پاریس در من

خیلی ارام دارم برای خودم در نت می چرخم و به هیچ چیزی فکر نمیکنم. منتظرم دانشمند کارش تمام بشود و برویم پاریس را ببینیم. یکی روی صفحه نسیبه پیام داده است و تسلیت گفته فوت برادرش را... آرزو می کنم یکی از این شوخی های مسخره فیس بوکی باشد... اما مگر کسی با مرگ شوخی می کند؟... خبر راست است!

پرت میشوم. سوال مسخره کدام برادرش؟ مدام در ذهنم می چرخد.

بعدتر می فهمم برادر شانزده ساله اش است. حامد را ندیده ام اما همیشه نسیبه که تلفنی باهاش حرف میزند و بعدش که قطع می کرد لبخندی صورتش را پر میکرد و میگفت: عزیزم... در مورد همه چی میخواد نظر آبجیش رو بدونه! وبعد آدایش را درمی آورد.

 دهانم تلخ است.

میدانم ما مصیبت را با خودمان حمل میکنیم! حتی اگر پاریس باشیم و پاریس زیبا باشد!

ما عادت کرده ایم صبحمان را نه با لبخند که با انتحار شروع کنیم و وحشت کنیم از روزی که پیش روست.

امروز طبق عادت همیشگی روزنامه ها را از گارد دم دروازه گرفتم تا تیترها را مرور کنم و بگذارمشان در کتابخانه اما بین روزنامه های امروز عنوان تازه ای دیدم.

صبح امروز ما نه با خبر انتحار که با باز کردن شماره اول روزنامه ای جدید آغاز شد: جامعه باز!

امیدوارم که گردانندگان این روزنامه همانطور که خوب شروع کرده اند، به خوبی هم ادامه دهند.

پ ن: از آنجا که ما طبقه اناث اموراتمان با نق نزدن، نمیگذرد. می گویم که پس جای زنان در این روزنامه کجاست؟ حداقل صفحه ای، ستونی بدهید ما سیاسرها در آن غیبت مان را بکنیم!

 آیا جز این است که آنقدر بدبخت و نفرت انگیزید که وقتی می بینید اعمال هر روزه و رفتار نهادینه شده تان در جایی مستند و به نام قانون محدود میشود، به هر دستاویزی می آویزید و خوب هم میدانید که خیلی از این ملت بیچاره به دهان بدبوی شمای نفرت انگیز خیره شده و با هر سازی که شما می نوازید به رقص در می آیند؟ و آیا جز اینست که به این خاطر دارید خود را پاره میکنید که این شش ماده دارد مستقیم نرینگی شما را از نوع افغانی زیر سوال میبرد یا محدود میکند؟ چرا که نر بودن در اینجا تنها با بلند کردن صدا و دست بر سر موجودات شاید ضعیف تر از خودشان است که معنا میشود، با تجاوز در پس خانه هایشان، با زوری که دارند، و یا با به ازدواج در آوردن دختران خردسال برای خود نکبت شان؟ آیا جز این است که اگر این قانون تصویب شود دیگر نخواهید توانست حتی به عنوان نماینده پارلمان پول داده دختری بخرید و برای دفع بیماری های روانی تان دربندش کنید و ناخن بکشید و زبانش را از بیخ کنده، سرخ کنید و بخورید؟ یا بینی بریده در بیابان رها کنید؟

از اینجا

پ ن: آنکس که مورد خشونت جسمی قرار میگیرد میتواند جسمش را گواه بگیرد. آنکس که روح و روانش مورد تعارض قرار میگیرد چه؟

پ ن 2: خیانتی را که زنان پارلمان به زنان افغان کرده اند و می کنند هم در عدم تصویب این قانون نقش داشته!

هر دوی ما می دانستیم شهری که دوستش نداشتیم دارد ما را می بلعد. دلمان می خواست فرار کنیم و برنگردیم. فرار کردیم، همگی و هیچ وقت هم به یزد برنگشتیم چون جوانی هر چهارتای ما را گرفته بود و چیزی جز خاطره بد باقی نگذاشته بود.

این جا

به دنیای دیگر بی اعتقادم. اما عجیب است که هی می ترسم آن زیر سردش باشد. می ترسم بترسد و دلش اتاقش را بخواهد و گوشواره فیروزه اش را که انگار همزاد هم بودند.

اینجا

فکرم از تو پرت نمی‌شود

شبیه تو راه می‌روم

جای تو با خودم حرف می‌زنم

مثل تو هنوز نیامده، زود می‌روم

بیا از این‌جا به بعد جای‌مان هم عوض

من جای تو

خودم را می‌گذارم، می‌روم

اینجا

عده ای دیگر از ما ماندند و زندگی را مثل  علف برداشتند و ریز ریزش کردند . بعد آرام آرام در کف دستشان ریختند و صافش کردند و لای کاغذ پیچیدند . وقتی که مطمین شدند همه خواسته ها و ارزوهایشان متراکم در لوله کاغذی جا گرفته .فندکشان را برداشتند و کاغذ را گوشه لبشان گذاشتند و آتش زدند و شروع کردند آرام آرام پک زدن و همه ریه شان را از آرزوهای سوخته شان پر کردند و دود را بیرون دادند و کیفور شدند .

از اینجا

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست،

نگفتم : عزیزم ، این کار را نکن .

نگفتم : برگرد

و یک بار دیگر به من فرصت بده .

وقتی پرسید دوستش دارم یا نه ،

رویم را برگرداندم.

حالا او رفته

و من

تمام چیزهایی را که نگفتم ، می شنوم.

نگفتم : عزیزم متاسفم ،

چون من هم مقّصر بودم.

نگفتم : اختلاف ها را کنار بگذاریم ،

چون تمام آنچه می خواهیم عشق و وفاداری و مهلت است.

گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای ،

من آن را سد نخواهم کرد.

حالا او رفته

و من

تمام چیزهایی را که نگفتم ، می شنوم.

او را در آغوش نگرفتم و اشک هایش را پاک نکردم

نگفتم : اگر تو نباشی زندگی ام بی معنی خواهد بود.

فکر می کردم از تمامی آن بازی ها خلاص خواهم شد.

اما حالا ، تنها کاری که می کنم

گوش دادن به چیزهایی است که نگفتم.

نگفتم :بارانی ات را درآر...

قهوه درست می کنم و با هم حرف می زنیم.

نگفتم :جاده بیرون خانه

طولانی و خلوت و بی انتهاست.

گفتم : خدانگهدار ، موفق باشی ، خدا به همراهت .

او رفت

و مرا تنها گذاشت

تا با تمام چیزهایی که نگفتم ، زندگی کنم.

/شل سیلور استاین

بلند می‌شوم یک استکان چای بریزم
ساده و بی‌هیچ آرایه‌ی ادبی
در آشپزخانه 
تمام شعرهای جهان را مرور می‌کنم
تمام معشوقکان جهان را مرور می‌کنم
تمام چای‌های جهان را مرور می‌کنم

تی‌بگ‌خوری
از مردانگی افتادن است
همه از اصل افتاده‌ایم
و قوری در کابینت قولنج کرده است

آشپزخانه گاهی
اتاق انفرادی است
استکان و کاسه‌بشقابی که تو به آن دست زده‌ای
دست به دست هم داده‌اند
که از من نَسَق بکشند
و مرا مُقُر بیاورند

اعتراف می‌کنم
تو نیستی
و قاضی محق است اقدامات تلافی‌جویانه‌ی من را
به حذف دستان تو از دستان من
به حذف چشمانت از چشمانم
به حذف لبانت از لبانم
به حذف تو از ائتلاف ما ربط دهد

من مقر آمدم تو نیستی
اما به نبودنت در طول روایت تن نمی‌دهم 
و این حذف، حذف به قرینه‌ی لفظی نیست؛
بازی ساده‌ی زبانی است
مثل پدری که همه کلاه‌هایی را که سرش گذاشته‌اند
سر دختری می‌گذارد که پسرش دوستش دارد


نه.
صندلی‌ای که روبه‌روی من خالی است خالی است
آشپزخانه از وزن افتاده من از قیافه افتاده‌ام و قافیه را باخته‌ام

در استکان چای می‌ریزم
بی‌هیچ حرف اضافه

از اینجا

پ ن: میدانم! روزهای گندی ست!

آدمیزادی که چسب نیکوتین به بازو و چسب زخم به دل دارد، یک روزهایی از زندگی‌اش هم اینطوری باید بنشیند، "دست‌هایش را در گلدان بکارد و منتظر شود که سبز شود".

اینجا

پ ن: در راستای فاش کردن جای گنج !!!

جدام از آدم‌ها. یک جا می‌ایستم میان‌شان و سکوت می‌کنم. آدم‌ها حرف می‌زنند، می‌خندند.من حرفی ندارم. چیز خنده‌داری به ذهنم نمی‌رسد.حرف‌هاشان برام خنده‌دار نیست. جالب نیست.

 تنهام. دوست دارم بروم یک گوشه دراز بکشم زیر آفتاب. گرما از کمرم بزند بالا تا توی سینه‌ام. چشم‌ها را ببندم و نسیمی به خوابم ببرد.

اینجا

اینجا را هم بخوانید!

پ ن: جدا در هفته گذشته روزی 100 نفر امده اند و به این صفحه سر زده اند؟ بی خیال!