با رعنا و امیر حرف زدن مثل حرف زدن توی خانه خوشحال خان با دوستان قدیمی ست. فکر کردم می شود مثل همان وقت ها، همانطوری که همه سرشان گرم ست، من خواب بروم و کسی ناراحت نشود؟
پ ن: امیر گفت دوست با تو خیلی خطرناک ست، آدم احساس میکند قابلیت این را داری که هر لحظه بگذاری و بروی!
راست می گفت. من همیشه آماده ام، آماده فرار... کی شروع شد؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر