استانبول ۰ - پیش از سفر

 چمدان کوچک قرمز کنار در اتاقم استاده است. اولین نشانه فیزیکی که سفری در راه است. استانبول همیشه در صدر لیست جهان گردی من بود، نه این که شهری بود که همیشه می خواستم ببینم نه، جذابیتی بیشتر نداشت. استانبول مقصد آسانی ست. همه آدم هایی که می شناسم یکبار از این شهر سردراورده اند و شاید من آخری شان باشم. استانبول به ما نزدیک ست. به ماهایی که از آن قسمت دنیا می آییم و هنوز تکلیف مان با سنت و مذهب و مدرنیته روشن نیست. ماهایی که نماز و روزه و الکل را با هم داریم. 

برای اولین بار دلم یک جای قدیمی می خواست، دیدن یک شهر هزار ساله، شهری که بر خلاف امریکا حتی تصورش را نداشته باشی که چند صد نسل در آن زندگی کرده باشند و هنوز هم رد پای شان توی کوچه ها و شهرها به جا مانده باشد. دلم جایی را می خواست که آدم ها برای قدم زدن در خیابان هایش از شدت شلوغی به هم تنه بزنند. 

دلم شهری را می خواست که خاطره ای ازش نداشته باشم، یک بوم تازه برای تصویری تازه ...

تنهایی پر هیاهو

 دیشب در سکوت مطلق خانه همینطور که داشتم کتابم را می خواندم یکدفعه دلم گرفت. حس تنهایی مطلقی که سال هاست با خودم می برم. فکر کردم لابد غمگینم و فکر کردم ماه هاست گریه به سراغم نیامده. 

ماه هاست که همه زندگی را یکجا پذیرفته ام و تلاش ی برای تغییرش نمی کنم، بیشتر از آن مطلقا هیچ تلاش برای تغییر آدم های دور و برم نمی کنم. هنوز نظرم را می گویم اما انتظار قبول ی و شنیده شدن ندارم. 

دیشب در سکوت مطلق خانه دلم گرفت و فکر کردم نیاز به گریه کردن دارم اما اشکم نیامد. آنقدر غمگین نبودم که اشکی بریزم. عجیب اینجاست که دلم نمی خواهد جای کسی باشم یا از لحاظ فیزیکی جای دیگری باشم. آدم وقتی دست از جنگیدن های جوانی برمیدارد به موجود دیگری تبدیل می شود. آرام مثل رودی سربزیر راه خودش را پیدا میکند بدون آن که با کسی بجنگد. راهش را از بین سنگ ها و شیارها و سدها باز میکند بدون این که با آنها بجنگد. 

در ستایش گربه

 رزا گفت، پت (حیوان خانگی) خوب است. زندگی ات را عوض می کند.

مدت ها بود جسته و گریخته درباره پت داشتن حرف می زدیم و همیشه حرف من این بود که من شاید سگ بخواهم و می ترسم از نگه داشتن حیوان توی خانه که مبادا زبان بسته اذیت بشود. 

وقتی پری تصمیم ش را نهایی کرد که بلا را بیاورد، من پشیمان شدم و سعی کردم منصرف ش کنم اما دیر شده بود و نمی توانستم زیر حرف خودم بزنم. 

وقتی از تورنتو برگشتم، شب بود و دخترها سر کار بودند، در را که باز کردم بلا را دیدم که روی مبل چنبره زده و بعدش برای یکی دوساعت توی پر وپای من بود. انگار که می دانست من هم ساکن این خانه هستم. 

چیزی که برای من عجیب است میزان زبان فهمی ش است ،اینکه گاهی که دارم فیلم می بینم و غذا می خورم، می آید و کنارم می نشیند. یک دستی یا پایی یا قسمتی از بدنش را به من می چسپاند، بدون اینکه کاری به من داشته باشد. گاهی فکر میکنم این بچه گربه یک کیلویی، بیشتر از همه آدم های زندگی م ، من را فهمیده است. بودن در کنارم و در دسترس م بودن، بدون این که خلالی در زندگی م ایجاد کند.