صبح زود خودم را از تخت کندم و رفتم جزیره، در واقع جزیره نیست یک پارک نسبتا مخفی ست کنار رودخانه و وسط پایتخت که انگار فقط محلی های سفید می شناسند. زمین از باران شب قبل خیس بود و پرنده ها می خواندند. طولانی ترین راه را انتخاب کردم و راه رفتم. قلبم از دعوای شب قبلش سنگین بود. نمی دانستم که حرف زدن درستش می کند یا نه.
بعدتر شین گفت عصر بیایم پیشت که حالت بهتر بشود. گفتم بیا و چهار پنج ساعتی نشستیم و بعدتر هیلی آمد و طرفای ده شب خمیازه کشان و خوشحال از کافه بیرون آمدیم.
آدم هام دارند سر جایشان قرار می گیرند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر