اخيرا یک جای خواندم که یک نویسنده زن گفته بود که آخرین توهم آدمی : دوست داشته شدن! است و اگر از این آخرین توهم دست بکشد، رها خواهد بود.
من یک رویایی داشتم تا همین اخیرا... رویایی آنقدر قوی که من را به پیش می برد و ناغافل بخشی از این رویا به واقیعت تبدیل شد... از آن رویاها که فکر می کنی ده سال کار مداوم و کلی معجزه لازم دارند تا به واقعیت بپیوندند و رویای من ناغافل به واقعیت تعبیر شد و دیدم حتی تحمل یک ثانیه اش را ندارم ... و مدام توی فکر خودم فریاد می زدم من زندگی واقعی و روتین قبلی ام را می خواهم... قبل ترها می دانستم که باید مراقب آرزوهایمان باشیم که ممکن است به واقعیت بدل شوند اما این چیز دیگری بود... رویایی که مو لای درزش نمی رفت و جالب این که کمتر، نفع شخصی برای من داشت.
این ها را نوشتم که به این برسم: نکند عشق هم یکی از همان رویاهاست... یکی از آن توهم ها که سال ها برای رسیدن به آن تلاش می کنیم و وقتی که می رسیم، می بینیم توهمی بیش نیست.