آدم ها از تو و به جای تو که حرف می زناد خنده ام میگیرد، سعی نمی کنم مجاب شان کنم که اشتباه می کنند. یک گوشم در میشود و یکی دروازه و یک جایی توی قلبم تو نشسته ای و لبخند عمیق می زنی! سلام!

 شاید از شدت جستجوست که پیدایت نمی کنم... 

بعد سال ها آرام گرفته ام... به معنای واقعی کلمه... آنقدر آزادم که این آزادی من را می ترساند... حتی محدودیت ساعت خواب و بیداری ندارم... آنلاین کار میکنم و آنقدر روی همه چیز تسلط دارم که می توانم ۵ ساعت آفلاین باشم و کسی به مشکلی برنخورد. 

می توانم ساعت ها راه بروم... کتاب بخوان م... فیلم ببینم و زندگیم مختل نشود... این همان آزادی ست؟!

سکوت فیزیکی که این خانه دارد عجیب است، تا حالا هیچ صدایی از هیچ همسایه ای نشنیدم. تنها نشانه زندگی ماشین هایی ست که توی پارکینگ غیب و ظاهر می شوند...