خانه عمه

 میم ساعت شش صبح رفت سر کار، ریرا ساعت هفت رفت سر کلاس. من هفت بیدار بودم تا با مهندس که هفت ونیم می رفت سرکار خداحافظی کنم. ماری بیدار شد که هشت بچه ها را راهی مدرسه کند. پری هم همان وقت ها بیدارشد. ظرف های شام از شب قبل شسته بودند و هیچ خبری از به هم ریختگی یک خانه که این همه آدم مختلف فعلا ساکن ش هستند نیست. انگار پرت شده ام به 13-14 سالگی و خانه حاجی و عمه ام (پدرو مادر مهندس) تنها خانه ای که غیر خانه خودمان احساس خانه بودن را داشتم و درش به روی همه باز بود و هست. خانه ای که سفره اش به روی همه گشوده بود و حتی وقت صبحانه کسی در می زد و پای سفره می نشست. برای من هنوز مردم گریز، این ها عجیب بود وهست و دلم برای عمه می سوخت که این همه مهمان دار است. مامان میگفت خانه پدر حاجی در وطن هم همیشه همانطور بوده.

دلم تنگ شد برای آن روزها، بابا، حاجی، عمه ریحان که خیلی همه مان را دوست داشت ودارد ولابد تنها کسی در دنیاست که مامان (زن برادرش) را بیشتر از برادرش دوست داشت. 

حالا خانه پسر عمه در تگزاس همان حال و هوای خانه کرج شان را دارد و پسر عمه بهترین اخلاق های پدرو مادرش را گرفته. چند ساعت دیگر پرواز می کنم آن سر این قاره و به خانه ام برمیگردم. اما دلم به داشتن این آدم ها گرم ست. چیز دیگری نمیخواهم... همه چیز دارم ...

کارم را دوست دارم؟

موقتا عضو گروه کاری شده ام که هیچ کس با هیچ کس نمی خواند. به عبارتی سگ می زند و گربه می رقصد. امروز تیم لیدر گفت که دارد می رود. این که همه این سازمان هایی که اینجا باهاشان کار کردم تنها مشکلی که دارند رهبری ست. کسی اعتقادی به کاری که می کند ندارد، همه به امید چک آخر ماه شان هستند و مدیرها هم فقط نگران سابقه کاری و حقوق بازنشستگی هستند ولاغیر. ملت هم فقط به حساب بانکی شان تعهد دارند، خلاص!!!

داشتم به امیر راجع به بیهوده و بی معنى بودن کاری که می کنم شکایت می کردم. گفت می دانی این کار بامعنی کردن کانسپ غربی جدیدی ست که با توجه به طول عمر بشر خیلی هم جدید است. انسان اولیه هم مجبور بود صبح تا شب شکار کند تا فقط خودش را سیر کند. به قولی تا بوده همین بوده... حالا خودش هم دارد سومین شغل ش را شروع می کند که هیچ ربطی به تجربه و تحصیلاتش ندارد و بی معنی بی معنی ست...

چارشمبه

 رفتم گلی را بعد آخرین باری که جنوب بود و رفتم دیدنش، ببینم که آمده بود دی سی و تنها وقتی که می توانستیم ببینیم صبح زود بود. هشت صبح جلوی هتل ش بودم و رفتیم کافه ای درست پشت ساختمان کنگره نشستیم و حرف زدیم. گلی جزو معدود آدم هایی ست که از طریق کار، دوست شدیم و دوست ماندیم. دورادور توی سوشیال مدیا هم را دنبال می کنیم. گفت قرار است بیشتر این طرف ها آفتابی شود و چقدر هوای تازه بود دیدنش. 

پ ن: چقدر باید خفن باشی که نتفلیکس باهات قرارداد ببنده که هر پروژه ای رو خواستی کار کنی باید با ما باشه و ما تهیه کننده ش باشیم. شما الگوی من اید خانوم!

دوشنبه

 فکر میکنم اگر میرفتم آفیس با لیزا دوستان خوبی می شدیم اما یک طورهایی هیچ وقت آدم خیلی وقت گذاشتن برای رابطه ها نبودم. اگر فرصت ش پیش می آمد با آدم ها دوست می شدم و اگر نه، می گذشتم. 

آمدم کافه به کار کردن، یک جنتلمنی با دوستاش روبروم نشسته. چرا بلد نیستم مثل آدم روی آدم ها کراش بزنم و سلام کنم؟ 

پ ن: گفتم از تميز کردن خانه بدم می اید و حتی خانه تمیز کردن خودم را قبول ندارم. گفت واقعا چطور می توانی اتاق خواب و وسایل شخصی ات را دست کسی بدهی تا تمیز کند؟ بگذریم از حس بدی که آدم پیدا می کند یکی کارهای شخصی اش را انجام بدهد. 

گفتم: این یک شغل ست و من به این شغل احترام می گذارم و آدم ها را پایین تر از خودم نمی بینم، بعد هم تو اگر چنین حسی داری چرا لباس می دهی خشکشویی؟ چرا می روی دندانپزشکی برای تمیز کردن دندانهایت؟ تفاوتش چیست؟ 

قیافه ش دیدنی بود. 

پ ن: دوباره دارم با یک دست چند تا هندونه برمیدارم. قبول کردم که این عادت م شده و نمیتونم غیر این و ترک عادت و فیلان...

یکشنبه

 از امیر پرسیدم برای تولدت چیکار میکنی. گفت: اگر بازی های بیسبال دوباره از سر گرفته بشه، می رم استادیوم. 

طبعا فکر میکردم کار با معناتری مد نظرش هست :))

اگر بازی ها از سر گرفته بشه، اولین تجربه استدیوم رفتنم می شه. خدا رو چه دیدی شاید منم تولد ۸۰ سالگی م تصمیم گرفتم برم استادیوم!

در ضمن فرمودند هدیه بی هدیه. گفتم من اوکی هستم اما تولد من انتظار هدیه دارم و لطفا گرون هم باشه. 

شنبه

 خانه دوستم خواب بودم و طبق معمول گربه اش مثل خودش زود بیدار شده بود و پنجه به در می کشید، یکساعت خواب من به درگیری آن دو تا گذشت که گربه سر و صدا می کرد و این مثلا بی صدا سعی می کرد او را آرام کند تا من بخوابم... نشد که بخوابم... بیدار شدم املت درست کردم و بیرون بوران و برف ست و من دلم نمی خواهد توی این هوا رانندگی کنم. 

با هم

 صبح زود خودم را از تخت کندم و رفتم جزیره، در واقع جزیره نیست یک پارک نسبتا مخفی ست کنار رودخانه و وسط پایتخت که انگار فقط محلی های سفید می شناسند. زمین از باران شب قبل خیس بود و پرنده ها می خواندند. طولانی ترین راه را انتخاب کردم و راه رفتم. قلبم از دعوای شب قبلش سنگین بود. نمی دانستم که حرف زدن درستش می کند یا نه. 

بعدتر شین گفت عصر بیایم پیشت که حالت بهتر بشود. گفتم بیا و چهار پنج ساعتی نشستیم و بعدتر هیلی آمد و طرفای ده شب خمیازه کشان و خوشحال از کافه بیرون آمدیم.

آدم هام دارند سر جایشان قرار می گیرند. 

مهمانی

با رعنا و امیر حرف زدن مثل حرف زدن توی خانه خوشحال خان با دوستان قدیمی ست. فکر کردم می شود مثل همان وقت ها، همانطوری که همه سرشان گرم ست، من خواب بروم و کسی ناراحت نشود؟

پ ن: امیر گفت دوست با تو خیلی خطرناک ست، آدم احساس میکند قابلیت این را داری که هر لحظه بگذاری و بروی!

راست می گفت. من همیشه آماده ام، آماده فرار... کی شروع شد؟ 

سه شنبه و چهارشنبه ابری

 دلم میخواد ۲۴ ساعت توی تخت باشم. دلم رو توی تخت جا میگذارم. تلفن می زنم. قرار میگذارم. دوش میگیرم. آرایش می کنم و مهمانی می روم. معاشرت میکنم و لبخند می زنم، حتی شوخی می کنم و به جوک ها می خندم. بانک، فروشگاه، خشکشویی، کافه، ... برمیگردم و دلم همچنان توی تخت جا مانده است. 

یک جایی میانه زندگی، به همه یقین هایت شک می کنی. به احساس هایت، به منطق و دلیل ها و چراهایت ... به دلیل سلام نکردن دیگری... به نادیده گرفتن شدن... به غمگین و خوشحال شدنت هم شک می کنی... به اینکه آن سرخوشی توی اتوبان ۳۹۵ و موسیقی توی ماشین واقعی بود یا این غم مرطوب ...

تنها یقین جهان ملافه های سفید ست که بی هیچ انتظاری، هر موقعی تو را در آغوش می گیرند... نمی پرسند، شک نمی کنند، امتحان نمی گیرند، گله نمی کنند، سکوت و فریاد هم نه ... همیشه امن اند!

 

دوشنبه خوب

 زندگی جایی پاش رو از رو خرخره ت برمیداره که تو شل می کنی. 

همه جای دنیا پر از خبر جنگ و آوارگی و بدبختیه. قلب من در آروم ترین و مطمئن ترین جای زندگیش. با هر تلنگری هم اشکم سرازیر میشه. تو اسمش رو بگذار افسردگی و استرس. من میگم انسان بودن، من میگم عاشق زندگی و آدم هاش بودن ...

چارشمبه

 خب کم کم یاد می گیرم و به روش سخت هم یاد می گیریم که رهایی در جزییات ست. خوشبختی هم در جزییات ست. زندگی هدف های بلند مدت و کوتاه مدت و با سرعت دویدن به طرفشان نیست. زندگی جزییات خوردن ، خوابیدن ،کار کردن، معاشرت کردن ... ست. 

همه برای زنده مادن باید غذا بخورند، اما سبک غذا خوردن و کیفیت غذا خوردن ميزان خوشبختی ات را تعریف می کند. ربط خیلی کمی هم با پولدار بودن دارد. سالم و درست و به موقع و با آداب غذا خوردن ست که تو را متمايز می کند. لاغر، چاق، سالم یا بیمار...

همه باید کار کنیم، اما نوع کاری که انتخاب می کنیم، جایی که کار می کنیم، چطور با خودمان و دیگران در کار رابطه برقرار می کنیم و اولویت های کاری مان را می سنجیم. 

همه مان ۲۴ ساعت در روز وقت داریم و این که چطور این ۲۴ ساعت را می گذرانیم یا تلف می کنیم، سرنوشت ما را می سازد.

به نوع دیگر، این هدف های غلط نیست که زندگی ما را ویران می سازد. این عادت هایی که در زندگی داریم ست که ما را به فنا می دهد. عادت ورزش نکردن، بد رفتار کردن، بد خوردن، بی موقع و بد خوابیدن، مراوده با آدم های اشتباهی، وقت تلف کردن توی سوشیال مدیا، دنبال کردن خبرها و آدم هایی که هیچ ربطی به ما ندارد...

سه شنبه

 یک طوری از کار و زندگی بریدم که برگشتنم با خداست... 

انتخاب کردن برام سخته، دلم میخواد یکی همه گزینه ها رو بگذاره روی میز و بگه انتخاب کن و من انتخاب کنم. مثل جریان ماشین خریدن که به حامد گفتم می خوام ماشین بخرم. گفت بودجه ت چقدره و چند تا سوال دیگه. یک روز رفتیم بنز و آیوودی دیدیم و روز بعدش بی ام دبلیو و همون جا قرار داد بستم و هفته بعد ماشین رو خودم تحویل گرفتم. ماشین قبلی رو هم با هم رفتیم کارمکس قیمت گرفتیم که یکی پیدا شد و درخواست که به قیمت کارمکس بفروشم بهش. 

سر عوض کردن آپارتمان هم دلم می خواد یکی باشه گزینه ها رو بگذاره روی میز و من برم فقط قرار داد امضا کنم. می دونم چه آپارتمانی می خوام. می دونم کدوم منطقه می خوام و بودجه م هم میخونه. اما جاش رو پیدا نمی کنم. به امیر بگم شاید گزینه ای داشته باشه. 

تعطیلات رفتن هم همین شد، به امیر گفتم می خوام برم تعطیلات ترجیحا یک جای گرم. همون موقع یک تور هتل و هواپیما سه روزه برای میامی پیدا کرد. شد یکی از بهترین سفرهایی که رفتم تعطیلات! حتی رستوران ها و گالری ها رو هم روزو کرده بود و من فقط می گفتم اوکی. بس که می دونست چی حال منو خوب میکنه. حالا اگر خودم همه این کارها رو می کردم و همون جاها هم می رفتم، هیچ بهم خوش نمی گذشت. مشکل اینجاست که نمیخوام به پروسه و جزییات و گزینه ها فکر کنم.