترین کسی هستی که می توانی جواب بدهی و اضافه کرده بود، می توانیم درباره اش حرف بزنیم.

پیام را کامل نمی خوانم و جواب نمی دهم. مثل همیشه عکس العمل م به هر چیز غیرمنتظره ای در زندگی ام، خشم است. چرا باید بروم جلسه برد؟! دلم می خواهد فکر نکنم اما نمی توانم. فکر می کنم ته ش این ست که مجبور می شوم یک ارایه ده دقیقه ای داشته باشم و فکر می کنم می توانم از پسش بربیام، اگر مجبورم کنند!

چند ساعت بعد دوباره پیام را می خوانم و می بینم از ارایه خبری نیست و فقط می خواهند من توی جلسه باشم. 

در طول سال گذشته هم همیشه توی جلسه برد به عنوان ناظر بوده ام اما چرا دوباره تاکید کرده اند که باشم. 

بعدتر که با الف حرف می زنم روشن تر می شود که ممکن ست سوالی پیش بیاید که من فقط می توانم جوابش را داشته باشم و چون اولین بار است که جلسه به صورت حضوری- انلاین برگذار می شود و من هم باید حضوری بروم. 

جلسه توی یک هتل قدیمی نزذیک کاخ سفی... است، طوری که پیاده تا خود کاخ چند دقیقه است. از آن هتل هایی که دربان هایش هم مردهای سفید جا افتاده اند که یکی در را باز می کند و یکی خوشامد می گوید و یکی می پرسد که چطور می توانند راهنمایی مان کنند. 

لابی هتل پر از مردهای مسن با لباس های تمام رسمی ست. من، الف ، جی و شماره ۲ با ماشین جی از آفیس آمده ایم و ۴۰ دقیقه قبل از جلسه رسیده ایم اما شماره یک و شماره ۳ قبل ما آمده اند. 

جلسه به بهترین نحو تمام شده است، بدون سوالی از من. گزارش حسایرس ها، گزارش مدیر مالی ، بحث پیرامون عملکرد مالی سازمان، درخواست افزایش بودجه برای سال جاری و تصویب ش. تبریک بابت عملکرد خوب مالی و اجرایی . اوبر می گیرم و می روم آفیس ماشین را برمی دارم و می روم ارلینگتون خانه دخترها. از صبح چیزی نخورده ام، می نشینیم توی یک رستوران نزدیک خانه شان و غذا می خوریم و حرف می زنیم. صبح زود برای تولد ماری می رویم نیویورک گردی و آخر شب بر می گردیم. 

ساعت ۴ صبح است و من بیشتر ۲۴ ساعت گذشته را خواب بوده ام، نمی دانم حساسیت است یا سرما خوردگی یا ترکیب هر رو. بدنم هنوز خسته سفر است و مغزم هم نمی تواند استراحت کند... انگار حتی وقتی خوابم به کارش ادامه می دهد. 

عصرهای عادی

 از اتاق خواب به اشپزخانه می روم، شامم را خورده ام اما همچنان گرسنه ام. ماگ بزرگ آریزونا را پر از شیر می کنم و می گذارم توی مایکروفر و مدت ش را برای دو دقیقه و نیم تنظیم می کنم. کمی نان لواش که از مهمانی دیشب مانده و توی فریزر گذاشته ام درمیاورم و یک تکه نبات و یک چای کیسه ای سیاه می گذارم توی شیر داغ و یک قاشق چایخوری برای بهم زدنش برمی گردم توی تخت تا فیلمی که شروع کرده ام را ببینم. ارزش عاطفی- Sentimental Value 

روشنایی روز توی هوای ابری غروب ذره ذره حل می شود، مثل نبات و مثل چای سیاه که سفیدی شیر را رنگ می کند. بین فیلم فکرم به نوشته های نصفه و ایده های نصفه تر می رود. فکر می کنم این غروب و سکوت و زندگی کامل، تو را کم دارد... که نگاه من از منظره پشت پنجره... اتاق خواب و خانه ساکت و حتی گاهی از هنر به تو معطوف شود و تو جهانم باشی برای تماشا و بابت ش هیچ دلخوری نداشته باشم... می دانم اما... 

 همه تیم دور میز من جمع شده ایم و بلند بلند حرف می زنیم. از بیرون خودم را نگاه می کنم، به زن های دور و برم. به آدم هایی که روی من حساب می کنند و اعتبار می کنند. بعد فکر می کنم آدم هایی که سال ها مرا می شناسند این تصویرم را چطور می بینند؟!

درباره کار حرف نمی زنیم. درباره خانواده، پت، بچه ها، شهر، هوا ... حرف می زنیم و همین عجیب ش می کند. من هیچ وقت زندگی شخصی م را با کار یکجا نکرده ام و اغلب آدم هایی که سال ها باهاشان کار کرده ام چیزهای کمی درباره من می دانستند. من هیچ وقت اهل صحبت غیر رسمی توی محیط کار نبوده ام. اینجا اما فرق می کند. مخصوصا با الف. الف با آن قد بلند ، موهای بلوند و زیبایی روسی اش که خیلی از من بزرگ تر است، از زندگی شخصی وارد می شود و اینقدر این کار را صادقانه انجام می دهد که ناخواگاه زبانت باز می شود. گفت طلاق گرفته و برنامه آخر هفته اش این است که کوه لباس هایی را که از خانه مشترک ش آورده را مرتب کند. همانجا فهمیدم که اخیرا جدا شده. فکر کردم انصاف نیست این که این اطلاعات را با من درمیان گذاشته. من هم درباره جدایی خودم گفتم اما وارد جزییات نشدم. 

گفت تصمیم ندارد که آپارتمان کوچک اجاره ای اش را تا پیدا کردن پارتنر عوض کند. گفت نمی خواهم درگیر کارهای نگهداری یک خانه دیگر به تنهایی شوم... فکر کردم برای من هم سال ها طول کشید که عادت و باور کنم که شاید این واقعیت جدیدی ست که باید باهاش کنار بیایم. بپذیرم که با تعمیرکار و نصاب و باربر و راننده خودم به تنهایی سر و کله بزنم. گفتم اما برای من اینطور است که تصمیم گرفتم برای زندگی کردن منتظر پارتنر نباشم. من آدم راحتی برای زندگی با دیگری نیستم. با مهربانی گفت فکر نمی کنم اینطور باشد. 

وسط حرف زدن ها فکر می کنم اوه، این آدم ها دارند می شوند بخشی از زندگی ام... بیشتر از همکار و بیشتر شبیه دوست!

خالکوبی

 نامت را به زبانی بیگانه چون زخمی ابدی روی پوستم حکاکی می کنم ...

کدام جنگ؟

 فکر می کنم راهپیمایی کوتاه ۳-۴ کلیومتری جواب نمی دهد. باید دورتر بروم. یادم می آید کفش های ورزشی ام را دادم به رزا و بعدش چیزی نخریدم. یکراست می روم نورستروم رک و بعد از ده دقیقه یک کتانی ران میخرم و بعد می روم کتابفروشی کنارش و از کافه اش یک چای لاته- همان شیرچای خودمان- و می روم مسیر راهپیمایی دور دریاچه بورک. ماشین را توی پارکینگ خاکی کوچکی پارک می کنم. کفش های ورزشی جدیدم را می پوشم و ژاکت ورزشی و کاپشن چرم را هم رویش. هدفون هایم - که پارسال برای تولد خودم گرفتم- می گذارم توی گوشم. کیف پول را می گذارم توی داشبرد و کیف دستی ام را می گذارم صندوق عقب. سویچ و تلفنم را برمی دارم و دوباره مسیر را چک می کنم. سر راست به نظر می رسد. راه می افتم و وسط راه کمی پادکست گوش می کنم و بعد خاموشش می کنم، مگر نه این که آمده ام کمی از بار مغزم را خالی کنم. 

۷ کیلومتر پیاده روی و توی مسیر بیشتر محلی ها و کمتر آسیایی ها -چشم بادامی ها- که توی این منطقه متمرکزند. برمی گردم توی ماشین و باقی شیرچای سرد شده ام را می خورم و برمی گردم خانه. نیمرو و پنیر و نتفلیکس... باقی روز حمام طولانی و درست کردن ناخن پاها و لاک زدنشان بعد ماه ها، ماسک صورت و دوباره نتفلیکس. 

یکشنبه هم به خرید و آشپزی و شستن و جمع کردن لباسها و ملافه ها و حوله هامی گذرد. 

این روزها فکر می کنم چقدر از خبرهایی که می خوانیم حقیقت دارند؟ نه این که همه اش دروغ باشد، چیزی که بیشتر از فکت ها روی ما اثر می گذارد تفسیر و پیش بینی و آینده اتفاقات است وگرنه فکت ها که اتفاق افتاده است و تمام شده است. سوختن تهران ... آتش و دود توی میدان آزادی ... هنوز شنیدن -جنگ ایران- عجیب و غیر واقعی به نظر می رسد.

انطرف دنیا در آتش جنگ می سوزد و این طرف که یکی از عوامل جنگ است، کوچکترین تغییر یا تاثیری بر روزمرگی شان ندارد، حتی قیمت بنزین تکان نخورده است. اگر سوشیال مدیا و خبرها را دنبال نکنی می توانی وانمود کنی که جهان در صلح مطلق است. 

و ناگهان بهار ...

 خیابان ها یک لایه یخ ضخیم بسته بودند. از آن یخ ها که چرک می نشیند روی شان و انگار آمده اند که تا ابد زشتی شان را به رخ ما بکشند. هفته ها بود که از سرما و کار نمی توانستم پیاده روی بروم. برف ها آب شدند و زمین دارد به سرعت سبزی اش را از زمستان پس می گیرد. پریروز رفتم ، محله مان را دور زدم و حتی دریاچه را هم دور زدم و برگشتم. حتی وسط ش ایمیل رییس م را هم گرفتم که چیزی. خواسته بود. پیام دادم و گفتم رویش کار می کنم و می فرستم. حتی قدم هایم را هم تند نکردم ... می رسم وقتی که می رسم. 

دیروز هم هوا بهشت بود، وقتی بیدار شدم بدون این که به مغزم اجازه منصرف شدن بدهم پریدم زیر دوش و لباس پوشیدم و رفتم موزه ملی تا نمایشگاه موقت شان که بزرگترین نمایشگاه آثار هنری بومیان استرالیا بود را همراه با نشست با دو نفر از هنرمندانشان بود ببینم. درد آدم ها را به هم نزدیک می کند. 

جالب ترین قسمت ش هم شروع برنامه بود که مجری برنامه که یک استاد دانشگاه استرالیایی بود گفت به رسم بومیان استرالیا به سرزمینی که رویش ایستاده ایم و به نیاکان این زمینی که رویش ایستاده ایم- و اسم قبیله بومی امریکایی که صدها سال قبل در واشنگتن دی سی زندگی می کردند را گفت- ادای احترام می کنیم. لحظه عجیبی بود، فکر کردن به قوم بومی که صدها سال قبل- که خیلی دور نیست- روی زمینی که ایستاده بودیم- پایتخت امریکا- زندگی می کردند. 

خیلی گفتگوی خوبی بود و نمایشگاه خوبی هم بود. بعد رفتم کافه موزه و صبحانه خوردم و آدم ها را تماشا کردم. یک کتاب برای تولد ماری خریدم و یک کنسرت کوتاه هم از موسیقی بومیان استرالیا بود که خیلی قشنگ بود. تمام راه برگشت توی ماشین بعد مدت ها موسیقی بلند گوش کردم.

خامنه ای مرده بود. هوا خوب بود و من دلم می خواست همزمان پیش بابا بودم و با هم چای می نوشیدیم و درباره ایران حرف می زدیم.