بیرون قیامته... دروغ گفتم بیرون هیچ خبری نیست و توی سر من قیامته... دروغ گفتم توی سر من هم هیچ خبری نیست... نه خانی اومده و نه خانی رفته... یک چیزی در این روزهاست که من را خسته تر از همیشه کرده در حالیکه چیزی نیست...
فکر میکنم اگر تو آنطوری نبودی و اینطوری بودی، اگر من این طوری نبودم و آن طوری بودم، همه چیز الان فرق می کرد و می دانم هیچ کدام از این ها چیزی را تغییر نمی دهد و خستگی من را زیادتر می کند... این ها را می نویسم که نوشته باشم... این ها را مثل مشق های خط خورده می نویسم و فکر میکنم شاید چیزی جایی تغییر کرد و هم حال من را بهتر کرد و هم حال تو را...
دروغ نوشتم حال من با تو بهتر ست... حال تو بی من چگونه؟
یکی از همون روزها بهت گفتم ببین من این آدمی که هستی رو قبول ندارم، من یک آدم باهوش و حاضر جواب و خودخواه و بدون عذرخواهی در تو می بینم. هموني که توی بیست و چند سالگی ول کرد و رفت اون سر دنیا که حقیقت رو پیدا کنه. تو اصرار داری که بگی اون آدم نیستی یا اشتباه بود یا شک کردی به مسیری که رفتی اما من همون آدم رو می خوام. اشتباه میکنم؟
گفتی نه، اشتباه نمی کنی.
یک جایی هم پرسیدی که چطور با اون هم غم کنار اومدی و به زندگی برگشتی؟ گفتم ساده نبود. سال ها طول کشید و چیزی که نجات داد و می ده، فکر کردن به اینه که اون از من می خواد که شاد و سالم و خوشحال زندگی کنم یا تلاشم رو می کنم که اینطور باشم.
یک جایی هم خسته شدم از حرف زدن و بحث کردن و فاز مثبت دادن، یک جایی رها کردم و گذاشتم هر طوری که هستی باشی. یک جایی به جای بحث خاورمیانه و جنگ اوکراین و انقلاب ایران سکوت کردیم... پی هم شراب ریختیم و ریالیتی شو نگاه کردیم و به خودمون و زوج های توی سریال خندیدیم... من همون آدمم... تو هم همون آدمی... تو دلت می خواست من یکی دیگه بودم... من دلم می خواست تو از برج عاج ت پایین می اومدی و کنار من می نشستی و پات رو دراز می کردی و ول می کردی...
می دونی؟ کاش دست از سر خودم هم بردارم ...