روزنوشت های زنی که زیادی میدانست
ما آدم های ترسیده، از هر نوری می ترسیم. از هر رخنه ای در تاریکی وحشت می کنیم، ترجیح می دهیم ناامید بمانیم. چرا که ناامیدی برای ما عادی ست. ما از امید داشتن و شکستن دوباره وحشت داریم و هر بارقه ای را با وحشت هزار با بالا و پایین می کنیم ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر