بدن و مغز آدم دیگر کشش سابق را ندارد که از اول هفته هزار تا کار و ملاقات را با هم بروم و خسته و درمانده نباشی. یک طورهایی به آن هم انرژی هم احتیاج نداری. نود درصد جاها را نمی خواهی بروی و آدم ها را هم به قدر ضرورت می بینی. طبیعت کار خودش را می کند و کارش هم درست ست.
کی بود آخرین باری که اینقدر حالم خوب بود. شاید ده سال پیش... اینقدر سرگرم - مست- زندگی بودم که از چهار طرفم بی خبر بودم ... فکر می کردم کابل شهر من ست و دلم می خواست تمام عمرم را همانجا باشم. جهان برنامه های دیگری برای همه مان داشت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر