آخرین روز سال

 آنقدر نوشتن در سوشیال مدیا برایم سخت شده که حد ندارد.

 ما دو تا آدم عاقل تصميم گرفتیم برویم و جلسه را واقعی برگزار کنیم. جالب اینجا بود که او یک سوال شخصی پرسید و پرسش و پاسخ تبديل شد به یک جلسه مشاوره کاری یک مهاجر قدیمی به یک مهاجر جديد. آدم از دو جغرافیای کاملا متفاوت با بکگراند کاری یکسان که آن یکی ده سالی قبل من آمده و همین راهی که من می روم را رفته. حسن ختام خوبی بود برای سال ۲۰۲۰!

تازه که أمده بودم از اسمال تاک (حرف أدن با آدم های غريبه در أسانسور، فروشگاه، کافه ...) بدم می آمد. توی کتم نمی رفت به آدمی که نمی شناسم سلام کنم و درباره هر موضوعی حرف بزنم. سه سال گذشته و من خدای لبخند به غريبه ها و اسمال تاک شده ام. (نه در حد خدا اما خیلی پیشرفت کرده ام)

پ ن: پاراگراف های این نوشته به هم بی ربطند.

۲۰۲۰

 یکی از بهترین سال های زندگیم بود. 

سال پار

 بعضی وقت ها که بی مضمون می شوم از خودم می پرسم سال قبل این موقع چه فکری می کردی ؟ دو سال قبل؟ ...

الان داشتم فکر میکردم و مثل همیشه رفتم و یادداشت های آن وقت را مرور کنم، چیزی ننوشته ام. چرا؟ لابد چون می دانستم کارهایی که می کنم و تصمیم هایی که میگیرم سراسر غلط ست و می دانستم این راه را باید تا ته خط بروم تا بتوانم برگردم و اگر نه، برای سالها سر آن دو راهی ذهنی می ایستم که اگر فلان می کردم، ممکن بود فلان شود. اما تا ته خط رفتم و برگشتم و حتی سلامت روح و جسمم را برای مدتی به خطر انداختم. 

الان به آن زن ترسخورده ناامید فکر میکنم، به آن زن که با تمام وجود در جنگی می جنگید که سالها بود شکست خورده بود. مشت به دیوار می کوبید اما نپذیرفته بود. 

باید بگویم به آن زن ترسخورده ناامید افتخار میکنم که همیشه هر چیزی که داشته را به میدان گذاشته تا به دیگری بدهکار نباشد و این روزها فهمیده به خودش بیشتر از همه نباید بدهکار باشد و داره یکی یکی بدهی هایش را با خودش صاف می کند ...