این روزها ...

"رفتن" که بهانه نمیخواهد ،

یک چمدان میخواهد از دلخوریهاى تلنبار شده و گاهى حتى دلخوشیهاى انکار شده ...

رفتن که بهانه نمیخواهد وقتى نخواهى بمانى ، با چمدان که هیچ بى چمدان هم میروى !

"ماندن" اما بهانه مى خواهد ،
دستى گرم، نگاهى مهربان، دروغهاى دوست داشتنى،
دوستت دارمهایى که مى شنوى اما باور نمى کنى،
یک فنجان چاى، بوى عود، یک آهنگ مشترک، خاطرات تلخ و شیرین ...

وقتى بخواهى بمانى ، 
حتى اگر چمدانت پر از دلخورى باشد خالى اش مى کنى و باز هم میمانى ...

میمانى و وقتى بخواهى بمانى ، نم باران را رگبار مى بینى و بهانه اش مى کنى براى نرفتنت !

آرى ،
آمدن دلیل مى خواهد
ماندن بهانه 
و رفتن هیچکدام ...... 

سهراب سپهری

اینجا زنی آرام گرفته است ...

صبح یکشنبه است. خانه در سکوت فرو رفته است و من آرامم... چه میخواهم از دنیا!؟

با دوستم توی وایبر چت میکنم، خیلی شیک اشکهایم شره می کنند. دستمال ندارم و با گوشه بلوزم هر از چند گاهی بینی ام را پاک میکنم.

هیچ کس عین خیالش نیست. خدا را شکر که ادمهای اینجا تا ازشان کمک نخواهی سعی در نجاتت نمی کنند. بی خیال رد میشوند. 

میخواهم تمام قد توی کتابخانه دانشگاه بیایستم و بگویم: خانم ها، آقایان! تشکر از بی تفاوتی تان!

وقتی از جنگ #خاورمیانه حرف می زند، چشمهایش می درخشد. هیجان زده میشود. مثل پسربچه ای که درباره جدیدترین بازیچه اش حرف می زند. 

من را می ترساند، نمیتوانم استدلال کنم که #جنگ هیجان ندارد، برنده شدن در جنگ خوشحالی ندارد. 

نفسم میگیرد از هیجانش، میگویم: بس کن!

بعدتر که بهتر میشوم میگویم: داریم درباره آدمها حرف می زنیم. آدمهایی از گوشت و پوست و استخوان که تکه تکه میشوند و در بهترین حالت که سالم برمیگردند کرامت انسانی برایشان نمانده است. چه برنده ، چه بازنده... هیچ ایده اولوژی از نظر من ارزش جان هیچ انسانی را ندارد.

ساکت میشود و جوابم را نمی دهد، میدانم به خاطر این نیست که قانع شده، به خاطر ناراحتی و عصبانیت من است و می دانم هزاران آدم مثل او هستند که جنگ برایشان قابل قبول و ارزشمند است و مرگ آدمها در جنگ،  بخشی از بازی!!!

وقتی زنی حرف می زند خوشحال باش چرا که هنوز به تو فکر میکند، وقتی زنی سکوت اختیار میکند، تمام شده ای ...

تکه های خودم را کنار هم می چینم. درست نمیشود... دوباره خراب میکنم... دوباره کنار هم می چینم تکه های خودم را ...

یک روز صبح علی الطلوع از خواب بیدار می شوی و می بینی جهان به پایان نرسیده ...

نرم نرمک می رسد اینک بهار...

از طیاره که پیاده شدم باد گرم و مرطوب خورد توی صورتم. 

توی سالن پرواز زنی با شلواک کوتاه توجهم را جلب کرد.

توی تاکسی که نشستم محبور شدم جاکت نازکم را هم دربیاورم از گرما و با کاپشنم دستم بگیرم.

صبحی که پرواز داشتم کفش زمستانی و کاپشن تنم بود.

چهار پنج روزی نبودم و بهار بی من، بساطش را پهن کرده ...

گفت: زنهای افغان خیلی شجاعت داشتند درباره فرخنده !

گفتم: زنهای افغان چاره دیگری نداشتند.

گفت: سکوت... خیلیها انتخاب میکنند که سکوت کنند!

فاجعه فرخنده از نظر من واکنش مرد افغانی ست به نسل جدید زنانی که فکر میکنند و بلند سوال می پرسند، نسل سنتی (نه لزوما پیر و حتی گاهی جوان و تحصیل کرده و خارج رفته) که نمیتواند جواب سوال شان را بدهد. پس با سنگ و مشت و چوب جواب می دهد.
روزهاست از خودم می پرسم چرا فاجعه فرخنده مرا شوکه نکرد؟ همیشه احتمال می دادم که ممکن است برای هر زنی که از خانه بیرون می آید این اتفاق بیافتد. 

خسته از سفر رسیده ام، شش ساعت وقت دارم تا یک تحلیل ۵ صفحه ای بنویسم. آنقدر خسته ام که مقاله را که باز میکنم از پاراگراف سوم مغزم کلمه ها را پروسس نمیکند. یاد شب قبل می افتم و بحثم با دوستم. 

گفت دارم فکر میکنم دیگر چه چیزهایی را دروغ گفته ای، یا یک طور دیگری دیده ای که من نمی بینم یا اصلا نگفته ای! میدانم که از قصد نبوده این کارت، میدانم که کار درستی کردی که نگفتی، اما نمیدانم که اگر حق انتخاب داشتم دلم می خواست بدانم یا نه!!!

میتوانم بگویم: دوستی ما در حدی نیست که این سطح صداقت را از من بخواهی. یک دوستی ساده و معمولی ست که تو این سر دنیا و من آن سر دنیا... اصلا همین سادگی ات است که هم من را به خنده می اندازد و هم حسودی میکنم که چقدر سالم و بی دغدغه بزرگ شده ای...

دلم نمیخواهد هر بار این جبر جغرافیایی را بکوبم توی صورتش، سکوت می کنم و به سیاهی شب خیره میشوم.

سکوتش من را می ترساند. 

می گویم: اگر حرف نزنی من نمیدانم چی توی مغزت میگذرد.

سکوت میکند و من میان مرداب بی انتهایی پرت می شوم. تصویر مرداب آنقدر واضح است که انگار واقعا توی آن گیر اقتاده ام. زیر لب میگویم: دارم توی بیداری کابوس میبینم!

می گویم: ما آدم های آن سر دنیا زیادی شکسته ایم، آنقدر که قابل بند زدن هم نیستیم. 

چه اصراری دارم جبر جغرافیایی را بکوبم توی چشمهای ساده و زود باورش؟ سکوت می کنم و در مرداب فرو می روم...

ضریب الاستیک

من اگر از دل این ماجرا "این وان پیس" بیرون آمدم، برایت قصه خواهم کرد...

از سر صبح داشتند درختهای باغچه پشتی را می بریدند و همانجا به خاک اره تبدیل میکردند. تا ظهر تحمل کردم و به روی خودم نیاوردم. اشک تلفن صبح داشت خفه ام می کرد و لبخند از صورتم محو نمی شد. گفتم: دارند توی دلم رخت می شویند.

جواب داد: حق داری!

این روزها همه این حرف را می زنند که حق دارم اما چیزی تغییر نمیکند و همچنان توی دل من رخت ...

اینطوری بود که اول شاخه ها را از بالا می بریدند. بعد یک تنه لخت درخت می ماند. درخت را اره می کردند ... نماندم، زدم بیرون از خانه... 

همخانه ام گفت: آخه ریشه ها را چطور کشیدند و خاک اره کردند!؟