یه دوستی دارم که بیشتر از ۲۰ ساله می شناسمش. تقریبا با یک بکگراند شروع کردیم. من درس خوندم و کار کردم و نتورک و تجربه کاری درست کردم و اون تمام وقت و انرژی ش رو گذاشت که تبدیل به داف بشه و به قول این مردم ؛مری ریچ!
من موفق شدم و اون هم الحق داف خوبی شده و همچنان دوست باقی موندیم. اون روز که برای قهوه همدیگر رو دیدیم، درباره بوتاکس و جوانسازی حرف زد و من درباره سرمایه گذاری و بازنشستگی و آینده مالی.
وسط حرفاش گفت که فکر می کنه خیلی خنگ بوده که هیچ وقت به مسایل مالی فکر نکرده و اخیرا بابت مشکلی که براش پیش اومده مجبور شده به پرداخت وام خونه و احیانا فروش خونه ش فکر کنه و این برای کسی که از پول فقط قسمت خرج کردنش رو تجربه کرده، خیلی سخت بوده. گفت واقعا آفرین به خودت که تنهایی تا اینجای زندگی ت رو مدیریت کردی و حواست به مسایل مالی ت بوده. گفتم آره، خیلی سخت بود و هنوز خیلی سخته و کاش آدم مجبور نباشه اون نقش رو بدون وقفه توی زندگیش بازی کنه. (دارم یاد میگیرم کارهام رو و سختی هام رو دست کم نگیرم و حداقل بابت ش به خودم کریدیت بدم، قبلا اینطوری بود که نه، همه می تونن و کاری نکردم و فلان)
بگذریم... این روزها فکر می کنم زندگی راحتی رو انتخاب نکردم و عادت کردم به سختی و حتی جایی که سختی نباشه ذهنم ناخوداگاه صد تا سناریوی منفی می چینه تا منو از خطرات احتمالی محافظت کنه که حق هم داره اما گاهی باید گاردم رو بیارم پایین و راحت باشم و از چیزی که ساخته م لذت ببرم و این واقعا برای آدمی مثل من کار راحتی نیست ...
در اگر نتوان نشست ... (سعدی)