وسط حرف و خنده بعد هشت سال، لام از سقوط بامیان و روبرویی اش با قومندان طالب گفت در حالیکه والی گریخته بود. تصور کن روبرویی یکی از ماها با طالب (زن جوان بزرگ شده و درس خوانده در ایران) ...گفت اولین بار است درباره اش حرف می زنم... من همدردی بلد نیستم این مواقع، رفتم توی آشپزخانه چای بریزم تا موضوع عوض بشود... این مکانیزم نجات من بوده همیشه... انکار... فرار... 

 کار کردم، رفتم گل خریدم و میوه و سبزیجات... چرا هر چی می خرم فکر میکنم چیزی را از یاد برده ام؟ قیمه گذاشتم، خوراک مرغ با سبزیجات، خانه را جارو برقی کشیدم. لباس های شسته را پهن کردم...حس می کنم کاری نکرده ام و مهمان هایم بهشان سخت خواهد گذشت ... 

صبح حالم خوب بود... دوباره غرق شده ام ... 

 یکشنبه ناجور غمگینی ست. حمام طولانی رفتم، کمی تمیزکاری کردم برای مهمان های پیش رو، خرید رفتم، خوابیدم، کتاب خواندم، الکس از مرز زمینی امریکا رد شد و دارم می آید این طرفی... عزیز دردانه مامان را بعد ده سال قرار است ببینم ... 

اما هیچ از غمم کم نکرد... یکشنبه ام همچنان غمگین است ...  کجای جهان پلی شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟

 کاش اینجا بودی... حرف میزدیم ... 

دوشنبه

 تمام روز نم نم باران بارید و در دل من هم. از خاورمیانه فرار می کنی اما خاورمیانه همچنان قلب ت را توی مشتش دارد. ایران جنگ شده. بابا ایران است، رضا و دخترهاش... عمه... دوستان دانشگاه م ... استادهای نازنینم ... 

تمام روز باران بارید و در دل من هم ... 

پ ن: بعضی روزها دلم می خواهد بخوابم ... بیدار نشوم... 

یکشنبه

 تمام روز توی تخت موندم و موراکامی خوندم. دو بار هم بین ش خوابم برد. صبحانه طرف ظهر نیمرو خوردم با چایی. بعد ازظهر اسپرسوی آماده با شیر زیاد و شکر. الان هم کمپوت گیلاس... شاید به خوندن ادامه بدم یا فیلم ببینم. بین خوندن هم سوشیال مدیا بودم. هوا تمام روز ابری بود. تا بالکن رفتم برای استخر سرد بود و برای پیاده روی باید لباس گرم تر می پوشیدم که منصرف شدم. 

دیروز شنبه طولانی ترین پیاده روی بعد سفر مکزیکو بود. همین!

شنبه

 طرف های هفت صبح بیدار می شوم. هفت ساعت خوابیدم ام که حس خوبی می دهد. ۸ صبح شنبه برای روشن کردن ماشین لباسشویی شاید زود است اما ملافه های اتاق مهمان را می ریزم توی ماشین. آشپزخانه و اتاق مهمان را مرتب می کنم. می روم برای پیاده روی اطراف دریاچه کوچک که در هسایگی ماست، هوا ابری و کمی گرم است و برخلاف انتظارم چند زوج میانسال می بینم که ان وقت صبح برای پیاده روی آمده اند. 

وقتی برمی گردم برای خودم اسپرسوی فوری درست می کنم. ملافه ها را از خشک کن درمیاورم و مینشینم پای سریالی که شروع کرده ام. نان برای صبحانه ندارم. احتمالا بروم کتابفرشی و دیرتر بروم برای صبحانه دیر وقت توی کافه همیشگی ... ساعت هنوز ده نشده.

پ ن: دیشب توی خیالاتم رفته ام تهران. با سمانه، مهدیه و نریمان رفته ایم صبحانه اردک آبی. توی خیالاتم جنگ نشده. توی خیالاتم با بابا رفتیم شیراز و اصفهان... توی خیالاتم ...

چطور من این همه سال تابستان را ندیده بودم ...

 ظهرها هر چقدر هم که کار داشته باشم برای یک ساعت از آفیس بیرون می زنم. از لابی که پایم را به خیابان می گذارم هرم گرما به صورتم می خورد و حالم را جا می آورد. این جا عادت دارند داخل ساختمان ها را سرد نگه دارند و من همیشه داخل ساختمان جاکت می پوشم. آفتاب مستقیم ظهر گرمم می کند و از روی کی بریج می روم جورج تاون... چقدر این شهر کوچک است و چقدر سوراخ سنبه قابل کشف دارد... 

امروز از خانه کار می کردم و ددلاین داشتم اما یک ساعت وسط ظهر رفتم استخر و اگر چه هیاهوی بچه ها نمی گذاشت که آرامش بگیرم اما برای ده دقیقه رفتم توی آب. سرم را که بالا آوردم یک آبی قشنگ دیدم. از آن آبی هایی که کنار اقیانوس می بینی. آبی شفاف ... رنگ تابستان ... 

