اینا رو که رسوندم فرودگاه و برگشتم، جای خالی صدای این بچه توی خونه منو گرفت. خونه خالی بود و من برای اولین بار سکوت این خونه رو دوست نداشتم. بعدتر رزا ویدیو بچه رو از فرودگاه فرستاد و توی ماشین با باباش که گریه می کرد که دلش تنگ میشه و خاله پاسپورت نداره که بیاد پیش ما...
لعنت به دوری و باعث و بانی ش!
چیزی زیر پوستم خزیده. سال ها محرومیت های ایران و افغانستان را تحمل میکنی و یک روز خودت را در دنیای آزاد می بینی، دربند تر از همیشه. این طور به نظر می رسد که همه راه ها به روی تو باز شده است اما چیزی در درون تو بسته است که با هیچ قفلی باز نمی شود. خنده دارترش آدم هایی هستند که یک روز دوست داشتي در زندگی شان باشی و الان حتی نمی خواهی اسمشان را روی سوشیال مدیایت ببینی چه رسد به زندگی واقعی!
مساله جهان بیرون نیست، مساله هیچ وقت جهان بیرون نبوده است. مساله این بود که در آن جهان بیرون باشی و در میان آن همه هیاهو و خشم و خنده و گریه، چیزی درون تو آرام باشد. چیزی تو را تکان ندهد. راه خودت را بروی و نیایستی و اگر کسی گفت: تو زشتی! لبخند بزنی و تشکر کنی و راه ت را ادامه بدهی. فکر کنی اما متوقف نشوی. اگر کسی گفت: زیبایی! لبخند بزنی و تشکر و کنی و بگذری. به راه ت ادامه بدهی.
فکر می کنم من به آن نقظه لبخند زدن به زشت ها و زیباها رسیده ام اما آن انسان درون من قطب نمايش را گم کرده است. همین!!!
پ ن: برای من خونه جاییه که کتابخونه داشته باشم. اینجا هنوز کتابخونه ندارم و کتاب هام روی هم کنار تختم انبار شده اند.
عصر
شادي ام را دوست دارم...
شب
شب آرام و ساکت ست. برای چند ساعت می خواهم بمیرم (خواب) و شب بخیر
صبح
دیشب مثل خرس راحت خوابیدم. انگار یک باری از روی شانه هایم برداشته شده که خودم باورش نکرده ام. یکساعت دیگر قرار شنا دارم با سارا. خرید و فرودگاه برای برداشتن مهمان جان!
نیمه شب
روز به روز نه، ساعت به ساعت نه، رنج، ثانيه به ثانيه است و هر ثانيه هزار سال!
ظهر
به همین سادگی ظهر شد. به همین سادگی عمرمان ختم می شود... به همین سادگی می میریم بدون زندگی کردن.
همه چیز خوب و عادي به نظر می رسد، آنقدر عادي که من را به حیرت می اندازد. اما یک خلا یک جایی دهان سیاه ش را باز کرده و در کمین من نشسته تا مرا یکجا ببلعد یا تکه ای از من را برای همیشه با خودش ببرد.
Afternoon
it seems that I bring the worst out of people ...
Its weekend but it doesn't feel like it...
ًصبح
قلبم خیلی سنگینه و عملا درد می کنه. اینو اینجا می نویسم که یادم بمونه، مگه میشه از یادم بره؟ نوامبر قراره ماه سختی برام باشه. مثل همه ماه های دیگه... مثل همه سال های بعد ۲۰۱۳! کی تموم میشه؟ قلبم و مغزم از قوی بودن خسته ست اما چاره ای جز ادامه دادن نداره.
کی خنده هامو پس میگیرم؟
نزدیک ظهر
چشم هام از گریه باز نمی شه اما به دلایل عجيب و غریبی تمركز عجیبی دارم برای کار کردن و صبر بی انتهایی برای گرفتن کامنت های کاری. شاید این تنها کاری هست که در این شرایط از دستم برمیاد. که به قول این طرفی ها منو سرپا نگه داره.
ظهر
دلم یک جای آفتابی در هوای آزاد می خواهد، هوا بیرون آنقدر قشنگ و خوب ست که آدم دلش از غصه خوردن می گیرد. ٍغمگین و دلتنگم، خیلی!!!
عصر
همچنان که گریه می کردم فکر کردم چقدر زنی که هستم رو دوست دارم و برای قلب ساده ش نگرانم! در نهایت عشق کجای کار است وقتی ما عاشق می شیم اما با عقل مان تصمیم میگیریم؟ مشتی هورمون که باید بی خیالشان شد؟
صبح
شهر تا گردن در مه فرو رفته، پنجره را نمی شود باز گذاشت. این شهر نمی خوابد.
ظهر
یک بار دیگه شب های دراز تابستان، بابا و بچه ها، درها چهار طاق باز بنشینیم تا صبح حرف بزنم، جر وبحث و دعوا کنیم. چای بنوشیم. صبح همه خسته به خواب برویم. مامان نزدیک ظهر بیدارمان کند برای صبحانه!
عصر
خودم را وقت نوشتن دوست دارم، کنده می شوم از زمان و مکان حاضر و در مکان و زمان دیگری فرود می آیم...
شب
سکوت این موقع رو دوست دارم، توی شهری که نمیخوابه این ساکت ترین وقت روزه. آدم ها فریاد هاشون رو زدن، مبارزه هاشون رو کردن و برگشتن کنج خونه هاشون. خودشون رو برای شیفت شب آماده می کنن.
نیمه شب
از خودم راضي نیستم، مدتی ست که از خودم راضي نیستم.
به اندازه کافی خوشگذرانی نمیکنم و بیشتر از اندازه غصه میخورم. غصه چیزهایی که نمیتوانم تغییرشان بدهم. به همین سادگی!