هلن گفت: نمی شود نویسندگی را به کسی یاد داد!
یه طوری گفت که انگار یک واقعیت عریان را می گفت. دلم گرفت. نه این که به من گفته باشد، نه! من می دانم کجا ایستاده ام و قابلیت هایم چی هست و مرزهایم کجاست اما این حرفش سنگین بود برای بچه هایی که داشت بهشان درس می داد و دلم می خواست کسی این واقعیت را نداند (طبعا من بودم و خودش و بچه ها رفته بودند). کسی که کمی امید و خیلی ترس دارد. کسی که هنوز نمی داند آن را دارد یا نه. کسی که در ابتدای راه است اما هنوز نفهمیده که چقدر همه چیز بیشتر از آن استعداد کوفتی ست و آن تازه اول راه است.
با امیر حرف زدم که من نمی تونم فول تایم مدیر مالی باشم و فول تایم بنویسم. احساس می کنم هر دو تا، توجه تمام وقت من رو می خواد. جوابش خیلی قشنگ بود. گفت تو باید فول تایم مدیر مالی باشی و پارت تایم بنویسی. مدیر مالی بودن بهت آزادی این رو می ده که محتاج نوشتن، نباشی و آزادی کامل داشته باشی توی موضوعات و مدت و سبک. حتی برام مثال آورد که فلانی و فلانی و فلانی شغل تمام وقت داشتن و در کنارش جدی می نوشتن.
خودم فکر می کنم فول تایم کار کردن حتی بهم متریال هم میده. و ادامه داد، کاری که درباره نوشتن می کنی اینه که درسته پارت تایمه اما جدی بگیریش، برنامه داشته باشی براش و از وقتی که می گذاری براش محافظت کنی. می دونم چی می گه اما انجام دادنش از گفتنش سخت تره و راهی که پایانش نمی بینم!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر