یه دختری هست توی پاریس زندگی می کند، گاهی که عکس هایش را میبینم ناخواگاه توی دلم می گویم: خوش بحالش! و بعد فوری مچ خودم را می گیرم. تو پاریس را دوست نداشتی، چند روزی که آنجا بودی هی دلت می خواست تمام شود و برگردی به کابل!
این اتفاق برای عکس های اسپانیا، تهران، نیویورک و کره هم افتاد و هر دفعه من مچ خودم را می گیرم که فلانی، غبطه خوردن ندارد، همین الان بار و بندیل ت را جمع کن و برو.
این که سال ها از عمرم را گذاشتم تا این آزادی را داشته باشم که: هر وقت دلت خواست جمع کن و برو!!!
واقعیت رفتن به آن شهرها نیست، غبطه خوردن به اطمینانی ست که آن وقت ها داشتم، آن یقین از دست رفته که همین جایی که هستم بهترین جای دنیاست، حتی اگر کابل باشد... آه آن یقین از دست رفته!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر