دنیس ۶۰ سالشه. یک خانم افریقایی امریکایی که یک پسر سی و چند ساله داره که تنهایی بزرگ ش کرده. کمتر از دو سال دیگه بازنشسته می شه و می خواد بره پناهگاه حیوانات کار کنه و به خاطرش خیلی هیجان زده است. بیشتر تعطیلات ش رو با شوهرش که دو ساله با هم ازدواج کردند روی کشتی های تفریحی جنوب امریکا می گذرونه. حرف زدن و حتی فکر کردن به دنیس منو خوشحال می کنه. یک زن معمولی که زندگی عادی ش رو پیشش برده و سعی کرده درست زندگی و کار کنه.
فکر کردن به دنیس و پناهگاه حیوانات خانگی منو خوشحال می کنه!
فرصت می کنم توی آینه دستشویی کتابفروشی به خودم نگاه کنم. لاغرتر و رنگ پریده تر از همیشه. پلک هایم همچنان سنگین است. چهارشنبه شب با سه تا از همکارها از یک رستوران اطراف آفیس سردراوردیم و درینک و دو ساعت و نیم غیبت آدم هایی که هر روز هشت ساعت کم و زیاد باهاشان کار می کنم و وقتی خانه برگشتم انگار توی لجن افتاده باشم (کی غیبت کردن برایم اینقدر زننده شد؟) فردایش واقعا افتادم و حتی رفتم آفیس و دیدم با آن صدای گرفته نمی توانم سلامت بودن م را به کسی بفروشم و آمدم خانه تا با خودم مهربان تر باشم.
سه روز گذشته و من کماکان حالم خیلی خوش نیست. امروز خودم را بیرون کشیدم برای صبحانه و کافه و کتابفروشی و شاید خرید...
فرصت می کنم توی آینه دستشویی کتابفروشی به خودم نگاه کنم... لاغرتر و رنگ پریده تر از همیشه اما نزدیک تر به خودم... خیلی وقت نیست که کمتر توی فضای عمومی و برخورد و حرف زدن با آدم های جدید احساس غریبگی کنم، حرف زدن و لبخند زدن و تشکر کردن با آدم های پشت پیشخوان... پیدا کردن جای نشستن توی کافه شلوغ و تنها چای ام را نوشیدن، فکر کردن، خواندن و گاهی تماشای آدمها و حتی لبخند زدن...
امروز زنی ۵۰ ساله توی سوشیال مدیا گفت: خب وقتی سن ت بالاتر می رود، کمتر دیده می شوی ... همین باعث می شود که آدم ها کمتر اذیتت کنند!
مثل این که چراغی توی سرم روشن شده باشد، تمام این سال ها، درس و کار و امدن و رفتن ها برای این بود که کسی مزاحمم نشود. چرا یادم رفته بود؟
کسی مزاحم انتخاب لباس و مدل موهایم نشود... کسی مزاحم آمدن و رفتن م نشود... کسی نباشد که به من بگوید با پول خودم ماشین نخرم... خانه نخرم... مهمانی و خرید و مسافرت نروم ... بیشتر این مزاحمت ها برای من که در خانه ای نسبتا آزاد بزرگ شده ام، از نزدیک ترین ها می آمد با روکشی از دلسوزی، آینده نگری و خیرخواهی و حتی عشق! دنیایی که زن بودن مصادف است با جنس دوم بودن حتی در مدرن ترین و آزادترین جای جهان با دوز کمتر البته!
فرصت می کنم در آینه دستشویی کتابفروشی خودم را ببینم و به خودم لبخند بزنم!
دیشب خسته از کار برگشتم، دیدم کاوه مسیج داده. مسیج نبود و در واقع دو تا ویدیو کوتاه بود از اگست ۲۰۱۱ شبی که سه صبح ش سفر بامیان را رفتیم و شب توی بند امیر ماندیم و یکی دو شب بامیان. آن سفر نقطه اوج زندگی کابل بود. گروه دوستی ما که مثل خانواده شده بودیم و نمی دانستیم داریم بهترین روزهای زندگی و جوانی مان را تجربه می کنیم. زی از امریکا برگشته بود و داشت توی دانشگاه درس می داد، ک دنبال. فیلم و هنر بود. من تازه خانه فرهنگ را سر پا کرده بودم و برای ۳ سال بودجه داشتم. نون شرکت ش را داشت و میم تازه عروسی کرده بود و خانم ش را آورده بود کابل، ع وزارت کار می کرد و عاشق دلخسته دختر دایی اش بود.
من موهایم را برای اولین و آخرین بار بلوند کرده ام و فکر می کنم توی کابل پیر می شوم و میمیرم. فکر می کنم که خوشبختم که صبح تا شب با هنرمندها کار می کنم و فکر می کنم با کار فرهنگی می شود کابل را یک قدم عمیق کرد و به جلو برد. از بازی های پشت پرده فاندها و باندها خبری ندارم و نمی دانم همه مان مهره های سرباز در جنگ های بزرگ دیگرانیم، چه نادانی شیرینی. اما من چشم هایم فقط رو به جلو را می بینند. برنامه بعدی... نمایش فیلم بعدی .... نمایشگاه و گفتگوی هنری بعدی ... زندگی مشترک م هم به خوبی که می تواند باشد هست.
به آن زن ساده دل و دوستان و پارتنرش نگاه می کنم و اولین فکرم این است که: من همه چیز را خراب کردم... بعدتر فکر می کنم مسیری که آمدم اجتناب ناپذیر بود و چه انتخاب های سختی کردم بعد آن روزها و چقدر با ساده دلی شجاع بودم!
۱۴ سال گذشته است از آن روزهای خوب، زی نیویورک، نون کانادا، میم فلوریدا، ک نروژ، الف آلمان و من اینجا!
همه مان به مقاصدمان رسیده ایم و بهایش را هم سخت پرداخته ایم و بهایش آن چیزی نبود که فکر می کردیم... ما بهایش را با پشت سر گذاشتن ادم ها و روبرو شدن با خودمان پرداخت کردیم... یادش بخیر! همین!
وقت ش هست حسرت های نو بسازیم!