بروید حرف های حساب یونس را اینجا بخوانید!

حال و هوای فیلم دیدن ندارم، رمان خوب برسانید ومعرفی کنید....

تند تند ایده می دهیم و عملی می کنیم و هورا می کشیم!

اما یک جیزی ته دلم جایش خالیست...

در یکی از گرانترین رستوران های کابل مهمان دو غیر افغان هستیم।

اول بولانی و منتو و پکوره سفارش می دهیم ، من و افغان دیگری قرار است که غذا سفارش بدهیم، یکی شان سفارش می کند که "نان" حتما بیاورند।

ظرف نان قبل از آمدن غذای اصلی خالی می شود। بعد تا غذای اصلی را بیاورند باز دوستمان تاکیید می کند که باز هم "نان" حتما بیاورند।

بعد درمورد چیزهای ساده ای می گویند که نمی شود در یک کشور جهان اول انجام داد و افغانستان برای آن کارها ایده ال به نظر می رسد। نان خوب و طبیعی خوردن یکی از آن کارهاست لابد!

می دونم। دوست داشتن یک زن مستقل که نه می تونی با طلا گولش بزنی و نه با پول و نه با زور... سخته

شاید آنقدرها هم سخت نیست، خودت باش و دوستش داشته باش!

بچه های نازنین

تهران که بودم هر از چند گاهی یاد گلدان توی اتاقم می افتادم و نگرانش می شدم। کسی یادش هست که کنار پنجره یک گلدان کوچک هست که من آن را به صورت دو ساقه نحیف و کوچک از خانه ف آوردم و گذاشتم توی آب تا ریشه داد و بعد هم انتقالش دادم توی گلدان।به خودم می گفتم: به پریا گفتم که حواسش به گلدان باشد یا نه؟

روزی که برگشتم دیدم یاسین رفته و یک عالمه گلدان خریده। دو تا کاکتوسش که از همه دوست داشتنی تر بود। بعد بین گلدان های قدیمی هر چه گشتم خبری نبود از گلدان من। گفتم حتما آنقدر بی توجهی شده که خشک شده و تمام।

یک روز اتفاقی از یاسین سراغ گلدان را گرفتم। گفت همان گلدان بزرگه هست که توی ایوان گلهای سفید داده است। گلدانش را عوض کردیم...

شهروند درجه یک بودن

علی کوچکترین عضو خانواده ماست که یک هفته ای می شود برای اولین بار پایش را در افغانستان گذاشته است। او در ایران متولد شده و مکتب را خلاص کرده।

امروز رفت و تذکره اش را گرفت و به عنوان یک شهروند افغانستان خودش را ثبت کرد। به او پیشنهاد کردم قبل از این که تصمیم بگیرد چطور در کابل زندگی اش را از سر بگیرد برود و تذکره و پاسپورت و گواهینامه رانندگی اش را بگیرد।

نمی دانم می تواند تفاوت "شهروند درچه یک بودن" در کشوری مثل افغانستان را با "آواره افغانی" بودن در ایران احساس کند یانه।

سور بز

رمان "سور بز" را تمام کردم و امروز آوردم دادم به پ تا به کتابخانه ای سی اچ اضافه کند। یک هفته ای بود که رسیده بودم به پنجاه صفحه آخر وهر شب بساطی بود। سه شبش مهمان داشتیم و یکی دو شبش هم مهمانی بودیم و بقیه اش می شد چند صفحه خواندن توی تخت و همانجا خواب رفتن।

عادت قبلی را که صبح لاشه کتاب را از زیر پتو جمع می کردم را ترک کرده ام ،می گذارمش زیر بالشم تا صبح مثلا اگر زود بیدار شدم چند صفحه ای بخوانم।

صبح از خواب که بیدار شدم زیر بالشم را که چک کردم کتاب نبود। نیما نجاتش داده بود و گذاشته بود توی کتابخانه।

بعد رفتم آشپزخانه تا ریخت و پاش مهمانی دیشب را جمع کنم। برق نداشتیم و نمی شد ریسک کرد برای ظرف شستن। اگر اب تمام بشود باید واتر پمپ را روشن بکنیم।

از خیر ظرف ها گذشتم و نشستم پای تخت به خواندن" سور بز"।کتاب داشت تمام می شد و با وجود آن همه نقطه اوج در طول رمان। این اخرش همه چیز قابل پیش بینی به نظر می رسید و درست در صفحه آخر...

خودتان بخوانید...

شهر من

ساعت از دوازده شب گذشته که می رویم بالای تپه وزیر اکبرخان،شهر در نورو سکوت فرو رفته، چند دقیقه ای شهر غرق نور را تماشا می کنیم.

بعد دوباره سرازیری تپه را رانندگی می کنیم تا برسیم به خیابان های خالی و خلوت شهر...

اگر نشستی آن بالا و مرتب برای من موضوع جدید خلق می کنی و دست و پایم را می گذاری توی پوست گردوی" انتخاب" ...

می شود خواهشا برای مدتی هم که شده بی خیال ما شوی؟؟
من اعصاب ندارم ها...

پدر نر بود
مادر را ماده می‏دید
ماده گرایی پدر، کار دستش داد
ما، ده نفر شدیم
حالا دنیا بگوید ماده اساس است
من باور نمی‏کنم
اساس خدابیامرز پدرم بود!
«ملخ‏های حاصلخیز- اکبر اکسیر- نشر مروارید»

دیگر رادیو زمانه را دوست ندارم!

آن مرد امد.

یک رگ توی پشتم تیر می کشد و به قول مادر باد سردی از بدنم عبور می کند।

به گنبد طلایی نگاه می کنم و نماز خوان هایی که توی صف های منظم با چادرهای سپید وسیاه رو به تو نشسته اند। می دانم در میانشان جایی برای من نیست। به آسمان سورمه ای غروب نگاه می کنم و یاد آن لحظه می افتم و همه چیز دود می شود। پس تو کجایی؟

ساعت از یک صبح گذشته و من و رزا و دخترها توی پارکی قدم می زنیم। نسیم می اید و دخترها بلند می خندند। چرخ و فلک سوار می شویم و از ته دل جیغ می کشیم و بعد من از صدای خنده خودم به وحشت می افتم و همه چیز دود می شود। پس تو کجایی؟

انگار توی همان اتاق برای هزار سال حبس شده ام ،دستم روی دستگیره در خشک شده و تو نیستی!

پیکر بیجانش انجا افتاده بود। اول فکر کردم او نیست। اما چه چیزی غیر از او می توانست روی میز باشد। کمک دندانپزشک پرسید که دندانم را می خواهم یا نه؟ می خواستمش؟ هرگز... حال این روزهای من است که قسمتی از مرگم را با خودم این طرف و انطرف می برم। دندانم در دهانم نیست اما همچنان درد می کند!

از پای پنجره اتاقم صدای گفتگویشان می اید।

م: چشمتان روشن، خواهر خانمتان به سلامت برگشتند।

ع: چشم شما بیشتر روشن رییستان برگشته।

م:چشم ما که حتما روشن। من معصومه را مثل خواهرم دوست دارم। آنقدر دلم برایش تنگ شده بود...

می ترسم، همیشه از دوست داشته شدن ترسیده ام!

خانه ام ابری ست.

به خودم گفتم :هی این اولین بارها هیچ وقت تکرار نمی شود। اولین عاشقی... اولین دیدار از یک شهر... اولین روز مدرسه... اولین روز دانشگاه... اولین روز ...اولین بار... اولین شب...

بعد اولین های من دارد تکرار می شود!

اولین باری که از پا به افغانستان گذاشتم।اولین باری که نیما را دیدم ...

عجیب است।می گویند هر چیزی که تو را نکشد تو را قوی تر می کند।

من می گویم: هر چیزی که تو را تا پای مرگ - یا توهم مرگ- ببرد از توی دیگری می سازد، دور از انچه که بودی و یا به سویش روان بودی...

سال نو مبارک

طرح یک داستان جدید نوشتم. از اول سال جدید دوباره نوشتن یادداشت های روزانه را از سر گرفتم که می تواند نشانه های خوبی باشند.

نگاهی به سالی که گذشت انداختم و صادقانه بگویم که چشم انداز روشنی از سال 90 پیش رویم نیست. برعکس تعطیلات سال نو گذشته که پر بود از غافلگیری های خوب و سال پر کاری برای من بود.

انگار امسال سال آرام گرفتن است ...