گاهی پادکست های نویسنده های جدی رو گوش می کنم و یکی از مباحث همیشگی جمع آوری اطلاعات، تحقیق و الهام های اتفاقیه. همه شون هم یک سیستمی برای این داده ها دارن. مثلا یکی شون می گفت کد نگاری رنگی می کنه، یکی می گفت پوشه های مختلف برای موضوعات مختلف داره و ...
من اینطوری بودم که خب همه اینا رو بذار توی همون فایل اصلی و اگر بعدا نخواستی حذف یا جابجا کن. چرا سختش می کنی. الان که خودم رسیدم به بازنویسی و ویرایش و صد تا پاراگراف که ایده، تحقیق ، اطلاعات و الهام پشت سرشون هست و توی پروسه ویرایش جا نمی افتن و نمی دونم بعدا بدردم می خورن یا نه. همینطور سرگردون بین فصل ها جا موندن و با کم و اضافه شدنشون روی مخ من راه می رن. این دارلینگ ها مثل هوو هستند که نه جای مشخصی دارن و نه می شه فعلا حذف شون کرد. اجالتا کد نگاری رنگی و پوشه های مختلف ایده های بدی به نظر نمی رسن اما از اون جایی که هزار راه برای پوست کندن گربه وجود داره و من هنوز روش خودم رو پیدا نکردم، این پاراگراف ها را ویلان و سرگردان وسط فایل اصلی باید تحمل کنم تا جایی براشان پیدا کنم یا برای همیشه بکشم شان.
قمست دوم هم یک یک فایل اختصاصی اصلی داره، از همین الان مثل لحاف چهل تکه ست و حتی بدتر، چون فایل اول تماما فارسیه، اما فایل دوم مخلوطی از انگلیسی و فارسیه. ایموجی کله ای که منفجر شده!!!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر