یکشنبه

 خوشبختم! باران ریزی بیرون خانه ام می بارد که ماندن توی تخت را توجیه می کند، گوش دادن به صدای باران  پرنده ها از پنجره نیمه باز اتاق خواب، کتاب خواندن، خواندن فلسفه چیپ روی سوشیال مدیا ... یک لیوان آب کنار تخت تا ساعت از ۱۲ ظهر بگذرد و زمان صبحانه باشد، نیمرو... نان بربری... کمی سبزی جات و چای شیرین! چه می خواهم دیگر؟! 

Tell me everything!

 این روزها ۱۴-۱۵ ساله شده ام و شاید کمتر. عصر تابستان است و می روم زیر تختی که توی اتاق اخری ست. کمی تاریک ست و همیشه خنک... می توانم ساعت ها آنجا باشم و در سکوت خیالبافی کنم... فرداهای نیامده... روزهایی که تصمیم گیرنده زندگی خودم باشم ... این روزها به آن تاریکی ساکت و خنک خزیده ام و خیالبافی!