خسته و شکسته و ناکامل ...

 دارم به این فکر می کنم که ممکن است من آدم درون گرایی نباشم. من عاشق معاشرت و حرف زدن با آدم هام. از کی و کجا من توی لاک خودم فرو رفتم؟ 

از صبح حالم خوش نبود و تمرکز نداشتم، تا ظهر تقریبا هیچ کاری نکردم و جدی جدی به استعفا دادن فکر می کردم و حتی نشستم بودجه نوشتم که تا چند وقت می توانم کار نکنم. یکدفعه نوتیف امد که جلسه ات ده دقیقه دیگر شروع می شود. سریع دویدم بالا تا بروم پشت میزم و دوربینم را روشن کنم. رییس همان وقت مسیج داد که بدون من شروع کن من می آیم. دان و جیمز پشت خط بودند و من با همان موهای چرب و پولیور گشاد مشکی بدون ذره ای آرایش نشستم پشت دوربین. 

جلسه که تمام شد کمی کار کردم و بعد روی همان پوولیور گشاد، پافر آبی م را پوشیدم و رفتم پیاده روی. 

جلسه و پیاده روی حالم را خوب کرد و تا عصر کار کردم. حتی یک ساعت بیشتر و حمام رفتم و موهایم را برای جلسه فردا با پریزیدنت سشوار کشیدم. یک فیلم جدی دیدم و کمی حتی نوشتم (برای اولین بار در یکی دوسال اخیر طرح یک داستان تازه به ذهنم رسید)

می دانم حال این روزهایم خوش نیست اما می دانم که با وجود ناخوشی چقدر تلاش می کنم که درست عمل کنم و به خاطر این چقدر به خودم افتخار میکنم. 

خوشبختی جایی ست که انتظارش را نداری ...

 برف روی شیروانی ها آبشده است اما کپه های برف کثیف کنار پیاده رو ها هنوز هست. امسال زمستان از آن زمستان ها شد که سرد و یخ بندان بود و لابد ما هم دوام می آوریم و برای آیندگان تعریف می کنیم. 

این روزها به خودم می گویم، هرروز برای همان روز به جنگ زندگی برو. برای همان ساعت! به فردا فکر نکن، به یک هفته بعد، به یک ماه، یک و فصل و یک سال بعد فکر نکن... فقط همین امروز... می دانی این برای آدمی که همیشه نگران همه چیز بوده و نشخوارهای فکری اش با سرعت صد کیلومتر برساعت فاجعه پیش بینی می کنند چقدر جانفرساست؟ 

به زن توی آینه فکر می کنم و از بیرون می بینمش با آرامش و لبخند ساختگی اش و می گویم: آرام باش... هیچ جایی آتش نگرفته است و تو مسوول همه چیز نیستی. تو فقط یک انسانی با توانایی محدود که به صورت مرتب نیاز به آرامش و استراحت داری و در این هیچ شرمی نیست. 

یکشنبه است. دیشب ۵ ساعت خوابیده ام و گلویم گرفته ... تا ساعت ۱۰ و نیم توی تخت می مانم. سوشیال مدیا و کمی کتاب می خوانم اما ته ذهنم گزارش هایی که نفرستاده ام و احساس گناه ناشی از آن. جمع می کنم و می روم کافه محله مان که برخلاف همه روزهای ابری خلوت است. هواشناسی گفته آفتاب می شود و من اثری نمی بینم اما یکی دوساعت بعد واقعا آفتاب درمیاد. 

گزارش ها را می فرستم و لپ تاب را می بندم و سعی می کنم بهشان فکر نکنم. بین ش سوپ میخورم با نان وکره. هر کدام به تنهایی خیلی خوبند اما ترکیب شان برنده نیست. 

چای م سرد شده، آب جوش می ریزم، فرقی نمی کند. چای را خالی می کنم و چای جدید می ریزم باز هم آن چیزی نیست که می خواهم. می روم خرید. برخلاف انتظارم نان بربری هست و می خرم و روزم روشن می شود. خانه می آیم. خریدها را جابجا می کنم. سه تا انار بزرگ خریده ام. امسال چقدر انار خوردم. مثل آخرین پاییزی که کابل بودم.  آفتاب شده و می شود بیرون ماند ، اما من خوابم می آید... و گلویم گرفته است ... گزارش ها ...