صبح زود بیدار شدم، همچنان سخت می بارید. ساندویچ م را درست کردم و بنزین زدم. از کافه چای گرفتم و رفتم آفیس. خودم را نشاندم پشت میز و یکریز کار کردم تا عصر. عصر رسیدم رستوران تا دخترها را ببینم. یازده رسیدم خانه. یکساعتی پشت تلفن با آنطرفی ها حرف زدم. دلخوری و خستگی م را سر انها خالی کردم. همیشه همین ست، غم هام را می گذارم برای آدم هایی که کوچکترین نقشی در آن ندارند. سرسختی م آدم ها را فراری می دهد.
به فردا فکر می کنم و ده ساعت ی که بکوب کار می کنم. کی شدم اسب عصاری؟ بدون کار انگار بیهودگی زندگی مرا خواهد خورد ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر