شنبه صبحه و من یکی از بدترین شب های سال اخیر رو به صبح رسوندم. یکی از بدترین و طولانی ترین حمله هایی که بهم دست داده و فکر می کردم تمام زندگیم داره زیر و رو میشه و من کاری از دستم برنمی یاد. یادم نمیاد کی این حمله ها شروع شد اما پنج شش سالی هست که به وضوح یادم میاد.

راه حل ش هم ساده ست. همه چیز رو ول کنم و هیچ کاری و تصمیمی نگیرم تا بگذره. گفتنش خیلی ساده تر از عمل کردن بهش هست. در موقعیتی که فکر می کنی باید یک کاری بکنی و یک تصمیمی بگیری تا جلوی فاجعه رو بگیری تا وقتی که می فهمی فقط خستگی و فشار و استرس هست و کمی آرامش و استراحت همه چیز رو نه درست اما قابل تحمل و قابل حل می کنه.