یکدفعه پرت شدم به خونه ایوان، فکر کردم اگر اون خونه مال من بود دیوار پشتی خونه رو که رو به جنگل بود رو کامل برمیداشتم و اینطوری کل طبقه پایین که نشیمن بود نور می گرفت. بعد فکرم رفت که اگر دیوار آشپزخانه را هم بر می داشتم عالی می شد. تمام چیزی که آن خانه کم داشت نور بود. کف پوش های قدیمی چوبی خانه بهترین قسمت خانه بود. شومینه ها سال ها بود که روشن نشده بودند و مبلمان خیلی قدیمی بود و کسی حوصله عوض کردنشان را نداشت. خانه سالها بود دست از زندگی کردن کشیده بود. انگار من تنها کسی بودم که توی خانه ایوان به زندگی باور داشتم. تنها جایی که می توانستم زندگی را پیدا کنم و شعله اش را روشن نگه دارم.
سال سخت ی بود، یکی از سخت ترین سال های زندگیم و من می دانستم ازدواج م کار نمی کند، حقیقت تلخی که باور کردنش برای خودم هم سخت بود و فقط می خواستم تمام شود. انگار یک باره از یک خواب خوش هفت ساله بیدار شده باشم و با واقعیت روبرو شده باشم. یک دیوار لازم داشتم که تکیه کنم تا طوفان جدایی بگذرد. خانه ایوان آن دیوار بود.
شنبه صبح را دوست داشتم که با صدای پرنده ها از خواب بیدار می شدیم و مثل هر روز صبحانه مفصل درست می کردیم و تفاوت ش این بود که لازم نبود برویم دانشگاه. چای صبح را تا هر وقت که دلم می خواست می توانستم کش بدهم. آشپزخانه و بوی املت و بیکن و چای تازه دم. تا چای دم بکشد پا برهنه می رفتم و در پشتی را که به جنگل باز می شد را باز می کردم و شده چند ثانیه توی هوای آزاد می ایستادم و به صدای رودخانه گوش می کردم و باد که توی درخت ها می پیچید. فقط آن چند ثانیه مال من بود، کسی حیاط پشتی را دوست نداشت.حیاط پشتی به حال خود رها شده بود و بخشی از جنگل شده بود و به نظرم همین قشنگ ش کرده بود. تنها مشکلی که داشت این بود که خانه مال من نبود. نمی شد حتی یک صندلی را جابجا کرد.
شنبه ها و یک شنبه ها هیچ کاری نمی کردیم. غیر از خرید مواد غذایی و اشپزی برای هفته پیش رو.
خانه ایوان یک دیوار بود که فکر می کردم کمک می کند طوفان بگذرد ... جایی که اولین کتابم را تمام کردم، جایی که یکسال بدون کابوس خوابیدم تا طوفان بگذرد...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر