آدم برای بودن، چقدر نیاز دارد؟

 غذا. خوردن م را خیلی ساده کرده ام. همه چیز در نزدیک ترین حالت طبیعی اش. آخرین باری که کنسرو خوردم را یادم نمی آید. سبزیجات و میوه تازه، مرغ و گوشت که خودم می پزم. نان و برنج در کمترین مقدار ممکن. حتی دیدن اسنک های بسته بندی شده حالم را بد می کند. آخرین باری که پفک خوردم را یادم نمی آید.

چرا این ها را گفتم؟ چون درباره غذا خوردن توی ذهن خودم به کمال رسیده ام. کمالی که بی نیازی در آن هست. خوردن یک نیمروی ساده می تواند به اندازه برانچ در یک رستوران چند ستاره و چه بسا بیشتر خوشحال م کند. آن توی سکوت چهار زانو نشستن پشت میز کافی با چای و نان و نیمروی ساده، یک شنبه یا یکشنیبه عالی ست و چیزی کم ندارد. 

فکر کنم برای لباس پوشیدن هم دارم به همان بی نیازی می رسم. از هر چیزی چند تای با کیفیت و ساده که با هم میکس و مچ بشوند. 

فکر می کنم و رویایم این است  که می شود این بی نیازی را به همه زندگی تسری داد. چرا که دلم نمی خواهد تا آخر عمر بدوم که خانه ام بزرگ تر شود و نان م چرب تر و لباس م زرین تر... نیازی به آن نمی بینم. چیزی برای اثبات کردن ندارم.

من آن سکون آخر هفته، قدم زدن بی خیال در یک کتابفروشی و نشستن در یک کافی شاپ در ظهر یک روز پاییز و خریدن هفتگی میوه و سبزیجات و درست کردن یک غذای ساده  را به خیلی چیزها ترجیح می دهم. 

حواس م هست ... حواسم هست که همین چیزی که من اینجا تعریف می کنم برای ۸۰ درصد آدم های کره زمین دور از دسترس است... حواس م هست و بابت داشتن حق این انتخاب ها، سپاسگذارم!!!

بنشین برایت چای بریزم ...

این یکی دو هفته خیلی گریه کردم. به خاطر فشار کار زیاد نبود و شاید هم خستگی آن بود. این پرش بزرگ کاری بود و این که هر مرحله واقعا کسی را نداشتم که برایش حرف بزنم. کسی که زیر خستگی روزمرگی ها چیزی تعریف کنم و کمی بارم را سبک کنم. هر شب هم یاد آدم های رفته می افتادم که اگر مثلا مامان بود یا اگر فلانی بود و یا اگر ... 

وقتی آفر کارم را گرفتم فکر کردم که اوکی ... اما استرس داشتم ، وقتی قراردادم را امضا کردم ... وقتی از کار قبلی استعفا دادم ... امروز که اولین بخش کارم را برای کار جدید تحویل دادم و رییس جدیدم انگار یک نفسی کشید، فهمیدم که واقعا رسیده ام و باید خستگی در کنم و بعد هفته ها، دو ساعت آخر کار را برای خودم چای ریختم و استراحت کردم. برگشتنی هم جایزه برای خودم سوشی خریدم .

ًWhat are you in your heart?

 وقتی خانه فرهنگ رو شروع کردم نمی دونستم به کجا می رسه. چقدر زندگی و کار آدمها رو تحت تاثیر قرار میده؟ چند باری آخر پروژه ها بود و پروپوزال های جدید روی هوا بود و نمی دونستیم که فاند می گیریم یا نه. بچه های تیم رو جمع می کردم و می گفتم داستان اینه و من هیچ قولی نمی تونم بدم که مثلا تا دو ماه دیگه پول داریم یا نه. اما اگر بمونید و پول بیاد، تاخیری ها رو هم پرداخت می کنیم. روندش هم این بود که کرایه دفتر و هزینه های جاری رو از حساب شخصی خودم می گذاشتم و اگر پروژه ها می آمد، برداشت می کردم. 

من به خودم مطمین نبودم و ایمان نداشتم اما می دونستم که می خوام نهایت تلاش م رو برای سرپا نگه داشتن اونجا بکنم. اون تیم من به چی امید داشت و چرا هر دفعه پای ریسک های من موندند؟ من چرا ادامه می دادم در صورتی که هیچ وقت خودم رو پیشرو و مدیر نمی دیدم.

روزی که اومدم امریکا گفتم، همه اون کارها رو پشت سر بذار، سفرها و جلسه ها و کارهایی که انجام دادی شاید همه از خوش شانسی در زمان و جای درست بوده. اینجا باید از صفر شروع کنی و معلوم نیست که چیزی غیر از یک آدم معمولی بشی و خودم با این موضوع اوکی بودم... 

از صفر شروع کردم و تا همین چند هفته پیش فکر می کردم، آدم معمولی ام که باید توی حاشیه امنی زندگی روزمره خودم رو داشته باشم، اما فکر می کنم باید نگاهم رو تغییر بدم ... ما آدم ها نقش های ناگزیری داریم که بودن مون رو معنی می دهند و ربط کمی به تصمیم ما دارند، نیرویی که آتش نهفته درون ما به جلو می بردش و ما رو هم سر جایی که برامون مقدر شده می گذاره، هر چند خودمون باور نداشته باشیم. وقتش هست که برای اولین بار به اون آتش نهفته باور داشته باشم و به جای مقاومت و جنگیدن باهاش، ازش استفاده کنم.

از این جایی که من هستم... یا بدون جبر جغرافیایی!

 یه دختری هست توی پاریس زندگی می کند، گاهی که عکس هایش را میبینم ناخواگاه توی دلم می گویم: خوش بحالش! و بعد فوری مچ خودم را می گیرم. تو پاریس را دوست نداشتی، چند روزی که آنجا بودی هی دلت می خواست تمام شود و برگردی به کابل!

این اتفاق برای عکس های اسپانیا، تهران، نیویورک و کره هم افتاد و هر دفعه من مچ خودم را می گیرم که فلانی، غبطه خوردن ندارد، همین الان بار و بندیل ت را جمع کن و برو. 

این که سال ها از عمرم را گذاشتم تا این آزادی را داشته باشم که: هر وقت دلت خواست جمع کن و برو!!!

واقعیت رفتن به آن شهرها نیست، غبطه خوردن به اطمینانی ست که آن وقت ها داشتم، آن یقین از دست رفته که همین جایی که هستم بهترین جای دنیاست، حتی اگر کابل باشد... آه آن یقین از دست رفته!

چیزهای سخت

 من خیلی سخت رانندگی یاد گرفتم، کابل با بحث و دعوا با یار سابق رانندگی یاد گرفتم و ماشین خریدم. بارها تصادف کردم و امریکا هم عصرها دانشمند با صبر و حوصله می آمد و پشت در منتظر می ایستاد و مجبور می کرد برویم تمرین. موقع امتحان هم چون خودش نبود دوستش را مامور بردن و آوردن من کرد تا امتحان را رد کنم. همیشه هم از رانندگی فراری بودم تا همین یکی دو سال پیش.

وقت هایی هم که دی سی کار می کردم، کابوس رفتن و آمدن داشتم، چرا؟ می توانستم توی یک جای یک وجبی پارک دوبل کنم  اما همچنان از رانندگی وحشت داشتم.

این روزها گاهی که بی حوصله می شوم یک مقصدی نیم ساعت- یکساعت را انتخاب میکنم و می روم. موسیقی را تا آخر بلند می کنم و می روم توی جاده های اینجا ... مثل پرواز کردن می ماند... رها شدن... رسیدن در رفتن... عادت های جدید آدم جدید می سازد.

سال. گذشته ۱۶ ساعت تا شیکاگو رانندگی کردم و همین مسیر را برگشتم و فهمیدم راننده خوبی هستم!

 بعد رفتن مامان مثل یک ظرف چینی قدیمی هزار تکه شدم. طوری که نه خودم خودم را می شناختم و نه دیگران مرا. خودم را از همه آدم ها و وطن کندم و در جای دیگری کاشتم. طوری از زبان فارس کوچ کردم که غیر از دوستان و خانواده ام و سوشیال مدیا با کسی فارس حرف نمی زنم. سالهاست کتاب فارسی نخوانده ام. 

فکر میکردم یا یک ناجی پیدا می شود و تکه هایم را بند می زند و یا برای همیشه همینطور هزار تکه می مانم.

اما این طور نشد، ناجی نیامد و من تکه هایم را به هم پیوند زدم و آدم دیگری ساختم. 

اجازه بده آما غرق بشن ...

 می دونی سخت ترین قسمت عاشق بودن چیه؟ رها کردن ...رها کردن آدم ها به حال خودشون و به همون حال دوست داشتن شون و امیدوار بودن که شنا کنند و غرق نشن!

ما زن های بالاجبار آلفا که عادت داریم به نجات دادن خودمون و اطرافیانمون و گاهی - بیشتر وقت ها- که لزومی به نجات دیگری نیست، دستمون رو دراز می کنیم، پشت مون رو خم می کنیم... اما نیازی نیست و عشق ما، به نیاز به دیگری ترجمه می شه و آدم ها رو فراری می ده و ما از خودمون می پرسیم: چی شد؟ من که داشتم کمک می کردم... 

گناه کسی غیر ما نیست... بگذاریم آدمها شنا کردن رو یاد بگیرن... شنا کنند و امیدوار باشیم که غرق نشن و به موقع کمک بخوان... از ما یا دیگری ... 

برای اینکه لایق دریافت عشق باشیم، لازم نیست هیچ کاری برای هیچ کسی انجام بدیم ... بودن ما باید کافی باشه و اگر نیست، آدم غلطی رو انتخاب کردیم!