بودن اینجا مثل بودن در یک خواب خوش می ماند...
نصف روز کنار استخر به خواندن یا استراحت، توی تخت با قهوه و چای... عصرها گالری، موزه، شام ... مکالمه ها و پیاده روی های طولانی در محله های پر از گرافیتی های قشنگ ... هیچ بحثی نیست که کجا برویم و کجا غذا بخوریم و چه بکنیم...
بی در حالیکه توی استخره، کتابش رو هم برده و داره می خونه... همسفر خوب!
رنگ گرفتم که بگذارم و موهام دوباره بشه اون رنگ طبیعی که یکی دو درجه از موهای خودم روشن تره و همه راه براه تعریف کنن ازش.
رنگ موهای خودم رو دوست دارم (شاید هم از تنبلی ست) تارهای خاکستری ش دیگر به نظرم زشت نیستند که شخصیت دارند. کاش یکی را پیدا می کردم روی قسمت رنگ دار موهام، رنگ اصلی موهام رو دربیاره. بعد بگذارم تارهای نقره ای ملکه شوند!
چند هفته دیگر هم دست نگه میدارم و بعد برای رنگ ش تصمیم می گیرم.
پ ن : آفرینش دوباره با رسم شکل نشونم داد که به همه فرصت میده یا به قولی: از تو حركت ...
بهش گفتم: رسیدی عزیزم! از الان زندگی کن... بیست و چند سال بی عدالتی جهان را پشت سر بگذار فدایت شوم.
نصفه شب از گرسنگی بیدار شدم، سه قاشق پلو خورش سرد خوردم و خوابیدم.
دو شب ست می خوابم. ۶-۷ ساعت و هر دو شب بیدار میشوم و بعد چند دقیقه دوباره خوابم میبرد. چی تغییر کرده؟؟؟ صبح مثل سگ کتک خورده و بی خواب نیستم. :)
آدم ها متعجب می شون، این که تا الان خوب و آرام بود. چرا یکدفعه!!! افسار پاره کرد و عصبانی شد. مثل آنجایی که مامان مریسا گفت: تو چته؟
مریسا گفت: می خوای بدونی؟
و بعد یک جیغ ممتد طولانی بی پایان کشید.
نگاه مامانه، نگاه آدم هاست به این روزهای من ...
اینقدر ملاحظه احساسات و شرایط این و آن را کردم و خودم را کش آورده ام که گاهی فکر میکنم چیزی از احساسات خودم نمانده و چیزی نمانده به پاره شدنم. یک قوطی در بسته منتظر انفجار! یک بریک طولانی از زندگی نیاز دارم. بریک واقعی که جغرافیا تعریفش نمی کند. دست خودم را بگیرم و ببرم یک دوری بزنم... گور پدر همه!
* بی گفت: از اینکه به یک زبان دیگه حرف می زنی معذب نمی شوی؟
چند بار دیگر هم این سوال را پرسید تا آن شب که جواب ش به بدیهی ترین سوال م چیز عجيب و غريب و بی ربط ی بود. بعدتر هم که بحث فقر شد. از دید او فقر در جامعه امریکایی یک انتخاب ست که می توانم بفهم تا حدودی می تواند راست باشد و تصويرش هم آدم دارای اضافه وزن ست، فقر از نظر من دختر نوجوان لاغری ست که در صف نان خیرات در سرما نشسته است و انتخاب دیگری ندارد. فکر کردم نکند همه این مکالمه های چند ساعته ما مثل حرف زدن یک کر و یک نابینا با هم ست؟؟؟
سلام معصومه‌جان
از روزی که گفتی بلاگت را دوباره باز کرده‌ای مرتب سر زدم ولی باز هم دعوت‌نامه می‌خواست. فکر کردم شاید هنوز دلت میخواهد تنها باشی. خیلی خوشحالم که امشب دیدم باز کردی و می‌نویسی. روزهای خوب انشالله باز هم می‌رسند. هم برای شما و مملکتتان و هم برای ما و مملکتمان. امید مایه زنده ماندن است.
دوستت فروغ
مرسي فروغ جان! به قول ما افغان ها: آرام باشی جان م!
برنامه روزانه روز های رخصتی این بود که کتابم را بخوانم، بعد در بهترین حالت چند صد کلمه ای بنویسم و باقی روز و بعد هم باشگاه برای پیاده روی و یوگا
این شب ها خوابم تکه تکه شده، منی که به قول معروف سرم به بالش نمی رسید خوابم می برد و ۶-۸ ساعت عميق می خوابیدم و چشم که باز می کردم ذهنم آنقدر آماده بود که می توانستم پیچیده ترین مسایل بشری را حل کنم. حداقل یکبار در طول شب بیدار می شوم و یکی دو ساعتی بیدارم.
ده صبح با بدن درد و خستگی خودم را کشیدم بیرون و تا حدود یازده گیج بودم. شاید هم به خاطر شوفاژ بود که یادم رفته بود قبل خواب کم ش کنم.
دلم معاشرت می خواست و نمی خواست، چهارشنبه صبح کجا می شود معاشرت کرد؟
فکر کردم دلم یک کتاب یا فیلم خوب می خواهد، یاد مکبث افتادم. گفتم ببینم روی کدام پلتفرم ست و در کمال ناباوری دیدم هنوز روی پرده ست. نزدیک ترین سینمایی که نمایشش می داد توی دی سی بود و با ماشین ۲۰ دقیقه فاصله داشت. سریع لباس پوشیدم و موهای نشسته ام را دم اسبی کردم و رفتم.
رفتم سينما،در واقع رفتم توی محله ای از دی سی که قبلا نرفته بوم. یک جایی حوالي خیابان ای و ده. پارکینگ هم که همیشه مساله ست، یک جایی پیدا کردم که یک طوری پرداخت کردم اما نمی دانستم کد پارکینگ را درست زده ام یا نه.
سر جمع توی سينما سه تا زوج پیر بودند و یکی دو تا زن پیر دیگر که تنهایی آمده بودند. غیر از زبان فیلم همه چیز خیلی خوب بود. یک عالم بازی و قاب قشنگ و طراحه صحنه عالی و لباس های فاخر... همه هم سیاه و سفید...اواخر فیلم هم چک کردم که اگر بدون پرداخت جایی پارک کنم چقدر جریمه می شوم و آیا ماشینم را می برند یانه، دیدم حداکثر ۵۰ دلار! عمیق تر توی صندلی سینما فرو رفتم و گفت: اوکی! میشود با ۵۰ دلار جریمه زندگی کرد. جریمه نشده بودم.
بعد فیلم سی و پنج دقیقه درایو کردم و رفتم شمشیری، کباب مخصوص سفارش دادم.
توی راه برگشت دیدم همچنان حال بد صبح را دارم، به محض رسیدن به خانه لباس باشگاه پوشیدم و دویدم بیرون تا مغزم تصمیم به استراحت نگرفته.
دو سال کمتر پیش یک جایی مصاحبه داده بودم که کلا آن پست را حذف کردند و کسی را استخدام نکردند، تلفن زدند که یک پست بهتر اعلام کردیم و اگر می خواهی اپلای کن! حس خوبی بود، بالاخره یکی هست که توی این دنیا مرا میخواهد :))))
۴۰ دقیقه روی ترد میل شش هفت تا تلفن مهم را زدم و جواب دادم. برگشتنی باقی کباب را خوردم و ظرف های تو ماشین ظرفشویی را خالی و پر کردم .حالم خیلی بهتر بود و خوابیدم.