فردا و پس فردا هزار کلمه بنویسم... خانه را آماده کنم برای آمدن دخترها... کتاب راحت پیدا کنم برای خواندن این ماه... کمی آفتاب بببینم و کمی زندگی کنم... تو را کمی از یاد ببرم ...
دلم میخواهد یکی از مامان هایی باشم که بچه اش را می آورد کلاس پیانوی طبقه پایین و مشکل اینجاست که می دانم زندگی آن آدم هم بطالت مطلق ست...لابد به آزادی های دوران مجردی ش غبطه می خورد...
امیر گفت: از من بنویس اما نه با اسم واقعی... چشم ارباب!
پ ن ۲: از جان سخت خودم شگفت زده می شوم. از دیدن سستم و تنبلی آدم ها، دو رویی و ددوغگویی شان و خودم در حالیکه لبخند می زنم و در دلم گریه می کنم عبور می کنم. ناامید نمی شوم. ادامه می دهم... بعدی!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر