All I want for Christmas ...

 آدم ها معمولا منو ساکت و مردم گریز طبقه بندی می کنند و تا حدودی درست هم هست. اما من از مصاحبت آدم ها لذت می برم. برای من معاشرت توی جمع های شلوغ و غريبه تعریف نمی شه و بیشتر خسته م می کنه. اما اگر میان همین جمع ها تو باشی، یک گوشه ای و حتی کاری به کارم نداشته باشی و حتی با من حرف نزنی و حتی بهم نگاه هم نکنی و با هزار تا آدم حرف بزنی و معاشرت کنی و حتی من هم با آدم ها حرف بزنم و به اندازه کافی معاشرت کنم. یک جایی یکدفعه که انرژی م تخلیه شد، ببینم تو کیف و پالتو منو برداشتی و به جای من از میزبان خدا حافظ ی کردی و کنار در ایستادی که منو ببری خونه ... 

آه ای یقین گمشده ...

 من توی زندگی همیشه می دانستم چه می خواهم و چه نمی خواهم. می دانستم می خواهم درس بخوانم، نمی خواستم توی بیست سالگی شوهر کنم، می خواستم از لحاظ مالی مستقل شوم، می خواستم قبل از اینکه زن کسی بشوم، خودم مستقل زندگی کنم، می خواستم هنر بخوانم، می خواستم کاری بکنم، تلاشی برای تغییر جامعه اطرافم، می خواستم عاشق بشوم، می خواستم ازدواج کنم، می خواستم جدا بشوم، می خواستم امریکا زندگی کنم بدون این که مهاجرت کنم، بورسیه گرفتم و دو سال امریکا زندگی کردم، می خواستم مهاجرت کنم ... 

همه این ها را انجام دادم بدون این که حتی یک لحظه پشیمان شوم و شک کنم و یا حتی به عقب برگردم. دلم برای آن دختر ۱۸ ساله، ۲۰ ساله و سی ساله تنگ شده... برای آن یقین، برای آن اطمینانی که به خودم و دنیای اطرافم داشتم ک همه غیرممکن ها را برای خودم ممکن ساختم، چقدر مدیون آن یقینم! 

یک جایی همه آن ایمان رفت، یک جایی به بعد دیگر از هیچ چیزی اطمینان نداشتم. دیگر هیچ انتخابی نکردم و گذاشتم دنیا مرا با خودش ببرد و از بیرون همه چیز به خوبی پیش رفت. کار و زندگی و پیشرفت و حتی رابطه ... اما دیگر من به هیچ چیزی یقین ندارم ...

تنها چیزی که برایم مانده است ارزش هایی ست که به آنها باور داشتم و دارم... گاهی به این ارزش ها هم شک کرده ام اما دوباره برگشته ام بهشان... اینکه پا روی حق کسی نگذارم ... به کسی بدی نکنم... ندزدم... دروغ نگویم... 

اما، آه ای یقین رفته ... 

"آه ای یقینِ گم‌شده، ای ماهیِ گریز
در برکه‌های آینه لغزیده توبه‌تو!
من آبگیرِ صافی‌ام، اینک! به سِحرِ عشق؛
از برکه‌های آینه راهی به من بجو!"

#شاملو

خاطرات که به خود می آویزم ...

 همیشه باید چیزی به من آویزان باشد، حتی وقتی که می خوابم همه چیزهایی که در طول روز به خودم آویزان کرده ام را در نمی آورم. 

گاهی گردنبندی که حامد هدیه آورده بود یا مرواریدی که ماری خودش گردنبندش را ساخته، النگوهایی که از کابل با خودم آورده ام. میانه روز، یا توی تخت دست می اندازم و لمس شان می کنم، مثل ریسمانی که من را به خاطرات خوب متصل می کند. وقت هایی که منتظرم یا اضطراب دارم، انگار آن ها با ریسمان های نامریی شان مثل لنگری من را شناور نگه می دارند تا غرق نشوم. 

وقتی به دیدار من آمدی، برایم هدیه ای بیاور که خاطره هایمان را از آن بیاویزم ...