داشت خاطره مشترکی را به نفع خودش با کمی تحريف تعريف می کرد. حتی سعی نکردم اصلاح ش کنم. چه اهمیتی داشت. لابد همه این ها بخشی از بزرگسال بودن ست.
یادم هست چقدر شاکی بودم که چرا این آدم ها من را توی جمع شان نمی خواهند و هر بار اتفاقی توی جمع شان بودم پشیمان شده بودم از وقتی که گذاشته ام. اما انگار غربت یک خلا ايجاد می کند که دلت معاشرت به هر قیمتی را می خواهد و شاید هم خاصیت آدمی ست تا مهاجرت.
دیدم این آدم به خودش هم دروغ می گوید و واقعیت ها را برای خودش وارونه جلوه می دهد. بعدتر فکر کردم همه ما به خودمان دروغ می گوییم و خیلی وقت ها واقعیت ها را نمی بینیم تا وقتی که خیلی دیر ست و گاهی هم هرگز نمی بینیم، نمی خواهیم ببینیم. بیشتر وقت ها این تحریف ها کوچک اند، اما وقتی ذره ذره کنار هم جمع شوند، جهانی را ترتیب می دهند که وجود خارجی ندارد.
فکر می کنم تا کی جای نبودنت درد خواهد کرد؟ دلم نمی خواهد عبور کنم و می دانم تنها راهش صبر ست که بگذارم، بگذرد...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر