شنبه

جایی خوانده بودم هیچ چیزی ترسناک از یک برگه سفید کاغذ نیست... 

ارزوها و رویاهایی که از واقعی شدنشان وحشت می کنیم. اگر به روی کاغذ بیایند و زنده شوند. توان زندگی کردن با آن همه تغییر را داریم؟ از دست دادن تمام دلیل ها برای ناشاد بودن ...مثل این که دیوانه وار کسی را دوست بداری اما وحشت کنی از رسیدن، چون همه چیز تغییر خواهد کرد...

تن خسته ام را می کشانم به کافه همیشگی، چای برمی دارم با عسل! اولین کار این ست که لپ تاپ را راه بیاندازم. آنقدر کافه تنهایی آمده ام که چیز جدیدی نیست. وحشت از تنها رفتن به کافه و رستوران خیلی دور و احمقانه به نظر می رسد. ۵۰٪ راه را رفته ام. کافی ست بر ترسم غلبه کنم و شروع به نوشتن کنم... ماه هاست که نه می توانم عبور کنم و نه می توانم ادامه بدهم... باتلاق نوشتن ...

کامنت هاتون رو خوندم و تایید کردم برای نشان داده شدن. به قول قدیمی ها: مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد!

مرسي بابت نظرات! سعی می کنم دوام دارتر بنویسم.  

ماه مهر

 داشتم پری رو می رسوندم مدرسه، روز اول مدرسه بود و هفت روز گذشته ش سر کار بود. خسته بود، خیلی وقت بود که صبح زود بیدار نشده بود، پاهاش که چند ماه پیش عمل کرده درد می کرد. حق داشت ناراحت و بی حوصله باشد. 

من عوض ش در دلم قند می سابیدند بابت مدرسه رفتن ش. بات سال ها محروم از تحصل بودن در ایران و حالا توی امریکا می رفت تا تحصل ش را از سر بگیرد. او امروز را می دید و من ده سال قبل را و ده سال بعد را. دلم می خواست بگویم: می دانم خسته ای، می دانم پاهایت درد می کند. می دانم خوابت می آید اما این لحظه مهم ی ست. این لحظه خوشحالی ست... 

اما پری توی خودش بود و داشت موهای نم دارش را کنار من که رانندگی می کردم شانه می کرد و نگران ده دقیقه دیر رسدنش بابت ترافیک و باران بود. 

وقت پیاده شدن گفتم: سعی کن از کلاس ت لذت ببری و دوست های جدید پیدا کنی. 

توی راه برگشت فکر کردم کاش می توانستم به پری بگویم که چقدر خوش شانس است... بعد فکر کردم، شاید من هم خوش شانسم. شاید کسی هم باید به من ده سال قبل و ده سال بعد را یاد آوری کند و بگوید: می دانم خسته ای، می دانم دلتنگی، می دانم ... اما من ده سال بعد را می بینم... این لحظه مهمی ست... این لحظه خوشحالی ست ...

پنج شنبه

 یک زمانی به خدا بیامرز گفتم: ما در زمان و مکان غلطی همدیگر را دیدیم! خندید و گفت: کجا میدیدیم خوب بود؟ پاریس؟ 

ده سال بعد یک جایی شبیه پاریس دیدیم و فهمیدم ما در جای درست و زمان درستی همدیگر را دیده بودیم و من نمیتوانستم آن وقت خود واقعی و حقیقی ش را ببینم و خودم هم عزت نفس م آنقدر پایین بود که بتوانم همه این ها را ببینم. 

امروز داشتم با یک خدابیامرز دیگر قدم می زدم. فکر کردم کاش یک جای دیگر ... 

فکرم را متوقف کردم، از قدم هایت لذت ببر. همه چیز سر جای خودش هست ...

رحمت به این جمعه ها؟

بدن و مغز آدم دیگر کشش سابق را ندارد که از اول هفته هزار تا کار و ملاقات را با هم بروم و خسته و درمانده نباشی. یک طورهایی به آن هم انرژی هم احتیاج نداری. نود درصد جاها را نمی خواهی بروی و آدم ها را هم به قدر ضرورت می بینی. طبیعت کار خودش را می کند و کارش هم درست ست. 

کی بود آخرین باری که اینقدر حالم خوب بود. شاید ده سال پیش... اینقدر سرگرم - مست- زندگی بودم که از چهار طرفم بی خبر بودم ... فکر می کردم کابل شهر من ست و دلم می خواست تمام عمرم را همانجا باشم. جهان برنامه های دیگری برای همه مان داشت. 

افكار ۳ صبح

 من تمام عمر ترسیده ام. من تمام عمر از دریچه کوچک اتاقی نمور به دنیای بیرون نگاه کرده ام. با دنیای بیرون حرف زده ام و داد و گرفت کرده ام. من ترسیده ام از دنیای بیرون و فکر کرده ام چرا کسی من را بیرون نمی کشد. 

وقت ش بود درب آن اتاق نمور را باز کنم و بی واسطه و ترس با دنیای روشن و تاریک بیرون روبرو شوم. به قول فروغ: نجات دهنده در گور خفته است 

افكار جمعه

 دوست داشتن از کجا میاد و آیا هرگز تموم میشه. می تونیم کسی رو که زمانی دوست داشتیم دیگه دوست نداشته باشیم؟ 

وقتی یکی می گه که دوستمون داره. چطور تشخیص بدیم که راست داره میگه یا نه؟