قابلیت اینو دارم که از اکس هام قدیس بسازم. مثلا همین امیر، می تونم بنشینم و از کمالات ش هزار صفحه بنویسم و در یک جمله بگم چرا باهاش بهم زدم. اخیرا یک کشفی کردم که همیشه می دونستم توی ذهنم استاندارهای عجیب و غریبی دارم اما توی عمل زود قانع می شم و بعد هی خودم و دیگران رو سرزنش می کنم که چرا درست نیستند. سخته توضیح ش. مثلا یک کاری رو قبول می کنم و بعد شش ماه می بینم از اول می دونستم این کار وصله من نیست اما قبول کردم. رابطه هام هم همینطورن، چرا یک آدمی رو به زندگیم راه می دم که می دونم استانداردهاش با من فرق می کنه که بعد باهاش به مشکل بخورم ؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر