خواهر و برادرهام در زمره باهوش ترین آدمهایی هستند که می شناسم و در عین حال معمولی ترین زندگی های عالم بشریت رو دارن یا من اینطور فکر می کنم. مثل بابا، مثل مامان، مثل حاجی ... می دونم زندگی معمولی بالاترین فرم زندگیه، اگر آگاهانه انتخاب بشه.
تولدم نزدیکه، قراره شام رسمی بدم به ملت با گل و کادو و فیلان! پری پرسید چی بگیرم برات؟ گفتم بلیط کنسرت موسیقی کلاسیک، رقص یا تیاتر، باهم هم باید بریم. و از این انتخاب بسیار شادمانم.
هر سال برای خودم یه چیزی هدیه می گیرم. پارسال یه ایرپاد حرفه ای گرفتم که خیلی دوستش دارم و کلی پادکست توی پیاده روی و موسیقی توی سوپرمارکت با صدای بلند گوش کردم. امسال گرون ترین لیست رو دارم و هنوز بین ساعت، جواهر و کیف مرددم.
منتظر یک ایمیل م که هنوز نرسیده و برنامه های امسال و سال بعد رو خیلی عوض می کنه. آوت لووک هم که از کار افتاده و شاید دلیل تاخیرش هم همین باشه.
درفت دوم داره جمع می شه و هنوز نمی دونم به کی بدم بخونه؟! فک کنم تا آخر سال تموم ش کنم. باورم نمیشه... باورم نمیشه این طلسم داره شکسته میشه!
پ ن: شعر عنوان از محمد علی بهمنی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر