اضطراب مثل اسید می ماند، می پاشد روی لحظه هات و همه را برجا می بلعد
وقتی بهش مجال نمی دهی و همان لحظه که ریخت در جانت (که در ۹۰ درصد مواقع نمی توانی چون فلج ذهنی شده ای) به سراغ ش بروی و با همان چیزی که باعث ش شده روبرو شوی، می بینی که ته ش تنها ترس از تاریکی و ناشناخته بوده و دیگر هیچ...
بعد بیست سالگی که. با خدا قهر کردم، قهر نکردم، فهمیدم که ایمان نداشتم و همه اش از ترس بود و بعد از آن ترس هم نبود و خدا هم ...
دست بردم به دعا، چون فکر میکردم هر کاری که می کنم سراسر اشتباه است. از ساعت بیدار شدن تا وقت خوابیدن و خوردن و همه چیز در شک و سیاهی فرو رفته بود...
دعا میکنم و عجیب کار میکند...
من همیشه فکر میکردم آدم ترسویی هستم و از دید خودم و دیگران، بودم.
اما اشتباه می کردم. از یک جایی به بعد از تنهایی و تاریکی و سکوت و جاهای جدید و آدم های جدید نترسیدم یا یاد گرفتم ترسم را پنهان کنم اما از تجربه های تازه، از دویدن، از پریدن، از بلند بلند خندیدن، از خوشحال بودن، از لذت بردن، از دیده شدن، از بالا رفتن، ... ترسیدم.
من آدم ترسویی نیستم اما خودم هم نیستم. آن جایی که از خودم بودن ترسیدم. از قضاوت شدن، از متفاوت بودن و متفاوت زندگی کردن و متفاوت انتخاب کردن ترسیدم و سعی کردم کمتر و کمتر توی چشم باشم. سعی کردم خودم را کمرنگ تر و نارمریی تر کنم تا دیگران ناآرام نشوند. تلاش کردم همرنگ جماعت بشوم اما...
من ترسیدم و نامریی شدم و کوچک و کوچک تر شدم تا چیزی از من باقي نماند... وقت ش است از خودم نبودن بترسم...
ما همیشه فکر میکردیم مهاجرت که کردیم شروع به زندگی میکنیم، اما مهاجرت پایان راه بود! شرح ش بماند برای وقتی دیگر...