حوله خیس م را که برداشتم و برگشتم خانه تا به ددلاین م برسم فکر کردم، من هیچ وقت تابستان را ندیده ام ... تعطیلات تابستان هیچ وقت برای من معنی خاصی نداشته است، غیر از امسال... انگار برای اولین بار در زندگیم تابستان را می بینم (مثل آدمی که اولین بار برف را می بیند لابد) نفس کشیدن زیر نور خورشید تابستان... تابش مستقیم افتاب به پوست تن ت ( مثل اولین باری که باد پیچید توی موهایم) ... شناور شدن توی آب استخر بدون این که احساس سرما کنی...

شاید ما همه فصل ها را دویده ایم دنبال زندگی، روزمرگی امن... زنده ماندن... اما حالا از هر فرصتی برای نفس کشیدن توی هوای آزاد تابستان استفاده می کنم ... سلام تابستان!!! 

از کتابی که منتشر نخواهد شد ...

 تابان خط اول مسیج را که خواند، مکث کرد.  ایرپاد هایش را در گوش گذاشت و آهنگ احمد ظاهر را پلی کرد و او را با موهای همیشه آشفته اش تصور کرد که توی اتاقش در کابل آهنگ را می شنود و به خواندن مسیج ش ادامه داد: 

دیشب بیایید به میدان خرابات احمد ظاهر را روی گوشی پلی کردم، در تاریکی به نور صفحه موبایل خیره شدم. هیچ حسی نداشتم…  چرا…  احساس مرده ها را داشتم. خوب است که اینجا نیستی ...

تابان چشم هایش را بست. چیزی سینه اش را فشرد و یک قطره اشک از گوشه چشم ش لغزید.

امروز رفتم توی بالکن بعد از ماه ها سیگار کشیدم. قوطی سیگار ماه ها بود که زیر سینک بود و فکر می کردم قابل کشیدن نیست اما بود. بهتر از نگه داشتن توی یخچال بود. 

قبل ش باران باریده بود و هوا خنکی مطبوعی داشت. فکرم به طرف تو رفت و این که کاش اینجا بودی با هم سیگار می کشیدیم و حرف می زدیم. من می گفتم ببین دیگر مجبور نیستیم از سیگارهای الف توی پارکینگ کش برویم. و لابد تو می خندیدی که الان هر کدام آدم ها بالغ مفیدی برای جامعه شده ایم و مالیات هایمان را می دهیم و سر کار می رویم و هر وقت بخواهیم می توانیم سیگار بکشیم اما دیگر حوصله و هیجان ش نیست. 

هنوز گاهی وقت ها توی ذهنم با. تو حرف می زنم اما سریع مچ خودم را می گیرم... بس کن... تمام شد. 

من هنوز به رفتن فکر می کنم... خنده دار است... کجا بروم؟ مشکل تو یا دیگری یا مکان نبود... من بیشتر وقت ها از خودم هم می خواهم بروم... از تو نمی خواستم بروم اما مجبور بودم... یکی از معدود جبرهای زندگیم ... 

کتابی که هیچ وقت منتشر نخواهد شد ...

بخشی از کتابی که شاید هیچ وقت منتشر نشود (داستان دو دوست که سرنوشت یکی را در کابل و دیگری را به امریکا تبعید می کند): 

توی تخت دراز کشیده بود، به ساعت ش نگاه کرد. هنوز ده نشده بود. برای خوابیدن زود بود. اما چراغ ها را خاموش کرده بود، نور کمی از بیرون می تابید و سایه هایی از اشیای اتاق را روشن می کرد. لپ تابش را باز کرد و روی نتفلیکس دنبال چیزی برای تماشا کردن گشت. صفحه موبایلش در تاریکی روی تخت روشن شد:

تو برف کابل را دوست داشتی و اینجا برف می بارد. همه چیز سرد و تاریک است. به دنبال یک شایعه برای فرستادن مردم به ترکیه برای نجات زلزله زده ها، مردم به میدان هوایی هجوم برده بودند. تلاشی ناموفق برای فرار از امارت اسلامی به مناطق زلزله زده ترکیه.

پ ن: چرا هیچ چیزی درباره کشتار دشت لیلی نشنیده بودم؟؟؟

جمعه صبح

 از اون جمعه های عالیه... سکوت خونه... آفتاب تمام... آخر هفته پیش رو... 

هفته های اول و دوم ماه مثل اسب عصاری باید کار کنم، همیشه همینطوره برای ما صندوق دارها :)))

بستن حساب های آخر ماه که همه اشتباه ها و نقص سیستم ها رو باید برطرف کنی تا بتونی گزارش آخر ماه رو بدی. بعدش هم ددلاین فرم ۹۹۰ سازمان و مهمونهای عزیز آخر ماه. 

شکایتی ندارم، هر چی هست زندگی ست که تک تک اجزای اون رو انتخاب کردم و کنار هم چیدم و لابد ذات انسانی ماست که هیچ وقت صد درصد خوشحال نیست و شاید هم نباید باشه. همین!