وقتی خانه فرهنگ رو شروع کردم نمی دونستم به کجا می رسه. چقدر زندگی و کار آدمها رو تحت تاثیر قرار میده؟ چند باری آخر پروژه ها بود و پروپوزال های جدید روی هوا بود و نمی دونستیم که فاند می گیریم یا نه. بچه های تیم رو جمع می کردم و می گفتم داستان اینه و من هیچ قولی نمی تونم بدم که مثلا تا دو ماه دیگه پول داریم یا نه. اما اگر بمونید و پول بیاد، تاخیری ها رو هم پرداخت می کنیم. روندش هم این بود که کرایه دفتر و هزینه های جاری رو از حساب شخصی خودم می گذاشتم و اگر پروژه ها می آمد، برداشت می کردم.
من به خودم مطمین نبودم و ایمان نداشتم اما می دونستم که می خوام نهایت تلاش م رو برای سرپا نگه داشتن اونجا بکنم. اون تیم من به چی امید داشت و چرا هر دفعه پای ریسک های من موندند؟ من چرا ادامه می دادم در صورتی که هیچ وقت خودم رو پیشرو و مدیر نمی دیدم.
روزی که اومدم امریکا گفتم، همه اون کارها رو پشت سر بذار، سفرها و جلسه ها و کارهایی که انجام دادی شاید همه از خوش شانسی در زمان و جای درست بوده. اینجا باید از صفر شروع کنی و معلوم نیست که چیزی غیر از یک آدم معمولی بشی و خودم با این موضوع اوکی بودم...
از صفر شروع کردم و تا همین چند هفته پیش فکر می کردم، آدم معمولی ام که باید توی حاشیه امنی زندگی روزمره خودم رو داشته باشم، اما فکر می کنم باید نگاهم رو تغییر بدم ... ما آدم ها نقش های ناگزیری داریم که بودن مون رو معنی می دهند و ربط کمی به تصمیم ما دارند، نیرویی که آتش نهفته درون ما به جلو می بردش و ما رو هم سر جایی که برامون مقدر شده می گذاره، هر چند خودمون باور نداشته باشیم. وقتش هست که برای اولین بار به اون آتش نهفته باور داشته باشم و به جای مقاومت و جنگیدن باهاش، ازش استفاده کنم.